หุบเขาแสงจันทร์ ตอนที่ 43 (เรือปริศนา)

“กูจะขอดูพวกมันก่อน  ว่าจะอย่างไรกันแน่”

ซายอตอบคำสงสัยของพ่อเฒ่าสูงวัยอย่างนึกหาคำตอบจริงๆยังไม่เจอ  เขาเองก็ไม่รู้ว่าทำไมความรู้สึกถึงยอมคนพวกนั้น  หรืออาจเป็นเพราะอาการป่วยไข้ของแม่ของเขาที่ยังไม่ดีขึ้น  การรักษาด้วยวิถีแบบชนเผ่าของพ่อเฒ่าปอซอ  ไม่ได้ทำให้อาการของแม่กระเตื้องขึ้นสักน้อย  เห็นจะดีขึ้นนิดๆก็จากยาเม็ดที่เขาขึ้นไปเอามาจากบนฝั่ง  ด้วยความช่วยเหลือของคุณคุณดุจเดือนฃ

ความหวังในการหายฟื้นคืนดีของแม่

เหมือนจะอยู่ในอาณัติของคนบนฝั่งพวกนั้นมากขึ้น  และเขาก็ไม่มีทางเลือกที่ดีไปกว่านี้เสียด้วย  ความไว้ใจในตัวคุณดุจเดือน  และคุณหมออาทิตย์เริ่มก่อตัวขึ้นทีละน้อยในใจของชายหนุ่ม

..ทั้งๆที่หลายๆเรื่องราวในอดีตที่ผ่านมา

ทั้งที่ตัวเขาเองและพี่น้องมอแกนร่วมสายพันธุ์ประสบเจอ

จะเต็มไปด้วยอคติร้ายๆต่อคนพวกนี้ก็ตาม.. ..

บรรยากาศการประชุมยุติลง

ชาวบ้านสลายตัวไปเมื่อสายๆ  ที่แดดเริ่มจะร้อน  และก็เป็นเวลาอีกสักพัก  ที่คณะของหมออาทิตย์เดินทางมาถึง  ตามที่ตกลงกันไว้ว่าจะพาแม่ของซายอขึ้นไปรักษาอาการไข้ป่าบนฝั่งเมืองในวันนี้  

“ตกลงพวก-ึงจะพาแม่กูไปรักษาที่ไหน”

ซายอถามไถ่อีกหน  เมื่อคณะของหมออาทิตย์พาแม่ที่นอนอยู่บนเปล  และละมอขึ้นบนเรือยนต์ลำใหญ่เรียบร้อย  เสียงของเรือยนต์ดังก้อง  เหมือนจะกลบเสียงพูดคุยของเขากับหมออาทิตย์อยู่บ้าง

“ที่โรงพยาบาลประจำจังหวัดที่ฝั่งทางโน้น   ซายอไม่ต้องห่วงผมจะดูแลให้เป็นอย่างดี  ส่วนละมอผมแจ้งทางโรงพยาบาลแล้ว เราจะให้เธอไปพักอยู่กับเจ้าหน้าที่ ที่มีบ้านพักใกล้โรงพยาบาลจนกว่าอาการของแม่จะหายดี”

เสียงเครื่องยนต์เหมือนจะทำให้ทั้งซายอและคุณหมออาทิตย์รู้ว่า  ต้องรีบจบการสนทนา

“ยังไงสัปดาห์หน้า  ผมจะตามคุณดุจเดือนและเจ้าหน้าที่คนอื่นมาที่นี่อีกครั้ง”

หมออาทิตย์พูดเป็นคำมั่นก่อนลาจากไป  เหมือนตอกย้ำให้ซายอเชื่อใจว่าคุณหมอไม่ได้ไปแล้วไปลับ  แต่จะยังกลับมา  และผูกพันกับคนที่นี่อีกนับนาน

