หน้าแรก เว็บบอร์ด หาเพื่อน Chat หาเพื่อน Line หาเพื่อน Skype Pic Post ตรวจหวย ควิซ Page คำนวณ คำคม วิดีโอ สเปซ เกม Play ไดอารี่ อัลบั้ม แต่งรูป Glitter ดาวน์โหลดรูปจาก IG
 
ติดต่อเว็บไซต์ลงโฆษณาแจ้ง Report เนื้อหาเงื่อนไขการให้บริการ
 
Login เข้าสู่ระบบ สมัครสมาชิก
 
เว็บบอร์ด บอร์ดต่างๆค้นหาสร้างบอร์ด ตั้งกระทู้ใหม่

Dawn of the Night (รุ่งอรุณแห่งรัตติกาล) บทที่ 4 สายลมที่พัดผ่านไป

บอร์ด นิยาย เรื่องเล่า เนื้อหาโดย TRUMPED

        ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ผมเริ่มเข้มแข็งขึ้น ยิ่งเวลาที่ผมเห็นโอกิต่อสู้ด้วยใบหน้าแบบนั้นผมยิ่งอยากปกป้องเธอ ผมกำลังนอนคิดอะไรเพลินๆ เสียงของโอกิก็ลอดผ่านห้องผมมา

        “เรียว ฉันรู้ว่านายตื่นแล้ว ในเมื่อตื่นแล้วก็ลุกไปอาบน้ำ เดียวไปโรงเรียนสาย”

        “ครับๆๆๆ”

        ผมอาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็ลงมาทานอาหารมื้อเช้าเหมือนทุกครั้ง แต่ครั้งนี้มีโอกิมาทานด้วยมันทำให้ผมประมาเล็กน้อย สุดท้ายอาหารมื้อนี้ก็เต็มไปด้วยความเงียบไม่มีแม้แต่บทสนทนา

        ในระหว่างทางที่ไปโรงเรียนเสียเย็นชาของโอกิก็ดังขึ้น แต่โดนขัดจังหวะเมื่อเสียงของใครอีกคนดังขึ้น

        “โอกิจัง คิดถึงจังเลย”

        “................” ไม่มีเสียงเล็ดลอดจากปากของฉัน ซึ่งนั้นมันทำให้ฉันหันไปมองหน้าเรียว เพราะสิ่งที่ฉันกำลังจะบอกเรียวแต่ยูมาขัดจังหวะซะก่อน

        “โอกิจัง เธอก็คิดถึงฉันใช้ไหมสายตาเธอมันฟ้องนะ” ในขณะที่เดินทางไปโรงเรียนฉันนึกขึ้นมาได้ว่า ยูเป็นครึ่งปีศาจ ฉันเลยเอยถามในสิ่งที่สงสัย

        “ยู ฉันสงสัยว่าในเมื่อเธอเป็นครึ่งปีศาจเหมือนฉัน ทำไมไม่สามารถควบคุมพลัง ครึ่งปีศาจได้ เพราะโดยปกติปีศาจอีกครึ่งหนึ่งจะเชื่อฟังคำสั่งผู้เป็นนาย แต่ทำไม่ของเธอแตกต่างออกไป”

        “ครึ่งปีศาจบางตนเกิดมาพร้อมกับพลังแฝง อย่าเช่นของโอกิจัง ถ้ากลายเป็นปีศาจดวงตาข้างซ้ายจะกลายเป็นสีแดง ซึ่งหมายความว่า โอกิจังสามารถมองเห็นทั้งปีศาจแห่งรัตติกาลและคนธรรมดาได้ในเวลาเดียวกัน ซึ่งนั้นสามารถทำให้โอกิจังเลือกฆ่าได้และเลือกช่วยเหลือได้ แต่สำหรับฉันฉันเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาที่ถูกถ่ายโอนจิตวิญญาณของปีศาจมาเท่านั้น ฉันถูกถ่ายโอนแบบนี้ซ้ำๆ จากฝีมือของคนในตระกูลที่ล่มสลายไปเมื่อหลายปีก่อน มันเลยทำให้ปีศาจที่อยู่ในร่างกายของฉันพยายามจะออกมา แต่ทว่าหากปีศาจที่ถูกถ่ายโอนออกจากร่างฉันไปหมด มันจะทำให้ฉันตาย”

