ร่วมกันหลอน

       ฉันเคยเป็นอาจารย์ฝึกสอนวิชาภาษาไทยในโรงเรียนแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ โรงเรียนที่ฉันสอนอยู่นี้เป็นโรงเรียนชื่อดัง และมีอายุเกือบร้อยปี แน่นอนว่าความเก่าแก่ขนาดนี้ย่อมมีเรื่องเล่าที่น่าตื่นเต้น หรืออาถรรพ์ต่างๆ เกิดขึ้นอยู่บ่อยครั้ง แต่ฉันจะขอเล่าเรื่องนี้เพราะมันเกิดขึ้นบ่อยมาก จนไม่รู้ว่าต้องทำยังไงดี

        เมื่อ 3 ปีที่แล้วอาคารหลังใหม่ที่เราได้สร้างและวางโครงการกันมา 5 ปีก็แล้วเสร็จ มีการเปิดอาคารอย่างเป็นทางการ อาคารดังกล่าวเป็นอาคาร 15 ชั้น ซึ่งจะเป็นอาคารเรียนของนักเรียนทุกระดับชั้นนักเรียนจึงต้องเข้าออกอาคารนี้กันเกือบทุกคน

        ความตื่นเต้นของอาคารอยู่ที่ลิฟท์ซึ้งได้บริษัทชั้นนำมาติดตั้งให้ ลิฟท์ตัวนี้ใช้เวลาขึ้นลงจากชั้น 1 ถึง 15 แค่หนึ่งนาทีหรือน้อยกว่าด้วยซ้ำ เรื่องปัญหาหรือระบบความปลอดภัยต่างๆ เพียบพร้อม แต่มันดูจะเป็นจริงๆแค่ช่วง 4-5 เดือนแรกเท่านั้น

        เพราะหลังจากนั้นลิฟท์ตัวหนึ่งจากทั้งหมด 3 ตัว ก็มีเหตุการณ์แปลกๆ เกิดขึ้น อย่างเช่น ลิฟต์ค้าง หรือลิฟท์จอดไม่ตรงชั้น เสียงข้อความช่วยเหลือดังเอง หรือแม้แต่เสียงคนพูดในลิฟต์ตอนอยู่คนเดียว

        ตัวฉันเองได้ยินเหตุการณ์แปลก ๆอย่างนี้จากคำบอกเล่าของลูกศิษย์ตอนคุยกันในชั้นเรียน จนกระทั่งวันหนึ่งฉันเจอเข้ากับตัวเองแบบครบวงจรเรื่องลิฟท์จริงๆ

        วันนั้นฉันอยู่ที่อยู่โรงเรียนจนถึง 2 ทุ่ม เพราะมีการบ้านดิที่ต้องตรวจค้างอยู่มากมาย ฉันออกมารอลิฟท์ที่ชั้น 14 โชคดีเจอลุงยามที่คอยตรวจตึกลงมาเป็นเป็นเพื่อน จึงรู้สึกอุ่นใขึ้นมาบ้าง

        พอดีลุงยามต้องออกไปตรวจห้องเรียนชั้นอื่นๆด้วย ฉันจึงต้องออกไปกับลุง เพราะจะลงไปคนเดียวก็ไม่กล้าบรรยากาศมันวังเวงมาก ลุงยามเดินตรวจลงมาเรื่อยๆจนถึงชั้น 8 ฉันกับลุงเดินผ่านหน้าลิฟต์ อยู่ดีๆก็เปิดออก ฉันกับลุงตกใจสะดุ้งไปตามๆกัน

       "ลุงตอนนี้ยังมีใครอยู่บนตึกอีกหรอ" ฉันหันไปถามลุงยาม

        "อาจะเป็นยามอีกคนก็ได้ครับ เพราะลุงอยู่เวรกับยามอีกคนหนึ่ง" คำตอบนั้นทำให้ฉันคลายความกังวลลงไปได้บ้าง

        ฉันกับลุงยามเดินเข้าลิฟท์กำลังจะลงไปชั้นล่าง เพราะชั้นอื่นยามอีกคนคงจะตรวจแล้ว ขณะที่ฉันเอื้อมมือไปกดลิฟท์ ฉันก็เห็นชายวัยกลางคนยืนอยู่หน้าลิฟท์ จึงพยายามกดลิฟท์เปิด แล้วลิฟท์ก็เปิดออกแต่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่มีใครสักคนที่ยืนอยู่ตรงนั้นทุกอย่างว่างเปล่า

       "อะไรหรือครรับ" ลุงยามถามฉัน

       "เปล่าค่ะ หนูนึกว่าคนเขาจะขึ้น คงะตาฝาดน่ะจ้ะลุง"

        ฉันพยายามไม่สนใจกับสิ่งที่ฉันเห็น จนกระทั่งลิฟท์มาหยุดแล้วเปิดที่ชั้น 5 แต่เมื่อฉันเดินออกจากลิฟต์ ปรากฏว่ากลับมาที่ฉันเดิม คือ ชั้น 8 นั่นเอง

        ฉันกับลุงยามมองหน้ากันเลิ่กลัก ขณะที่กำลังจะวิ่งเข้าลิฟท์เพื่อจะลงไปข้างล่างให้ได้ ภาพที่เห็นนั้นเป็นภาพของชายวัยกลางคนยืนก้มหน้าอยู่ แต่ไม่ได้พูดอะไรทั้งสิ้น!!!

        เพียงไม่ถึงเสี้ยววินาทีเขาก็เงยหน้าขึ้นมองฉันกับลุงยาม ฉันไม่เอาเวลานั้นไปสบตาเขาแน่ รีบวิ่งลงบันไดอย่างรวดเร็ว ฉันกับลุงยามวิ่งลงมาถึงชั้นล่างอย่างเหงื่อโทรมกาย ต่างคนต่างลากลับบ้านทันที

        วันรุ่งขึ้นลุงยามขอลาหยุดเพื่อไปทำบุญ ส่วนฉันก็ไม่พูดจากับใคร จนกระทั่งอาจารย์หัวหน้าภาคเข้ามาสอบถาม เมื่อเห็นท่าทางผิดสังเกต

        ฉันจึงเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฟัง ท่านจึงเล่าว่าตอนทำลิฟมีช่างคนนึงถูกลิฟต์ทับจนตาย ซึ่งลิฟต์นั้นก็เป็นลิฟต์ที่ฉันเจอดีนั่นแหละ

        ตอนนี้ทุกครั้งที่ขึ้นลิฟท์ฉันจะยกมือไหว้ แล้วสวดมนต์ภาวนาในใจตลอด เพราะไม่อยากตื่นเต้นแบบเหตุการณ์ครั้งนั้นอีกแล้ว

ปล.เรื่องเล่าเรื่องนี้ได้นำมาจากหนังสือ โรงเรียนเฮี้ยน : เพชรสีน้ำเงิน

ปล.2 ถ้าหากชื่นชอบ รบกวนโหวตดาวให้ด้วยนะคะ ครั้งหน้าจะได้นำเรื่องอื่นมาเล่าในที่นี้อีก