รักของสองเรา

เขาสองคนรักกันแต่ความรักของเขาไม่สามารถเป็นที่ยอมรับของครอบครัว

 ฉันได้รู้จักยายศาในหมู่บ้านหนึ่งที่ฉันเดินทางไปเที่ยวยายศาแกไม่มีครอบครัวไม่มีลูกอยู่ตัวคนเดียวยายศาอายุ80ปีรูปร่างเล็กฉันได้มีโอกาศได้พูดคุยกับแกก็เลยได้ถามเรื่องความรักกับแกยายศาเล่าให้ฟังว่า "เมื่อสมัยสาวๆยายสวยมาก555ยายได้พบกับตาแก้ว ตาแก้วหน้าตาทำธรรมไม่มีอะไรโดดเด่นแต่ตาแก้วนิสัยดีขยันวันนั้นยายเดินขึ้นบันไดกำลังจะไปไหว้พระที่วิหารจะถึงคั่นสุดท้ายแล้วนะแต่ดันซุ่มซ่ามสะดุดคั่นบันไดนั่นแหละยายหกล้มหัวเข่ากระแทกพื้นอย่างแรงหัวเขาแตกตาแก้วโผล่มาจากไหนก็ไม่รู้จู่ๆแกก็บอกให้ยายขึ้นหลังตกใจก็ตกใจเจ็บเข่าก็เจ็บเลยยอมขึ้นหลังตาแก้วไปแกพายายไปนั่งพักใต้ต้นโพธิ์แล้วแกก็เอาน้ำมาล้างแผลให้แกทำไปก็บ่นไป หาว่ายายซุ่มซ่ามล่ะ555แกทำแผลเสร็จแกก็ไปส่งยายกลับบ้านหลังจากนั้นพอได้รู้จักกันก็เหมือนจะเจอกันบ่อยขึ้นเราได้ทำความรู้จักพูดคุยกันมาเรื่อยๆและเป็นเพื่อนกันคบกันแบบเพื่อน2-3ปีเลยตัดสินใจเป็นแฟนกันตอนนั้นต่างคนก็ไม่มีแฟนไง ตาแก้วเป็นสุภาพบุรุษมากไม่เคยล่วงเกินเลยนะเต็มที่ได้แค่จับมือตาแก้วพายายไปทำความรู้จักกับครอบครัว พ่อแม่ตาแก้วน่ารักมากดีกับยาย ไม่รังเกียจยาย ตาแก้วบอกยายว่าเขาจริงจังกับยายมากเลยอยากคบกันแบบให้ผู้ใหญ่รับรู้ ยายเลยพาตาแก้วมาที่บ้านบ้าง พ่อแม่ของยายรับรู้และไม่ได้กีดกันอะไรเราเพราะตาแก้วเป็นคนขยันทำงานดีพ่อแม่ยายเลยชอบ " ยายศาเล่าไปยิ้มตอนแกเล่าดูแกมีความสุขมากๆฉันถามแกว่า "แล้วยายรักตาแก้วมากมั้ยจ๊ะ"  ตอนฉันถามยายศาหัวเราะใหญ่เลย " 5555เอ็งก็ถามแปลกถ้าไม่รักยายจะคบกับตาแก้วทำไมยายจะบอกให้นะตากับยายน่ะรักกันมากเลยล่ะไปไหนไปด้วยกันตลอดขนาดยายไม่สบายตาแก้วก็คอยดูแลหาข้าวหายาให้ เช็ดอ้วกให้ด้วยนะไม่รังเกียจซักนิด เราสองคนดูแลกันมาตลอด มีความสุขก็มีด้วยกัน มีความทุกข์ก็แบ่งปันกันไม่เคยปล่อยใครไว้ข้างหลังเราไม่เคยทะเลาะกัน เวลามีอะไรไม่เข้าใจกันเราหันหน้าคุยกันตลอดไม่เคยปล่อยให้ค้างคา มีครั้งนึงยายงอนตาแก้วหนักมากก็ยายชวนไปดูลิเกแต่ตาแก้วบอกไม่ไปเพราะไม่ชอบดูยายบอกกับตานะถ้าไม่ไปจะงอน ตาแก้วก็เฉยๆไม่พูดอะไร ยายเดินกับบ้านเลยตอนนั้นกำลังน้อยใจแถมยังคิดเล็กคิดน้อยอีกตาแก้วแกก็หายไปเป็นวันเลย โผล่มาอีกทีตอนหัวค่ำ มาบอกว่าจะพาไปเที่ยวตอนแรกยายจะไม่ไปหรอกตาแกก็ตื้อไม่เลิกสุดท้ายยายก็ยอมไปด้วยคืนนั้นเป็นคืนเดือนมืดตาพายายไปนั่งริมคลอง