        “ทำไม” ฉันหยุดเดินและหันไปมองหน้า ยู

        “เพราะว่าฉันไม่เหลือ ร่างกายที่เป็นของตัวเองแล้วในตอนนี้ เหลือแต่สมองและจิตใจที่สามารถรับรู้และรู้สึกได้เท่านั้นเอง”

        “โอกิ ยู เราไปโรงเรียนกันเถอะเดียวสาย เรื่องนั้นจะเป็นยังไงก็ช่างแต่ฉันจะปกป้องเธอนะยู” เสียทุ่มของเรียวดังขึ้นมันทำให้ยูหน้าเปลี่ยนสีทันที

        คาบเรียนวิชาศิลปะ........................

        ฉันนั่งมองแผ่นหลังของยูในชั่วโมงวิชาศิลปะ แต่แล้วแผ่นหลังนั้นสั่นระริกราวกับว่าหวาดกลัวอะไรอยู่ ฉันลุกจากโต๊ะและเดินไปหยุดยืนที่โต๊ะยู มันทำให้ทุกคนหันมามองฉันเป็นตาเดียว

        “ยูเธอเป็นอะไร” เสียงอาจารย์สอนวิชาศิลปะดังขึ้น

        “หยุดเดียวนี้นะ อาริเอะ โอกิ กลับไปนั่งที่ของเธอซะ ฉันยังสะสะสอน....” ยังไม่ทันที่จะสิ้นเสียงอาจารย์ ฉันดึงดาบและขวางไปทางอาจารย์ดาบปักลงที่กระดาน

        “หุปปากซะอาจารย์ ฉันยังไม่ได้คำตอบจากยู เพราะฉะนั้นอย่ามาขัดฉัน” อาจารย์ตกใจมากและนักเรียนที่อยู่ในห้องต่างพากันกรูไปยืนด้านหลังแต่ทว่าเสียงของเรียวกลับก้องและทรงพลัง

        “หยุดเดียวนี้นะ โอกิ  ผมบอกให้คุณมานั่งที่นี้เป็นคำสั่ง”

        “หยุดออกคำสั่งไร้สาระกับฉันได้แล้วเรียว ถึงฉันจะทำพันธสัญญากับนายแต่ใช้ว่าฉันต้องฟังนายทุกเรื่อง”

        “ฉันบอกให้เธอกลับมานั่งที่โอกิ ถ้าขืนเธอยังยืนอยู่ตรงนั้นยัยนั้นฆ่าเธอแน่” เรียวพูดจบยัยนั้นใช้มีดแทงฉันด้วยความเร็วที่ผิดกับปีศาจทั่วไป  เรียวรีบวิ่งเข้ามาหาฉันทันที แต่ขณะเดียวกันยัยนั้น กลับร้องไห้แต่ใบหน้าเต็มไปด้วยความกระหาย ใบหน้าแบบนั้นกับน้ำตานั้นมันหมายความว่าไงกันนะ เอะหรือยัยนั้นกำลังต่อต้านอยู่

        “โอกิเป็นไงบ้าง” เสียงของเรียวที่ถามฉันและสายตาที่เป็นห่วง

        “ฉันไม่เป็นไร” ฉันลุกขึ้นแล้วมองร่างที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาแต่แฝงใบด้วยใบหน้าที่กระหายเลือด ฉันขอเตือนพวกแกเจ้าปีศาจชั้นต่ำ จงออกมาจากร่างยัยนั้นซะ ไม่งั้นฉันจะจับพวกแกลงนรกไปให้หมด” ร่างกายของฉันเปลี่ยนไปดวงตาข้างซ้ายเป็นสีแดง

        “ แกเจ้าครึ่งปีศาจต่อให้พวกเราออกไปจนหมดนังเด็กคนนี้ก็ไม่มีวันรอด เพราะพวกข้าได้ดูดกลืนทุกอย่างของนังเด็กนี้จนหมด โทษฐานที่ตระกูลของมันจับพวกข้ายัดใส่ร่างนังเด็กอ่อนแอนี้”