หากนับจากวันนี้ไป  ซายอไม่รู้หรอกว่าสิ่งที่ตนตัดสินใจไปนั้นจะดีหรือไม่ต่อคนของพวกเขา  เพราะแต่ก่อนมาไม่เคยมีสักครั้งที่เขาจะยอมรับไมตรีของคนบนฝั่ง  มอแกนอย่างพวกเขามองคนแปลกหน้าพวกนี้ด้วยความรู้สึกแบบเดียวกันว่า.. ไม่น่าไว้ใจ  

แต่ถ้าไม่รับไมตรีคนของพวกนี้ไว้  อาการป่วยไข้ของแม่จะเป็นอย่างไรต่อเล่า  เพราะอย่างน้อยเขาก็พอรู้มาว่าบนฝั่งเมืองทางนั้นมีสิ่งที่เรียกว่าความเจริญทันสมัย  อาการเจ็บไข้ผีป่าเข้าสิงพวกนี้  คนฝั่งเมืองมีวิธีการรักษาที่ดูเหมือนจะได้ผลดีกว่า  เพราะมีอยู่บ้างบางคราที่คนของพวกเขา  ไปเจ็บไข้ได้ป่วยบนฝั่ง  และได้รับการรักษาจากที่นั่นมา  สิ่งที่เรียกว่ายาเม็ด ยาฉีด  มันทำให้อาการเจ็บป่วยทุเลาจนหายคืนดี  เหมือนไม่เคยมีผีร้ายเข้าสิงเลยก็มีให้เห็นมาแล้ว

แล้วนี่เมื่อแม่ของเขาจะมีโอกาสได้รับการรักษาแบบนั้น  ทำไมเขาจะไม่ลอง  และที่สำคัญหมออาทิตย์ก็ยืนยันเมื่อกี้ซ้ำว่า  ไม่เสียเงินทองสักบาท  เลยยิ่งทำให้ซายอตัดสินใจตอบรับทันที

ซายอเริ่มแยกแยะจัดคนบนฝั่งเป็นสองกลุ่ม

คือพวกที่ไว้ใจได้   และพวกที่ไม่น่าไว้ใจ..

แต่สำหรับหญิงสาวมอแกนอย่างบูงอ  ไม่ว่าจะวันคืนไหน  ไม่ว่าเวลาจะผ่านอีกสักกี่ร้อยปี  หล่อนก็ไม่เคยคิดจะใยดีต่อคนพวกนี้เลย  การเสียคนที่หล่อนรักไป  ทั้งพ่อและพี่สาว  หล่อนมองว่าเพราะการเข้ามาเกี่ยวข้องและรู้เห็นของคนฝั่งเมืองพวกนั้น  ที่ทำให้ครอบครัวของหล่อนต้องพบจุดจบเช่นนี้

ความโลภแบบหยาบๆ..

ทำให้มนุษย์ทำร้ายแม้แต่มนุษย์ด้วยกันเองได้อย่างเลือดเย็น

และไม่เว้นแม้แต่มนุษย์หน้าไหน

เผ่าพันธุ์ไหนๆ  ก็อาจมีจิตใจด้านมืดแบบนี้ได้

ทุกที่..  ทุกหน..  ทุกแห่ง..

มีสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่ามนุษย์ทั้งร้ายและดีปะปนกันเสมอ                       

เสียงแห่งความโลภโมโทสันดังขึ้นในเรือนพักของฮารี  นับแต่ทั้งพ่อ  พี่ชายและตัวหล่อนกลับมาจากที่ชุมนุมเมื่อยามสาย  คำระแวงสงสัยของซายอที่มีต่อไตก๋งเชาว์  เหมือนจะทำให้ทางของการได้มาซึ่งเงินทองของพวกเขาเริ่มส่อเค้ายุ่งยาก  เพราะคำพูดของซายอ  ชาวบ้านให้ความเชื่อถือและทำตาม  มากกว่าคำพูดของใคร

“กูว่าท่าทางไอ้ซายอมันจะเริ่มสงสัยพวกเราแล้วนะพ่อ”

อ่านต่อในครั้งหน้า

หุบเขาแสงจันทร์ / นฤดม

สำนักพิมพ์บ้านทะเลล้อม 2008

ความเดิม ตอนที่ 42 https://board.postjung.com/1093881.html