ยิ่งโตยิ่งพบว่า

ไม่มีใครอยู่กับเราไปได้ตลอด

มีพบ เพื่อรอวันจากกันทั้งนั้น

 ชีวิตของเราเหมือนกับท้องฟ้าเลย

ไม่เคยเหมือนกันเลยสักวัน บางวันก็มืดหม่น

บางวันก็สดใส

ถนนชีวิตคนเรา มันยาวไกล ไกลเกินกว่าจะยอมแพ้ให้กับอะไร พักได้ เหนื่อยได้ ท้อได้

แต่ต้องกลับมาให้ได้เหมือนกัน

 รักตัวเองให้มาก เพราะไม่ว่าชีวิตจะต้องเจอกับอะไร

ก็มีแค่เรา ที่ต้องพาตัวเราเองผ่านมันไปให้ได้

รักษามิตรภาพไว้มากมาย แต่อาจสูญเสียกันด้วย

การยืมเงิน????????

ลงมือทำอาจมีโอกาสล้มเหลว

แต่ถ้าไม่ลงมือทำ มันล้มเหลวแน่นอน

เราทุกคนล้วนแล้วเคยเป็นผู้ร้าย ในเรื่องเล่าของใครบางคนเสมอ

 ยิ่งอายุมากขึ้น เราล้วนแล้วแต่ไม่ต้องการความสุขที่ยิ่งใหญ่ ความสุขเล็กๆแค่ได้นอนอย่างเต็มอิ่ม มันก็ดีมากแล้ว

ไม่มีมิตรแท้ หรือศัตรูที่แท้จริง

ในชีวิตที่ลำบากที่สุด จะรู้ได้เองว่า ใครคือมิตรแท้ ที่ควรค่าแก่การคบหา 

จะมีสักกี่คนที่จริงใจกับเราในวันที่เราล้ม

จะมีมือไหนที่จะมาพยุงเราลุกก้าวเดินต่อในวันที่เราก้าวพลาด

ฝากไว้ให้คิด #ขอบคุณที่อ่าน#ขอบคุณที่ติดตาม