รักแท้เมื่อเกิดขึ้นในใจผู้ไดผู้นั้นจะยึดถือรักนั้นนิรันดร สองภพตอนที่ 11(จบ)

ดอกแก้วเดินกลับบ้านด้วยหัวใจพองโต

นี่เธอได้พบพี่ฉัตรจริงหรือ พี่ฉัตรมาหาเธอแล้ว และไม่ว่าฉัตรภพจะอยู่สภาพไหน ดอกแก้วไม่มีวันเลิกรักเขา

  วันนี้ดอกแก้วปล่อยผมนุ่มสลวยราวเส้นไหม พี่ฉัตรขอให้เธอไว้ผมยาว ดอกแก้วอมยิ้ม เมื่อคิดถึงคำพูดของเขา

"โห้โห คุณแก้ว สวยจังเลยค่ะ จะไปไหนคะนี่ " ป้าสายมองดอกแก้วด้วยแววตาแห่งรักและชื่นชม วันนี้ดอกแก้วใส่ชุดสีชมพู ดูช่างสวยบริสุทธ์

"แก้วจะไปวัดค่ะ มีธุระกับกลวงพ่อ ป้าสายไม่ต้องห่วงนะคะ แก้วจะเดินอย่างระวัง ไม่ล้มหัวคะมำแล้วค่ะ"หญิงสาวกระเซ้า

ดอกแก้วคิดถึงฉัตภพเหลือเกิน แม้ว่าตอนนี้เขาจะจำตัวเองไม่ได้ แต่ความอิ่มเอมใจจากคำพูดที่ว่า "ผมจำได้ว่านี่คือคนที่ผมรักและรอคอยมานาน"

"ดอกแก้ว" เสียงคุ้นนั้นทำให้ดอกแก้วหันขวับ "พี่ฉัตรมารอแก้วเหรอคะ"

ฉัตรภพขยับเข้ามาใกล้ๆหน้าหน้าผ่องของดอกแก้ว สองมือเขาประคองแก้มอย่างอบอุ่น จนดอกแก้วละลายกับแววตาอ่อนหวานนั้น "พี่ฉัตรมีอะไรเหรอคะ" หญิงสาวถามด้วยความเคอะเขิน

"คิดถึงน้องน้อยของพี่จัง "ชายหนุ่มดึงเด็กสาวเนื้อตัวนุ่มนิ่มไว้ในอ้อมกอด

ดอกแก้วชะงักกับคำว่า "น้องน้อย"

"นี่เกิดอะไรขึ้นคะ ความทรงจำของพี่ฉัตรกลับมาแล้ว"

"ใช่ครับ ความทรงจำของพี่กลับมาแล้ว ดีใจไม๊ที่ไม่ต้องอยู่กับคนความจำเสื่อม"

ฉัตรภพกระเซ้า หญิงสาวหน้างอกับการกระเซ้าของเขา"พี่ฉัตร คิดว่าน้องจะทิ้งพี่ไปหากพี่ความจำเสื่อมเหรอคะ น้องรอพี่ฉัตรอยู่ที่นานแสนนาน พี่ฉัตรจะกลับมาในแบบไหนน้องรับได้เสมอ รอเพียงให้พี่กลับมา "หญิงสาวกระเง้ากระงอด

ฉัตรภพก้มจุมพิตริมฝีปากนุ่มที่ช่างพูดเสียเหลือเกิน"

ฉัตรภพจูบดอกแก้วเนิ่นนานให้สมกับความคิดถึง สาวน้อยสั่นระทวยในอ้อมแขนแข็งจากชายหน่มที่เธอถวิลหามาตลอด ชายหนุ่มคลอเคล้ากับแก้มนุ่มๆ

ก่อนจะหอมฟอดใหญ่

"งอนจังว่าที่เจ้าสาวของพี่ พี่กระเซ้าเล่นเฉย ๆพี่ซึ้งใจที่น้องน้อยของพี่พร้อมจะร่วมทุกข์ร่วมสุข ไปด้วยกัน"

ดอกแก้มแก้มระเรื่อกับคำว่า"เจ้าสาวของฉัตรภพ

พี่ฉัตรยังไม่ตอบน้องเลยว่าทำไมจึงจำทุกอย่างได้"
หญิงสาวถามย้ำด้วยความแก้เก้อ

ชายหนุ่มดึงดอกแก้วเข้ามากอด
"ท่านปู่มาหาพี่ถามพี่ว่าแน่ใจไหมว่าพี่ยินดีที่จะสละซึ่งความสุข ความงดงาม ไร้ความทุกข์โศก และสิ้นพลังพิเศษทุกอย่างเพื่อน้องน้อย พี่ตอบโดยไม่ต้องคิดเลย ว่ายินดีสละทุกอย่างเพื่อมาใช้ชีวิตเหมือนมนุษย์ทั่วไป ท่านปู่มองพี่ด้วยสายตาเข้าใจ และบอกว่า จะคืนความทรงจำให้กับพี่ แต่พี่ไม่สามารถเดินทางไปยังภพของพี่ได้อีกแล้ว"

 

หญิงสาวน้ำตาคลอ นี่พี่ฉัตรเสียสละเพื่อเธอได้มากมายเพียงนี้

"น้องขอโทษค่ะพี่ฉัตรที่ทำให้พี่เดือดร้อน"

ดอกแก้วเอ่ยด้วยน้ำตาคลอ

"น้องน้อยฟังพี่นะ ถ้าไม่มีคนน่ารักคนนี้อยู่เคียงข้าง พี่จะมีลมหายใจอยู่เพื่อใคร ไม่มีอะไรมาพรากเราอีกแล้วนะ"

หญิงสาวสวมกอดชายหนุ่มด้วยความซึ้งใจ ฉัตรภพลูบไล้เส้นผมที่นุ่มเหมือนไหมอย่างอ่อนโยน

 

ความสุขแห่งรัก จะนำพาหัวใจให้ไปสู่ความอบอุ่น ขอเพียงเชื่อมั่น รักไม่มีวันทำร้ายหัวใจใคร