        “พล่ามจบรึยัง” ฉันวิ่งสุดแรงเกิดกระโดดเข้าหาตัวเจ้าปีศาจนั่น เจ้าปีศาจนั่นหลบทัน ฉันดึงดาบออกจากกระดานแววตาของฉันตอนนี้ถ้าเรียวมองอาจจะต้องกลัวฉันแน่แต่ฉันจะไม่สนนอกจากสิ่งที่อยู่ตรงหน้า

        "ฉันไม่มีทางยกยัยนั้นให้พวกแก ได้ยินไหมไอ้งังทั้งหลายรีบๆ ลงนรถไปซะ” ฉันใช้ดาบฟันเจ้าปีศาจนั้นทำให้เกิดควันกลุ้มใหญ่ออกมาจากตัวเจ้าปีศาจ ปีศาจแห่งรัตติกาลค่อยไหลออกมาจากร่างนั่น จนในที่สุดหมอกสีขาวก็จางหายไปเหลือแต่ยูที่ยืนก้มหน้าอยู่ ฉันเดินเข้าไปหายัยนั้น

        “เป็นไงบ้าง ปลอดภัยไหม”

        “อึม” ยัยนั้นเงยหน้ามองฉันด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตา แต่ขณะเดียวกันฉันได้ยินเสียงเหมือนของแตก แต่ฉันไม่สนใจมันเท่าไหร่

        “ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว” ยังไม่ทันที่ฉันจะได้พูดอะไรต่อยัยนั้นก็พูดกับฉันด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยน้ำตาอีกครั้ง

        “ขอโทษนะ โอกิจัง เจ็บมากไหม ขอโทษนะ” ฉันได้ยินเสียงเหมือนของแตกอีกแล้ว พร้อมกับมือที่ยัยนั้นยกขึ้นมาจับที่แผลฉัน

        “เธอเป็นอะไร” มันเป็นคำถามที่ฉันถามยูอีกครั้งและฉันก็ไม่ได้คำตอบอีกเช่นเคย

        “โอกิ เรียก ยูจัง ได้ไหม” เสียงแตกร้าวดังขึ้นอีกครั้ง แต่ทว่าฉันกลับยอมเรียกยัยนั้นด้วยชื่อเล่น

        “ยูจัง” ฉันเรียกชื่อยัยนั้นเสร็จร่างกายของยัยนั้นก็แตกสลายไปต่อหน้าฉัน ลมที่พัดผ่านหน้าต่างทำให้เส้นผมสีแดงบดบังน้ำตาของฉันที่แม้แต่เรียวก็ไม่เคยเห็นและไม่มีวันได้เห็น ฉันพูดกับตัวเองในใจว่าทำไมทุกคนที่อยู่กับฉันต้องจากฉันไปนะ ฉันไม่สามารถปกป้องใครได้ ฉันมันอ่อนแอ ฉันพร่ำด่าตัวเองในใจ ฉันก้มลงหยิบสร้อยที่เป็นรูปตัวยู ขึ้นมาใส่ แล้วหันหลังเดินออกไปจากห้องเรียน โดยที่ไม่หันไปมองว่าเรียวกำลังทำหน้าแบบไหน

        ฉันเดินมาเรื่อยๆ จนไม่รู้ว่าที่นี้มันที่ไหน ข้างทางเป็นแม่น้ำ มีสนามหญ้าที่สามารถใช้นอนเล่นได้สบาย พระอาทิตย์เริ่มตกดิน ฉันหยุดยืนมองออกไปในที่ที่ไกลแสนไกลแอบภาวนาว่ายูยังคงอยู่กับฉัน

        ฉันทรุดตัวลงนั่งกับหญ้าสีเขียวขจีแต่ทว่า มือที่อบอุ่นกลับโอบกอดฉันจากด้านหลัง มันทำให้ฉันตกใจและหน้าเริ่มเปลี่ยนสี

        “เรียว นี้นายมาตั้งแต่เมื่อไหร่”

        “ก็ตามเธอมาตลอดนั้นแหละ เพียงแค่เธอไม่สนใจมัน”

