ไอ้โชคมั้ย (เลือดสีขาว 19)

ไอ้โชคมั้ย

                        บางวันเห็นพ่อกับลูกหยอกล้อเล่นหัวกันก็ทำให้ลักขณายิ้มและหัวเราะน้ำหูน้ำตาไหล  ลืมความป่วยไข้ของลูกและความลำบากของครอบครัวไปสนิท

                        “ไอ้โชคมั้ย...ฮ่าๆ ”  พุดเสร็จเด็กชายภูพิพรรธจะยื่นหน้าไปใกล้ๆ สาธิต  ส่วนมือก็แตะที่ต้นขาของพ่อ  จากนั้นก็หัวร่องอหาย  ไอ้โชคคือเพื่อนของลูกชายที่โรงเรียน  ไอ้โชคเป็นเด็กโข่ง  อายุสิบสี่ปีแล้วยังเรียนไม่จบประถมปีที่หก  และยังอ่านหนังสือไม่ออก

                        “ไอ้แป๊ะมั้ย...ฮ่าๆ”  ถึงทีสาธิตพูดบ้าง  ผู้เป็นพ่อจะยื่นหน้าไปใกล้ๆ เด็กน้อย  มือของเขาแตะที่ต้นขาของลูกชายอย่างรักใคร่  จากสองพ่อลูกก็หัวเราะอย่างสนุกสนาน  ไอ้แป๊ะคือเด็กโข่งอีกคน  อายุสิบห้าแล้วยังอ่านหนังสือไม่ออกและเรียนยังซ้ำชั้นประถมปีที่หก  ไม่มีทีท่าว่าจะออกจากโรงเรียนได้ปีไหน

                        ลักขณาสังเกตได้ว่าการเล่นหยอกเย้าของสองพ่อลูกเป็นการเอาปมด้อยของคนอื่นมาเล่นสนุก  ถึงแม้จะรู้สึกไม่ค่อยดีอยู่บ้าง  แต่ก็เป็นการเล่นอยู่ในบ้านเท่านั้นไม่แพร่งพรายออกไปยังคนนอกครอบครัว

                        “คุณนายลักขณามั้ย...ฮิฮิ”  สาธิตว่าแค่นั้น  ทั้งพ่อทั้งลูกก็ชักดิ้นชักงอ  ขณะที่ผู้เป็นแม่เหยียดยิ้มเครียดๆ