"ต้วนซิ่ว"แห่งโรงงิ้ว

คนจีนเวลามีลูกถ้าได้ลูกผู้ชายจะดีใจที่สุด 

และรักที่สุดเพราะลูกชายคือผู้สืบสกุล 

ก็จะเห็นอากง อาม่า จะเอาอกเอาใจพิเศษ 

ถ้าตระกูลไหนมี "ต้วนซิ่ว" ก็จะอับอาย 

ดูไม่ค่อยยอมรับสักเท่าไหร่ ทำให้ถูก 

สังคมดูถูก ดูแคลน รักเพศเดียวกัน 

> อากงเคยเล่าให้ฟังว่า เพื่อนของอากง 

ก็เคยมีเป็นต้วนซิ่วนะ ปัจจุบันเป็นเจ้าของ 

โรงงิ้วแถวท่าม่วง  อากงเล่าให้ฟังว่า 

สมัยที่อพยพมาจากเมืองจีนขึ้นสำเภามา 

ที่ว่าเสื่อผืนหมอนใบยังดีกว่า แต่อันนี้ 

มาแต่ตัวดีที่มีเสื้อผ้าเก่าๆ พอปกปิด 

รับจ้างแบกข้าวสาร ท่าเรือสมัยก่อน 

ได้วันล่ะ 120  สมัยนั้นเยอะนะ ก๋วยเตี๋ยว 

ชามล่ะ 5 บาท เพื่อนของอากงก็ทำงาน 

ในโรงสีเดียวกันกับอากง แล้วเพื่อนสนิท 

อีกคน สามหนุ่มจอมอึดสมัยนั้นเพราะขยัน 

แบกตั้งแต่เช้ายันค่ำ อาหารค่ำมื้อที่รันทด 

ที่สุดคือ  ก้อนหินผัดเค็ม ด้วยความยากจน 

กินอะไรได้ก็ต้องกินประทังชีวิต ก้อนหิน 

นำมาทอด ผัดปรุงรส กินกับข้าวต้ม 

ดูดจนรสชาติจาง เก็บมาล้างแล้วผัดใหม่ 

ด้วยความผูกพันธ์ ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมา 

เพื่อนอากง เกิดรัก กับเพื่อนสนิทอากง 

ต่อมาก็พากับออกจากโรงสีทั้งสองคน

ส่วนอากงยังอยู่ทำงานต่อไป  

> ทั้งสองคนทำได้พากันมายังศาลเจ้า 

แถวท่ามวงเพื่อขอพร บังเอิญเจอโรงงิ้ว 

ประกาศรับสมัครตัวแสดง ตีกลอง

เพื่อนสนิทอากงตีกลอง  ส่วนเพื่อนอากง 

แสดงงิ้วรับบทตัวตลก  บทต่อสู้  ตั้งแต่นั้น 

จวบจนอายุ 45 ร่างกายชราตามวัย 

อยู่โรงงิ้ว 20 ปี ก็ออกไปสร้างครอบครัว 

เช่าบ้านอยู่แถวตลาดท่าม่วง สมัยนั้น 

พอรู้ว่า  เพื่อนอากงเป็นต้วนซิ่ว ก็ล้อเลียน 

รังเกียจกันทั้งตลาด ส่วนหนึ่งก็ปกติให้ 

ความเอ็นดู ไม่รังเกียจ จึงทำให้อดทนอยู่ได้

วันเวลาผ่านไป ด้วยความที่เพื่อนอากง 

เป็นคนดี ขยัน ทำมาหากินจนพอมีฐานะ 

เริ่มซื้อสร้างบ้าน บ้านสมัยนั้น ไม่ใหญ่มาก 

สร้างเนื้อสร้างตัว จน ถอยรถยนต์คันนึง 

ทำซาลาเปาขาย ปลาท่องโก๋ หลายปี 

ผ่านไป ทั้งคู่ก็ร่ำรวย ด้วยน้ำพักน้ำแรง 

จากที่ไม่มีอะไรเลย มีเงินตัวติดมานิดหน่อย 

จากโรงงิ้ว สู่  เฒ่าแก่ร้านของชำ มินิมาร์ท

ในปัจจุบันนั่นเอง จนถึงวาระสุดท้าย 

นี่แค่คนสามัญธรรมดานะค่ะ ถ้าตระกูล 

มียศฐาบรรดาศักดิ์ ยิ่งกว่านี้เหมือนในละคร

ส่วนพวก ว่านพิษ อันนี้เติมแต่งขึ้นมาเพื่อ 

ให้สนุก  ...ประสบการณ์จริงแบ่งปัน...