2 ปี กับประสบการณ์ในการทำงาน

สวัสดีค่ะ หวังว่าบทความนี้จะเป็นแนวทางให้กับบางคนไม่มากก็น้อยนะคะ เรื่องมีอยู่ว่าเราเรียนจบ ปวส. ด้วยความที่เราต้องส่งตัวเองเรียนต่อ ป.ตรี เราต้องทำงานไปด้วย เมื่อมีงานที่ไหนเปิดรับสมัครเราก็ไปสมัครทุกที่ แต่ก็ใช่ว่าทุกที่จะสนใจยิ่งไม่มีประสบการณ์มาก่อนโอกาสยิ่งน้อย เริ่มจากการเป็นลูกจ้างขายน้ำเป็นร้านชาตอนนั้นฮิต ๆ อยู่เหมือนกัน ก็คือได้เงินเราก็ทำหมด จนมาสมัครงาน ณ ที่แห่งหนึ่ง เป็นหน่วยงานราชการนี่แหละค่ะ เราก็เออ ลองดูนะแต่เป็นลูกจ้างเหมาบริการ คือ พอหมดสัญญาจ้างเขาจะจ้างหรือไม่จ้างคุณต่อก็ได้ ตอนนั้นเป็นจ้างเหมาที่ต้องออกพื้นที่สอนงานชาวบ้าน พอทำได้สองเดือนก็หมดสัญญาเราก็ต้องออกมาว่างงานอีกรอบนึง จำได้ว่าว่างงานแค่ไม่ถึงเดือน ทางที่ทำงานเดิมก็เรียกไปทำงานแต่ไม่ใช่ตำแหน่งเดิมที่เราเคยทำ ตำปหน่งที่ว่านี้ก็คือธุรการ เราต้องเริ่มเรียนรู้ใหม่ทั้งหมด พี่ที่สอนงานเราก็ลาออกไปได้งานที่อื่นเรามีเวลาเรียนรู้งานจากพี่เขาไม่เกินเดือน ทำทุกอย่างเลยก็ว่าได้ ทั้งงานนนอกงานใน ไม่ใช่ว่างานไม่ดีเพียงแต่ว่า คำว่าธุรการของที่นี่มีหน้าที่รับผิดชอบทุกสิ่งอย่าง จะผิดไม่ผิดก็ต้องรับไป ทำอะไรไม่ได้ดั่งใจก็โดนด่า คนนั้นไม่พอใจ คนนี้ไม่พอใจ ก็ต้องทนทำไป เรียนจบบัญชีมาแต่ความรู้ที่เรียนมาแทบไม่ได้ใช้เลย ไม่ได้ใช้เลยก็ว่าได้เข้าใจวว่ามีทุกที่ ที่เราจะเจอคนหลาย ๆ แบบ แต่เราทำงานมาก็เห็นว่าที่นี่หนักที่สุดแล้ว บรรดาผู้ที่ตำแหน่งยศสูงกว่าเราแทบไม่มีความผิดเลย และแถมยังโยนความผิดมาให้เด็กอีก ที่นี่คือทำงานจ.-ศ. แปดโมงเลิกสี่โมงครึ่ง แต่ก็ไม่ได้เบิกสี่โมงครึ่งหรอกค่ะ ได้หยุดสองวันคือสวรรค์มาก ๆ ใช้ชีวิตแบบนี้สองปีคือไม่มีความสุขในการทำงานที่นี่เลย ไม่มีแม้กระทั่งสวัสดิการให้ หยุดงานก็โดนหักยิบย่อยปีนึงหยุดงานไม่ถึง 5 วัน พอมีธุระจริง ๆ ถามว่าธุระอะไรเยอะแยะ ครอบครัวก็ไม่มีลูกก็ไม่มี คือ มันทำให้เรามองที่นี่แบบติดลบเข้าไปอีก จนกระทั่งผ่านมาได้สองปีกว่า คือ ไม่ไหวแล้ว เหมือนถังขยะดี ๆ นี่เอง ทำดีเสมอตัว ทำผิดเมื่อไหร่เอาเถอะ ก็เลยพอกันทีกับที่นี่ ลาออกมานั่งว่างนอนว่างอยู่อาทิตนึง สมัครมันทุกที่ จนกระทั่งมีที่นึงให้เราเข้าไปสัมภาษณ์และเริ่มงานวันถัดไป อารมณ์คือแบบ เย้ ได้งานแล้ว อันนี้เป็นบริษัทนะคะ วันแรกที่เข้ามาทำคือแบบ โหวว ต่างกันเลยอ่ะ ทุกคนที่นี่ไม่มีแถบไม่มีสีแต่เขามีความรับผิดชอบในหน้าที่ของตัวเองไม่โยนงาน ไม่โยนความผิดให้ใคร ทุกคนผิดคือยอมรับ มันแสดงให้เห็นถึงอะไรหลาย ๆ อย่าง ผู้ใหญ่บางคนมียศ มีแถบแต่กลับสู้ไม่ได้เพียงแค่พนักงานตัวเล็ก ๆ และไม่ได้มีความรู้นอกเหนือติดตัวมาจากที่เก่าเลย ต้องมาเริ่มใหม่ทั้งหมด อยู่ที่นี่ได้ทำอะไรที่ไม่เคยทำแต่มันทำให้เรามีความสุขในการทำงาน ไม่เคยสนใจเวลาว่านี่กี่โมงแล้วใกล้เลิกงานยัง ถึงเวลาก็กลับบ้านสบายใจ มันเป็นก้าวเล็ก ๆ ที่เราต้องเคยผ่านมาและเชื่อว่าบางคนก็เคยผ่านมาแล้ว อยากจะให้กำลังใจทุกคน ในการทำงานนะคะ