บันทึกถึงแม่ของฉัน

ลูกสุข แม่สุข ลูกทุกข์ แม่นั้นทุกข์ยิ่งกว่า ฉันได้อยู่กับแม่ของฉัน   รู้สึกว่าฉันมีความสุขทั้งกายและใจ  แม่คือผู้ให้ฉันได้ทุกๆ อย่าง แม้กระทั่งชีวิตของแม่ ลูกจะดีจะชั่วเพียงไร แม่ทุกคนก็ไม่เคยเกลียด ยังรักลูกของตนสุดหัวใจ ด้วยความผูกพันของแม่กับลูกจะเกิดเป็นความรักอันบริสุทธิ์ ซึ่งไม่มีอะไรสามารถเปรียบได้กับแม่ของฉัน      ถ้าถามว่าใครรักฉันมากที่สุด     ฉันก็ต้องตอบว่า     “แม่ของฉัน”

            ตอนเด็กๆ ฉันอายุประมาณ 2 ขวบ ฉันยังจำได้ว่าฉันไม่ค่อยได้อยู่กับแม่เท่าไร เนื่องจากแม่ของฉันไปทำงานแต่เช้ามืดและก็กลับมาบ้านดึก ฉันจึงอยู่กับปู่และย่า แต่ก็มีบางครั้งที่แม่ของฉันไปขายของที่ตลาดตอนเช้ามืด  แม่จะพาฉันไปด้วย เห็นแม่ของฉันขายของก็รู้สึกอยากช่วยแม่ขายของด้วย แต่ฉันก็ยังเด็กเกินไป ฉันก็ได้แต่นั่งมองแม่ของฉันขายของ แม่ของฉันซื้อกระปุกออมสินสีน้ำเงินรูปช้างให้ฉันด้วย ฉันดีใจมาก ความรู้สึกนี้จดจำได้จนวันนี้ มีความสุขอบอุ่นใจมาก แม่ของฉันจะพาฉันไปทำบุญที่วัดบ่อยมาก ฉันได้เรียนรู้ซึมซับประเพณีดีๆ ของไทยได้มาก แต่ตอนนี้แม่ของฉันไม่ค่อยมีเวลาไปทำบุญเพราะงานยุ่ง นานๆ จะไปสักครั้ง เมื่อฉันได้เข้าเรียนอนุบาล แม่ของฉันจะอาบน้ำแต่งตัวให้ฉัน ฉันชอบมากเลย มีแม่ทำให้สบายจัง แม่จะปั่นจักรยานไปรับไปส่งฉันทุกวัน วันไหนโรงเรียนเลิกเร็ว ฉันก็คอยแม่ของฉันอยู่นาน เมื่อแม่มาฉันดีใจมากรีบวิ่งไปหาแม่เลย  เมื่อเข้าชั้นประถมศึกษาแม่จะทำอาหารใส่ปิ่นโตให้ฉันไปกินที่โรงเรียนทุกวัน ฉันชอบอาหารที่แม่ของฉันทำมากเพราะแม่ของฉันทำอาหารอร่อย ฉันอยากทำอาหารให้แม่กินบ้างจัง ฉันไปไหนก็ไปกับแม่ตลอด ถ้าวันไหนที่แม่ไปทำงาน ฉันอยู่บ้านคนเดียว ก็รู้สึกเหงามาก บ่อยครั้งที่ฉันคิดถึงแม่ของฉันจนร้องไห้ ตอนอยู่ชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนได้จัดงานวันแม่ แม่ของฉันได้ไปร่วมงานด้วย ฉันได้มอบมาลัยให้กับแม่ของฉันและเข้าโอบกอดและหอมแก้มแม่ของฉัน ฉันรู้สึกเขินอายเพราะฉันไม่ค่อยได้ทำอย่างนี้กับแม่ของฉันบ่อยเท่าไร  แม่ของฉันชอบปลูกผักสวนครัวไว้รับประทานและขาย   ฉันจะช่วยแม่ของฉันปลูกผักและช่วยตัดผักให้แม่ไปขายที่ตลาด    เมื่อแม่ไปตลาด แม่จะซื้อขนมมาฝากฉันทุกครั้ง ฉันจึงไม่ค่อยกินข้าว แม่จึงบังคับให้ฉันกินข้าว  แม่บอกว่ากินเยอะๆจะได้โตเร็วๆ ฉันจะช่วยแม่ทำงานบ้านหลายอย่างเพราะเห็นแม่ของฉันเหนื่อยเวลาทำงานคนเดียวเช่น ช่วยกวาดบ้าน ถูบ้าน ล้างจาน   ตอนนี้ฉันมาเรียนอยู่มหาวิทยาลัยแล้ว   วันแรกที่จากแม่มาฉันรู้สึกใจหายไปเลย ต้องจากแม่ของฉันมา   ฉันรู้สึกเหงา อยู่คนเดียวและคิดถึงแม่มาก  วันแรกๆ ร้องไห้คิดถึงแม่เกือบทุกวันเลย ครั้งแรกที่ได้กลับไปเยี่ยมบ้าน เมื่อฉันเห็นหน้าแม่ของฉัน   น้ำตาก็เริ่มคลอ อยากร้องไห้ แต่ฉันอายแม่ของฉัน พยายามกลั้นใจไม่ให้ร้องไห้ ตอนนี้ฉันรู้สึกดีขึ้นแล้ว   เริ่มคุ้นเคยกับการที่อยู่ห่างไกลแม่ของฉัน ถ้าฉันว่างจากการเรียน ฉันก็จะกลับไปเยี่ยมแม่ของฉันบ่อยๆ และฉันก็จะตั้งใจเรียนหนังสือ เพื่อไม่ให้แม่ผิดหวัง

            ความรักของแม่ที่มีให้กับเรา ไม่สามารถอธิบายได้หมด  สิ่งต่างๆที่แม่มีให้กับเราจะอยู่ในใจของเราตลอดเวลา ถ้าแม่ได้จากเราไปแล้ว   เราจะหาความรักอันบริสุทธิ์ได้จากที่ไหน แล้ววันนี้เราตอบแทนพระคุณของแม่หรือยัง “แม้กายจะอยู่ไกลเพียงใด    จิตใจของแม่กับลูกจะอยู่ด้วยกันตลอดกาล”