        “ปะ ป่าวนะ” เรียวใช้หัวซบลงที่บ่าฉันจากด้านหลัง ก่อนกระซิบเบาๆ

        “ฉันจะไม่มีวันทิ้งเธอไปนะ โอกิ เพราะเธอเป็นของฉัน ของฉันคนเดียว” คำพูดของเรียวทำให้ฉันลืมความเศร้าได้จนหมดสิ้น

        (ฉันว่าฉันอาจจะชอบบนายเรียว)

เนื้อหาโดย: TRUMPED
⚠ Report เนื้อหา 


โพสท์โดย: TRUMPED
เป็นกำลังใจให้เจ้าของกระทู้โดยการ VOTE และ SHARE
 
Dawn of the Night (รุ่งอรุณแห่งรัตติกาล) บทที่ 4 สายลมที่พัดผ่านไป
Hot Topic ที่น่าสนใจอื่นๆ

ชาวบ้านแห่ช่วย "คู่เกย์" ร้องลั่นบ้านให้ช่วย หลัง "ฝ่ายรุก" อวัยวะติดดึงไม่ออก ขยับตัวทีแทบขาดใจ (มีคลิป)

ชาวเน็ตด่ายับ คลิป "น้องซายูริ" อ้างเป็นนักศึกษา ม.ดังใน จ.เชียงใหม่ โชว์อ้าซ่าจนรับไม่ได้

ชาวบ้านแห่ช่วย คู่รักสาวสอง ร้องแหกปากให้ช่วย หลังฝ่ายชายอวัยวะเพศติดคาดึงไม่ออก ขยับตัวทีแทบขาดใจ

สาวร้องซื้อบ้านหรู 10 ล้าน หวังบรรยากาศและสังคมที่ดี แต่เพื่อนบ้านล้างหอยอย่างเหม็น กลิ่นโชยจนขมคอ

หนุ่มไทยทหารอเมริกัน เผยพลทหารไปรับใช้ที่บ้านนั้นไร้เกียรติ เเละน่าขยะเเขยง

นักศึกษาสาวลูกครึ่ง ม.ดัง แจ้งความ ถูกลวงเล่นบทร้อน เปิดวาร์ปว่อนเน็ต

พ่อค้าเห็นสาวเร่ร่อนด้อมๆมองๆ ท่าทางหิวโซ ตัดสินใจตักอาหารให้ พอเธอจกเงินออกมา 1 เหรียญ น้ำตาก็เอ่อไหล

เปิดภาพล่าสุด ทองเนื้อเก้า รียูเนียน ลูกชายลำยอง นุ่น วรนุช โตกันหมดแล้ว หล่อเกาหลีมาก

‘โจ นูโว’ โพสต์การเมืองอีก บอกเบื่อพวกอวยคนเลว ถาม ‘รู้จักประชาธิปไตย กันจริงไหม?’

เจอตัวแล้ว 2 หนูน้อยแอบประลองฝีเท้าตามขบวนวิ่งการกุศล บ้านยากจนเลือกวิธีนี้แทนเสียเงิน

จะฮาหรือสงสารดี เมื่อแก๊งสาวสอง โชว์สเต็ปเชียร์ขั้นเทพ แต่สุดท้ายพีคหนัก ทำวงแตกกระเจิง (คลิป)

“สาวหมวย” ทุ่มทุนศัลยกรรมหน้าหมดเกือบ 2 ล้าน
Hot Topic อื่นๆของ TRUMPED
ฅ.สร้างภาพ(วันทรงคะนอง จ.นครปฐม)Dawn of the Night (รุ่งอรุณแห่งรัตติกาล) บทที่ 5 คู่หมั่นงั้นหรอ9 ปีผ่านไป เขี้ยวกุดกำลังจะมีแฟน! จะกลับมาพร้อมความประทับใจอีกครั้งวัดไร่ขิง จ.นครปฐม
กระทู้อื่นๆในบอร์ด นิยาย เรื่องเล่า
ประกันภัยโรคจิต | การ์ตูนผีอาบน้ำหลอน | การ์ตูนผี“ความเงียบ” คือคำตอบที่ “เสียงดัง”ที่สุด!10 อันดับความจริงที่น่าสนใจเกี่ยวกับแจ็ค เดอะ ริปเปอร์
ตั้งกระทู้ใหม่