เจาะที่มา "โจร 500"

ในสมัยพุทธกาล.. 
จะมีคำเรียกนักบวชนอกศาสนาว่า “เดียรถีย์”
กล่าวคือ บุคคลที่บวชเพื่อหวังว่าจะได้พ้นทุกข์
แต่กลับแสวงหาวิถีทางที่ผิด 
หรือปฏิบัติในลัทธิความเชื่อนอกพระพุทธศาสนา
.
ครั้งหนึ่ง.. เหล่าเดียรถีร์นั่งประชุมเพื่อหาคำตอบกันว่า

“เหตุใดพระพุทธเจ้าจึงได้มีลาภสักการะมากมาย
ในขณะที่ลาภสักการะของพวกเราเสื่อมลง?” 🤔🤔

พวกเขาได้บทสรุปว่า 
ถ้าหากสังหาร ‘พระโมคคัลลานะ’ (อัครสาวกของพระพุทธเจ้า)
ลาภสักการะทั้งหลายทั้งปวง
ย่อมตกเป็นของพวกเขาอย่างแน่นอน

ว่าแล้วก็ไปรวบรวมเงินกันเพื่อไปว่าจ้างโจรนักฆ่า ⚔️

พวกโจรดำเนินตามแผนการสำเร็จ
และได้ทุบตีพระโมคคัลลานะจนกระดูกแหลกละเอียด..

ข่าวการลอบสังหารเผยแพร่ไปอย่างรวดเร็วทั่วชมพูทวีป

การสืบหาโจรกลุ่มนั้นก็ไม่ยาก
เนื่องจากพวกมันดื่มเหล้าเมามาย
และเที่ยวโอ้อวดวีรกรรมของตัวเอง

เมื่อจับกุมเหล่าโจรได้ 
ก็สาวไปถึงตัวพวกเดียรถีย์ผู้สั่งฆ่า

โจร 500 คน + เดียรถีย์ 500 คน
ถูกเผาทั้งเป็นพร้อมกับไถด้วยเหล็กจนตาย
พอตายแล้วก็ต้องไปตกนรกหมกไหม้ต่อ 🔥🔥
.
.
ในนิทานเรื่อง “จันทโครพ”
จะมีบทหนึ่งที่เล่าถึงตอนที่จันทโครพกับนางโมรา
ไปพบเข้ากับกองโจร 500 นายในป่า

. . ยังมีพวกโจรป่าใจทมิฬ
เบ็ดเสร็จสิ้นห้าร้อยทั้งนายไพร่
เที่ยวปลอมปล้นชนบทชาวบ้านไพร
ทะลวงไล่รบริบเอาโดยฤทธิ์ . .

ด้วยเหตุนี้ เราจึงมักติดปาก
เรียก คนชั่ว, คนที่ไม่ประพฤติตามครรลอง
ว่า “ไอ้โจรห้าร้อย” นั้นเอง 🤭🤭

และเนื่องจากมันเป็นสำนวน
จึงต้องเขียนว่า “โจรห้าร้อย” 
ไม่ใช่ “โจร500” นะจ๊ะ ✨