ตอนนั้นเป็นอะไรที่ประทับใจมากหิ่งห้อยนับแสนส่องแสงสวยงามมากตาแก้วบอกกับยายว่าอย่างอนไปเลยมานั่งดูหิ่งห้อยดีกว่าลิเกนะเพราะที่นี้มีเราแค่สองคนแก้วอยากอยู่กับศาสองคนมากกว่ายายนี่เขินตัวบิดเลย 555" ฉันนี่ยิ้มแก้มแทบแตกตาแก้วนี่น่ารักนี่เนอะ555 "แล้วทำไมยายไม่ได้แต่งงานค่ะ"เท่าที่ฉันฟังยายศาเล่ามาความรักของยายแกดีมากนะแล้วทำไมเป็นโสดจนป่านนี้ล่ะ พอฉันถามไปสีหน้ายายแกเปลี่ยนทันทีฉันนี่รู้สึกผิดเลยที่ไปถามอะไรจี้จุดแกอ่ะแต่ยายแกก็เล่าให้ฟังนะ "วันที่ยายกับกับตาแก้วตกลงกันว่าจะแต่งงานกันเราสองคนคุยกันว่าจะให้ต่างคนต่างไปบอกทางครอบครัวของเรากันก่อน ทางบ้านยายไม่มีปัญหาอะไร พ่อของยายให้ไปบอกตาแก้วว่าให้ผู้ใหญ่มาคุยให้เป็นเรื่องเป็นราว ยายดีใจมากเลยตอนนั้นพออีกวันรีบไปบอกข่าวดีกับตาแก้ว เราสองคนยิ้มให้กันอย่างมีความสุขเพราะทางบ้านตาแก้วก็ไม่ติดอะไร ทั้งสองครอบครัวนัดเจอกันเป็นครั้งแรกแต่แล้วตลกร้ายก็เกิดขึ้นผู้ใหญ่ทั้งสองครอบครัวไม่ชอบหน้ากันพูดง่ายๆคือเกียจกันเพราะอดีตของผู้ใหญ่ที่มีทิฐิต่อกันพวกผู้ใหม่ไม่ฟังอะไรตากับยายเลยคาดคั่นใหเราเลิกกันยายก็ไม่รู้หรอกว่าเขามีปัญหาอะไรกันพวกผู้ใหญ่ไม่เคยบอกอะไรยายเลยแถมยังโดนสั่งห้ามไม่ให้ไปยุ่งกับตาแก้วยายเสียใจแต่ขัดไม่ได้เพราะนี่คือพ่อและแม่เขาให้ยายเลือกนะสุดท้ายยายก็เลือกที่จะตัดหัวใจตัวเองทิ้ง มันเจ็บปวดมากนะ รักกันแต่อยู่ด้วยกันไม่ได้ ตาแก้วกับยายนัดเจอกันอีกครั้งเป็นครั้งสุดท้ายที่จะเจอกัน ตาแก้วบอกว่าศาทำถูกแล้วที่เลือกครอบครัวไม่อย่างนั้นแก้วจะผิดหวังมากเพราะยังไงคนในครอบครัวต้องมาก่อนเพราะแก้วก็เลือกครอบครัวเหมือนกันถึงเราจะไม่สามารถครองคู่กันได้แต่เรายังมีความรู้สึกดีๆให้กันได้เราจะเป็นเหมือนเส้นขนานที่ยังคอยห่วงกันรักกันแต่เราจะจับมือกันเหมือนเดิมไม่ได้อีกแล้วแต่ความรักที่แก้วให้ศายังคงอยู่ ต่อจากนี้แก้วขอให้ศาโชคดี ตาแก้วยิ้มให้ยายด้วยนะแต่รู้อะไรมั้ยรอยยิ้มนั้นมันเป็นรอยยิ้มที่เจ็บปวดมากยายโกรธพ่อกับแม่ที่ไม่เข้าใจยายให้ยายต้องเลือกในสิ่งที่ไม่อยากจะเลือกตาแก้วเลือกที่จะย้ายบ้านไปไกลแสนไกลและไม่เคยได้ข่าวคราวอีกเลยส่วนยายก็ยังคงรักตาแก้วไม่เปลี่ยนยายเลยไม่คบใครอีกเพราะหัวใจยายมันอยู่ที่ตาแก้วหมดแล้วไม่มีวันจะรักใครได้อีกยายเลยอยู่ตัวคนเดียวมาตลอดจนทุกวันนี้แหละ" ฉันเห็นใจยายมากเลย และนับถือความมั่นคงในรักของยายศาจริงๆยายศาบอกกับฉันว่าถึงแม้ไม่ได้อยู่ด้วยกันแต่ทุกครั้งที่คิดถึงมันอบอ่นในใจเสมอยังเหมือนว่าตาแก้ยังคงอยู่ข้างๆ และตาแก้วยังอยู่ในใจของยายศาเสมอ