เรื่องสั้น "เมืองกรุง" บทที่ 2

เมืองกรุง (2)

กล้า ... เด็กหนุ่มนอนครึ่งหลับครึ่งตื่นมาในรถบรรทุกของลุงทมตลอดวัน ตลอดคืน เขารู้สึกสับสน กังวล และอดอัด หากแต่ใจที่มุ่งมั่นอยากมาตามหาฝัน ทำให้เขาคลายความกังวลลงทีละนิด เขาเหม่อมองรถรามากมายที่วิ่งสวนไปมาบนท้องถนน ทุกอย่างดูสับสนวุ่นวาย การจากอ้อมอกพ่อแม่ครั้งแรกในชีวิต กับความใฝ่ฝันที่เขามุ่งหน้ามาค้นหา เขาไม่อาจรู้ได้เลยว่าการตัดสินใจครั้งนี้ บนเส้นทางที่เลือกเดิน จะนำพาตัวเขาไปพบกับสิ่งใดบ้าง

ลุงทมจอดรถบรรทุกลงที่หน้าวัดแห่งหนึ่งในตอนเช้าของอีกวัน เช้าแรกของเมืองกรุงที่กล้าได้สัมผัส ไม่มีหมอกจาง ๆ ไม่มีไอน้ำค้างชื่นฉ่ำ มีเพียงสุนัขสองสามตัวเห่าทักทายต้อนรับเขาด้วยเสียงอันดัง เอ็ดไปทั้งวัดจนหลวงพ่อชราต้องเดินออกมาส่งเสียงตวาดไล่

"นั่นใครกันยืนให้หมามันเห่าอยู่ได้"

"ผมทมไงครับหลวงพ่อ ผมเอาเด็กมาฝากพึ่งใบบุญหลวงพ่อครับ"

"มากันอีกแล้วรึ เอ้า... อยากมาก็มา ข้าไม่ขัดหรอก ข้าก็เด็กบ้านนอกเหมือนกัน ไหนชื่ออะไรมาใกล้ ๆ สิ" หลวงพ่อเอ่ยปากถาม

"ผมชื่อกล้าครับหลวงพ่อ พ่อผมชื่อเติมเคยมาอยู่กับหลวงพ่อเหมือนกัน พ่อบอกให้ผมมาหาหลวงพ่อ" กล้าตอบหลวงพ่อด้วยน้ำเสียวแผ่วเบา กึ่งกล้ากึ่งกลัว

หลวงพ่อนิ่งคิดไปชั่วครู่ก่อนจะตอบกลับมาว่า
"ข้าจำได้ละ.. ไอ้เติม ... มันเป็นยังไงบ้างล่ะ"

เด็กหนุ่มยิ้มอย่างใจชื้นที่หลวงพ่อจำพ่อของเขาได้
"พ่อสบายดีครับหลวงพ่อ พ่อฝากปลาแห้งมาให้หลวงพ่อด้วย พ่อว่าหลวงพ่อชอบ"

"เออ..ดี ๆ ข้าชอบ"
"ไอ้เอก ไอ้เอกโว้ย" หลวงพ่อตะโกนเสียงดัง

"คร้าบ...หลวงพ่อ เรียกทำไมแต่เช้า ยังไม่ถึงเวลาบิณฑบาตสักหน่อย" ผู้ชายตัวโตอายุราวยี่สิบเศษ เดินเกาหัวที่ยุ่งเหยิงเดินออกมาจากห้องเล็ก ๆ ใกล้ ๆ กัน

"เอ้า...นี่ลูกศิษย์วัดคนใหม่ เอ็งเอามันไปนอนด้วย แล้วก็ดูแลมันด้วยก็แล้วกัน" หลวงพ่อเอ่ยปากบอก ก่อนจะเดินกลับเข้าไปในกุฏิเพื่อเตรียมตัวออกไปบิณฑบาต

"หมดธุระแล้วลุงไปละนะ แล้วเบอร์โทรที่ลุงให้เก็บไว้ดี ๆ อย่าให้หายล่ะ มีอะไรก็โทรมา" ลุงทมบอกกับกล้าก่อนจะปีนขึ้นรถบรรทุกขับออกไป กล้ามองตามจนรถคันนั้นลับสายตาไป

"เอ้ามา...อย่ามัวยืนเซ่ออยู่จะได้ไปเตรียมตัวออกไปกับหลวงพ่อ" คนที่ชื่อเอกเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงกระชาก แบบคนไม่สบอารมณ์

นับเป็นเช้าแรกในเมืองกรุงที่อารมณ์ของเขาสับสนเหลือเกิน เขากวาดสายตามองไปรอบ ๆ วัดอย่างใจหาย ต่อไปนี้เขาต้องอยู่ที่นี่แล้วสินะ กับเงิน 980 บาทของพ่อกับแม่ในถุงพลาสติกที่เขามัดมันไว้กับกระเป๋ากางเกงนักเรียนขาสั้นที่ใส่มา มือกระชับกระเป๋าในมือ เดินตามเอกเข้าไปในห้องเล็ก ๆ นั้น อย่างไม่อาจรู้ล่วงรู้ชะตากรรม ใจคิดไปถึงภาพพ่อกับแม่ในเช้ามืดเมื่อวาน พ่อกับแม่บรรจงผูกข้อมืออวยพรให้เขาคนละยืดยาว เขาได้แต่หวังว่าพรที่เขาได้รับมานั้นจะเป็นจริงทุกอย่างตามปากของพ่อกับแม่... ▪︎