เพื่อนที่หายไป

เพื่อน... คำนี้จะอยู่กับเราตลอดไปอย่างที่ใครๆ บอกหรือเปล่า

เรามีเพื่อนคนนึงที่เราสนิทและรักมากที่สุด เราอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่อนุบาลเราเรียน เราเล่น เราอยู่ด้วยกันแค่สองคน เราต่างคนต่างช่วยเหลือกัน และเราก็เหมือนกันในหลายๆเรื่องเพื่อนเรา และเมื่อเราจบชั้น ม.3 เราก็จะต้องแยกกันเพราะเราต่างมีโรงเรียนที่เราอยากจะไปต่อ แต่สุดท้าย เราก็ต้องไปเข้าเรียนโรงเรียนเดียวกันเพราะเราสอบเข้าอีกโรงเรียนนึงไม่ติด ด้วยความที่เราสมัครเรียนและปฐมนิเทศกันคนละรอบ เราเลยไม่ได้เรียนห้องเดียวกันช่วง ปวช.1-3 และเมื่อขึ้น ปวส. โรงเรียนเราสามารถเลือกห้องได้ เราจึงเลือกอยู่ด้วยกัน และชีวิตช่วงนั้นเราต้องเจอเพื่อนหลายๆ รูปแบบ รวมถึงเมื่อเราโตขึ้นเรื่อยๆ การใช้ชีวิตในโรงเรียนใหญ่ๆ เราไม่สามารถที่จะอยู่ด้วยกันสองคนได้เนื่องจากมีกิจกรรมและโครงการ หรือวันวิชาการต่างๆ ที่เราจะไม่สามารถเลือกได้ว่าเราจะต้องทำร่วมกับเพื่อนคนไหน เราต่างคนต่างมีเพื่อนใหม่และพอเราจบ ปวส. นั่นคือสิ่งที่เราต้องตัดสินใจอีกครั้งว่าเราจะไปเรียนต่อที่ไหน เพื่อนเราเลือกที่จะไปต่อมหาลัยชื่อดังแห่งหนึ่งแต่เราไม่มีความพร้อมในเรื่องค่าใช้จ่าย และหลังจากนั้น เพื่อนเราก็ตัดสินใจไปเรียนกับเพื่อนอีกกลุ่มนึง และเพื่อนเราก็งอนเราด้วยเรื่องที่ว่าเราไม่ไปเรียนด้วยกัน...

หลังจากนั้นเพื่อนอีกกลุ่มนึงที่เขาไปเรียนด้วยกันก็เจอเราแล้วบอกว่าค่าหอแพงจ่ายไม่ไหวเลยขอไม่ไปเรียนแล้วเหลือเพื่อนเราคนเดียว เพื่อนเราเลยงอนทุกคนเพราะเข้าใจว่าทุกคนทิ้งตัวเอง เราต่างมีเหตุผลของตัวเอง แต่เพื่อนเราไม่ยอมรับฟังใคร ไม่ยอมคุยกับใคร และปิดกลั้นตัวเองจากเพื่อนทุกคน อยู่แต่ในบ้าน ไม่เล่นสื่อโซเชียลอะไรให้เพื่อนติดต่อได้ ไปหาที่บ้านก็ไม่ออกมาเจอ เราก็อยากจะให้เพื่อนเรากลับมาเป็นคนเดิม อย่างน้อยได้มีคำพูดให้คุยกันสักหน่อยก็ยังดี...