การมีส่วนร่วมในการบริหารปกครองประเทศของประชาชน

“การมีส่วนร่วมในการบริหารประเทศของประชาชน”

                                                  ตอนที่ ๒

            ประเทศไทย มีการปกครอง “ระบอบประชาธิปไตย อันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข”  ทรงใช้อำนาจอธิปไตย ผ่านทาง รัฐสภา และ ศาล นั่นย่อมหมายความว่า อำนาจบริหาร อำนาจนิติบัญญัติ อำนาจตุลาการ เป็นของพระมหากษัตริย์ และเป็นของประชาชนด้วย

            ประชาชนทุกคน ล้วนมี สิทธิ เสรีภาพ เสมอภาค เท่าเทียมกัน สามารถใช้สิทธิ เสรีภาพ นั้นๆได้ โดยไม่ละเมิดหรือละเลย เพิกเฉย ในสิทธิ เสรีภาพ ของผู้อื่น และมีกฎหมาย เป็นตัวถ่วงดุลของพฤติกรรม การกระทำหรือการแสดงออก แห่งสิทธิ เสรีภาพ ของประชาชน

            รัฐบาลที่มาจากการเลือกตั้ง รวมไปถึง สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร หรือ สมาชิกวุฒิสภา และตำแหน่งหน้าที่อื่น  บ้างก็มาจากการเลือกของประชาชนโดยตรง บ้างก็มาจากการเลือกตั้งโดยทางอ้อม(แต่งตั้ง) บ้างก็มาจากการคัดเลือกโดยการสอบแข่งขัน และวิธีการอื่นๆ ล้วนเป็นผู้ที่ทำหน้าที่แทน ประชาชน และองค์พระมหากษัตริย์ ทั้งในทางตรง และทางอ้อม ทุกหน้าที่ล้วนคือประชาชน แม้แต่องค์พระมหากษัตริย์ผู้เป็นประมุขของประเทศ ก็คือประชาชน ซึ่งประชาชนทั้งหลายได้ยกฐานะของพระองค์ ตามจารีตประเพณี กฎมณเฑียรบาล  อันมีมาช้านาน ตั้งแต่ครั้งโบราณกาล

            ดังนั้น การปกครองของประเทศไทย จึงเป็น “การปกครองประเทศของประชาชน โดยประชาชน เพื่อประชาชน”

            สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร สมาชิกวุฒิสภา และตำแหน่งหน้าอื่น ล้วนทำหน้าที่ในการบริหารปกครองประเทศ เพื่อประชาชนเหมือนกันทุกคน ขึ้นอยู่กับลักษณะงานที่ปฏิบัติ ประชาชนทุกคนล้วนมีส่วนร่วมในการบริหารปกครองประเทศในหลายรูปแบบ เช่น “การปฏิบัติตามกฎหมาย เคารพกฎหมาย ไม่ละเมิด สิทธิ เสรีภาพของผู้อื่น ทั้งทาง กาย วาจา” บางตำแหน่งหน้าที่ ต้องสร้างการมีส่วนร่วมของประชาชน ไม่ใช่ไปลักลอบ หรือทำไปโดยไม่ระดมความคิด ความเห็นจากประชาชน บางอย่างเป็นเรื่องผลประโยชน์ของประเทศและประชาชน แต่กลับไปซุ่มทำไม่เปิดเผยข้อมูลทั้งหมดให้ประชาชนได้แสดงความคิดความเห็น อย่างเต็มที่ จนบางเรื่องต้องเสียผลประโยชน์ก่อให้เกิดความเสียหายต่อประเทศชาติก็มีมาแล้ว

            รัฐบาล เป็นเพียงคณะบุคคลกลุ่มหนึ่ง ที่สร้างนโยบายและดำเนินการตามนโยบายนั้น เพื่อให้ประเทศชาติ ประชาชน ได้อยู่ดีกินดี เจริญก้าวหน้า แต่รัฐบาลหรือคณะบุคคลเหล่านั้น จะรู้ได้อย่างไรว่า ประชาชนทุกสาขาอาชีพ ต้องการอะไร ขาดเหลืออะไร เดือดร้อนอะไร  อยากจะให้ช่วยเหลืออะไร  มันก็ต้องอาศัย บรรดา สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร สมาชิกวุฒิสภา และตำแหน่งหน้าที่อื่นตามลักษณะงาน เป็นผู้สร้างการมีส่วนร่วม เก็บข้อมูล จากประชาชนเหล่านั้น เพื่อให้รัฐบาลหรือคณะบุคคลเหล่านั้น แก้ไข ช่วยเหลือ ทั้งในเรื่องของ กฎหมาย การประกอบการด้านต่างๆ ปัจจัยในการผลิต ตลาด การสร้างงาน การผลิต การจัดการผลผลิต การส่งออก การนำเข้า  และการประกอบอาชีพต่างๆฯลฯ

            ที่ได้กล่าวไปข้างต้น เป็นเพียงตัวอย่างบางส่วน ในการมีส่วนร่วมในการบริหารปกครองประเทศของประชาชน ซึ่งตัวจักรที่สำคัญในการที่สร้างการมีส่วนร่วมของประชาชน ก็คือบรรดา ตัวแทนของประชาชนที่ได้รับเลือกเข้าไปทำหน้าที่  และตัวแทนของประชาชนเหล่านั้น ก็คือ ตัวแทนขององค์พระมหากษัตริย์ ด้วยเช่นกัน และพึงระลึกเอาไว้เสมอว่า ระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข คือ “การปกครองของประชาชน โดยประชาชน เพื่อประชาชน”

                                                                                    จบบริบูรณ์ “ เทวฤทธิ์ ทูลพันธ์”