วิวาห์เลี้ยงเดี่ยว ตอนที่ 3 เงื่อนไขในพินัยกรรม (2)

เผยแพร่: 4 กันยายน 2565 เวลา 02:49 น.
อัปเดตล่าสุด: 4 กันยายน 2565 เวลา 02:49 น.เขียนโดย maikwan

ดาวโหลด Ebook คลิ๊กที่ภาพด้านล่างนี้ได้เลยนะคะ

+++++++++

“ก็วันนี้ตาเรย์กับเมียมาหาคุณปู่น่ะสิ”

“แล้วมันยังไงครับ” วาทีถามงง ๆ การที่เรวัณย์ซึ่งก็เป็นหลานของคุณปู่มาเยี่ยมท่านมันมีอะไรที่ต้องตื่นเต้นตกใจด้วย

“ก็เมียตาเรย์ท้องแล้วน่ะสิ ปู่แกนี่ดีใจจนออกนอกหน้า บอกว่าคลอดเมื่อไหร่จะหาของรับขวัญหลานให้ยิ่งใหญ่ไปเลย”

“ก็ช่างคุณปู่สิครับ” วาทีบอกอย่างไม่ใส่ใจ

“ช่างไม่ได้ คุณปู่ยังพูดถึงเรื่องพินัยกรรม และวันนี้ท่านรอคุยกับแกเรื่องนี้อยู่ รีบกลับล่ะ ถ้าช้าแม่จะไปตามแกถึงที่ทำงานเข้าใจไหม”

“ครับ ๆ” วาทีรับเสียงยานคางแล้ววางสายพลางถอนหายใจ เรื่องอื่นคนเป็นแม่เขาพอยอมได้ แต่เรื่องผลประโยชน์นี่บอกเลยว่าท่านไม่ยอมใครจริง ๆ โดยเฉพาะผลประโยชน์ของเขาท่านยิ่งไม่ยอมหนักเข้าไปใหญ่

วาทีดูนาฬิกาแล้วเลื่อนแฟ้มงานที่เคลียร์หมดแล้ววางซ้อนกัน ก่อนจะลุกขึ้นขยับศีรษะไปมาเพื่อไล่ความเมื่อย แล้วเดินออกจากห้องไปก็พบว่าเลขาทั้งสองคนนั้นได้กลับไปแล้ว คิดอย่างนั้นทว่าพอเดินมาถึงหน้าลิฟต์กลับพบมัตสยายืนอยู่ แม้เขาจะเดินไปยืนข้าง ๆ แต่เธอก็ยังไม่รู้สึกตัวเพราะยังคงสนใจภาพเด็กที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอโทรศัพท์พร้อมกับยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ จนกระทั่งประตูลิฟต์เปิดวาทีเดินเข้าไป มัตสยายังคงไม่รู้ตัวชายหนุ่มส่ายหน้ากดประตูลิฟต์ที่จะปิดให้เปิดออกแล้วถามคนที่ยังไม่สนใจสิ่งรอบตัวเสียงเข้ม

“คุณจะไปหรือเปล่า”

“อะ อ๋อ ไปค่ะ” มัตสยาเงยหน้าขึ้นมองทางเข้าลิฟต์เล็กน้อยแล้วก้าวเท้าเข้าไปข้างใน โดยที่สายตาไม่ได้ละจากมือถือสักนิด รู้แค่ว่าตอนนี้เธอเข้ามาอยู่ด้านใน แต่ไม่รู้เลยว่าตัวเองยืนอยู่ในตำแหน่งไหน จนกระทั่งโดนทักอีกครั้ง

“ถ้ามัวแต่ดูมือถือขณะเดินมันอันตรายนะ” วาทีเตือนพลางมองก้มมองหญิงสาวตรงหน้าเล็กน้อยแล้วเบือนหนี

“ขอโทษทีค่ะ พอดีดูรูปลูกติดพัน...” มัตสยาเงยหน้าขึ้นมองคนที่เตือนเธอพลางยิ้ม ๆ อย่างรู้สึกผิด แล้วก็ต้องเบิกตากว้าง “บอส!” หญิงสาวอุทานจะถอยหลังออกห่างเมื่อรู้ตัวว่ามายืนใกล้คนเป็นเจ้านายจนเกินไป แต่ด้วยความลนบวกกับตกใจทำให้สะดุดเท้าตัวเองล้มคะมำไปซุกอกกว้างนั้นเข้าพอดี

“ไม่เป็นไรใช่ไหม” วาทีค่อย ๆ ดันร่างสมส่วนที่อาศัยพิงตัวเขาไม่ให้ล้มไปบนพื้น

“ไม่เป็นไรค่ะ ขอโทษนะคะบอส” มัตสยายกมือไหว้ชายหนุ่มทั้งที่ตัวเองยืนบนพื้นแล้วมีอาการเซเล็กน้อย จนวาทีต้องรีบยื่นมือที่ปล่อยไปแล้วเข้ามาประคองอีกครั้ง

“ไม่เป็นไรแน่นะ” ชายหนุ่มถามอย่างเป็นห่วง

“ค่ะ ขอบคุณและขอโทษอีกครั้งนะคะ” มัตสยายกมือไหว้พร้อมกับยิ้มแหย ๆ ให้เจ้านาย และถอยหลังไปยืนตรงมุมลิฟต์อย่างระมัดระวัง

หาเรื่องตกงานตั้งแต่วันแรกเลยไหมล่ะ เขาจะหาว่าเธออ่อยหรือเปล่านะ มัตสยาคิดอย่างกังวลระคนอายจนไม่กล้าเงยหน้าพลางจมอยู่กับความคิดของตัวเอง

ทำให้ประตูลิฟต์ถูกเปิดออกก็ยังยืนก้มหน้างุดอยู่จนวาทีที่เดินออกไปแล้วถอนหายใจ เดินย้อนกลับมาอีกครั้ง “ไม่กลับบ้านหรือไง”

เมื่อได้ยินเสียงทักทำให้มัตสยาเงยหน้าขึ้น เห็นเจ้านายยืนทำหน้านิ่งใส่ก็รีบลนตอบกลับ “ถึงแล้วเหรอคะ”

“คุณนี่เวลาทำงานดูคล่องแคล่วดีนะ แต่นอกงานเอ๋อกว่าที่คิดอีก” พูดจบก็เดินผละออกไป มัตสยามองซ้ายมองขวาแล้วรีบเดินตามชายหนุ่มออกไปติด ๆ