สุนัขที่รัก

วันนี้เป็นอีกวันที่เราเดินทางไปทำงานอีกวันที่ไม่น่ามีอะไรที่น่าสนใจ ขณะที่เรากำลังขี่รถอยู่เราเผอิญได้เจอกับลูกสุนัขที่อยู่ริมทาง ลูกสุนัขตัวนี้ตัวเล็กมากเนื้อตัวมอมแมม ดูยังไงๆก็ไม่น่ารักซักนิดเลย เราจอดรถเดินลงไปดูกำลังจะอุ้มมันขึ้นมาแต่มันคงจะตกใจกลัวที่เราเดินไปหามันมันเลยวิ่งหนีเราเข้าไปในซอยข้างทางเราเห็นแบบนั้นก็เลยไม่สนใจเราก็ไปทำงานตามปกติพอบ่ายเราเลิกงาน

ขากลับจากทำงานระหว่างทางเราก็เจอสนัขตัวนั้นกำลังนั่งเห่ารถที่ผ่านไปมาเราเลยเข้าไปหาแต่คราวนี้มันไม่หนีเอาแต่เห่าแล้วก็วิ่งไปในซอยเราเลยเดินตามไปเรื่อยๆจนเห็นสุนัขตัวกลางๆไม่ใหญ่มาก ที่นี้ลูกสุนัขตัวเล็กเห่าใหญ่เลยเราเลยเข้าไปดูใกล้ๆ สรุปว่าสุนัขที่นอนอยู่นั้นมีแผลที่คอขนาดใหญ่กำลังหายใจรวยริน(เราคิดว่าน่าจะเป็นแม่ของไอ้ตัวเล็กแน่เลย) ไอ้เราก็ไม่รู้จะทำไงเลยโทรตามเพื่อนให้มาช่วยดูอีกแรงพอเพื่อนเรามามันก็บอกให้เราช่วยอุ้มแม่หมาไปใส่ในรถมันจะพาไปหาหมอ

เราเลยรีบอุ้มไปใส่ในรถพร้อมลูกหมานั่นแหละพอถึงคลีนิคสุนัขตัวที่มีแผลนั้นสิ้นใจไปแล้วหมอบอกว่าแผลที่คอน่าจะได้มาจากที่โดนกัด น่าจะโดนกันมาแล้วไม่ต่ำกว่า3วันแล้วแผลก็ติดเชื้อไม่แปลกที่มันจะทนไม่ไหวทีนี้ก็เหลือแค่ลูกสนัขจะทำยังไงดีไอ้ตัวเล็กก็เอาแต่เห่าหอนอยู่ข้างๆแม่มันไม่รู้จะทำยังไงเพื่อนเรามันเลยเอาแม่มันกลับบ้านไปฝังไอ้ตัวเล็กก็เอาแต่ซึมเราเลยเอากับไปเลี้ยงที่บ้านพอเราเอาข้าวให้ก็ไม่กิน เอาอะไรให้ก็ไม่ยอมกินจะเอาไอ้ตัวเล็กไปไว้ที่เดิมก็ไม่ได้

มันคงจะคิดถึงแม่มันหลังๆมันเริ่มอ่อนแรงเพราะมันไม่กินอะไรเลยก็เลยเอาให้เพื่อนเราเอาไปเลี้ยง พอเพื่อนเราเอาไปเลี้ยงได้ซักอาทิตย์มันก็ตายเพื่อนเราบอกว่ามันไม่กินอะไรเลยให้นมก็แล้ว ข้าวก็ไม่กิน มันเอาแต่อยู่กลับหลุมศพแม่มันทั้งวันไม่ไปไหนเลยแล้วที่นี้พอรุ่งเช้ามันก็ตาย มันคงขาดสารอาหารอ่ะ หรือไม่บางทีมันอาจจะตรอมใจด้วยอีกส่วนนึงมันคงจะคิดถึงแม่มากมันคงรู้ว่าแม่มันไม่อยู่แล้วเราเลยฝังมันไว้ข้างๆแม่มันนั่นแหละ  ถึงมันจะเป็นสัตว์แต่มันก็มีชีวิต มีความรัก เสียใจเป็น