ความลับ อย่าบอกใครล่ะ

#ความลับ อย่าบอกใครล่ะ

  "อย่าให้ค่ากับสิ่งไม่ควร " เสียงพ่อเฒ่า ที่หลานชายลูกครึ่ง ไทย-จีน เรียกท่านว่า " แก่ " มาจากคำว่า " พ่อแก่ " คนไทยเชื้อสายจีน เรียกว่า " ก๋ง "

 " อะไรไม่ควรล่ะ แก่ " เด็กชายวัยเจ็ดขวบ เงยหน้าถาม สีหน้าฉงนจนขมวดคิ้วชนกัน

 " ก็ที่เล่ามาว่าเห็นโน่นเห็นนี่น่ะ เห็นแบบที่ไม่เหมือนคนอื่นเขาน่ะ อย่าไปให้ค่ามัน อย่าไปทำเป็นเห็นมัน ปล่อยให้มันทำอะไรไปตามเรื่องของมันเถอะ เดี๋ยวโตขึ้น หลานจะเข้าใจเอง "

เด็กชายพยักหน้า แต่ก็เกาหัวแกรก ๆ ไม่รู้ว่าเข้าใจหรือไม่เข้าใจ แต่น่าจะเป็นอย่างหลัง

  เพียงชั่วครู่ เขาก็เดินออกมาจากครัวมาถึงระเบียงหน้าบ้าน 

 " ม่า...! หายเจ็บตาหรือยัง ? " 

เด็กชายตะโกนถามหญิงวัยกลางคนที่ยืนรดน้ำต้นไม้ ในสวนหน้าเรือน

 " เป็น ๆ หาย ๆ ตอนนี้ไม่เป็น " 

แม่ของเด็กชายเดินออกมาตามเด็กชาย มองไปที่สวนกวาดสายตา และหันกลับมาพูดกับเด็กชาย

 " เข้าบ้านเถอะลูก ไปกินข้าวกัน " 

เมื่อเด็กชาย ลูกคนเดียวในบ้าน กินข้าวเช้าเสร็จ ก็ย้ายที่มานั่งดู ทีวี บนโซฟา กับเด็กชายเพื่อนเขาอีกคนหนึ่งอายุไล่เลี่ยกัน

" อย่าไปบอกใครเขานะ ว่านายเห็นเรา สัญญาได้ไหม ว่าจะให้เรื่องนี้เป็นความลับ " เสียงเด็กชายอีกคนทวงคำมั่น

 " ได้...เราจะไม่บอกใคร เราจะเก็บไว้ เป็นความลับ "

 " ดีมากหลานชาย...เพราะคนมันปากไว อาจเล่าไปปากต่อปาก จนไม่มีความสงบ แห่กันมาดูไม่ขาดสาย "

"ครับ แก่ ผมก็ไม่ชอบคนแปลกหน้า วุ่นวาย " 

 " ม่าว่า...คนมันจะไม่ใช่แค่มาดูสิ มันจะมาขอหวย ขอโชค มาขอให้ทำนู่น นี่ นั่น ไม่หยุดไม่หย่อนสิ เราเองก็จะไม่ได้พักผ่อนสิ "

 เมื่อม่าพูดจบ ก็ใช้มือควานหาลูกตาทั้งสองข้างที่หลุดร่วงตก ขณะพูดเมื่อสักครู่ พอจับได้ ก็ยัดใส่เบ้าตาทั้งสองข้าง...