หุบเขาแสงจันทร์ ตอนที่ 40 (ความลับในคลื่นลวง)

เสียงครื้นเครงดั่งงานเริงระรื่น

ยังคงได้ยินแว่วๆ  แม้บูงอจะปิดประตูเรือนลงแล้วก็ตาม  แสงไฟจากตะเกียงที่สาดส่องภายในเรือน  เห็นเพียงเงาวาบไหวของหล่อนเพียงลำพัง  เพราะสองป้าหลานยังคงอยู่ที่หน้าหาด  คงจะดึกอยู่หรอกกว่าที่สองคนนั้นจะกลับมา

สำหรับบูงอ  หล่อนไม่เคยมีความสุขใจที่จะเข้าร่วมงานพิธีนี้ได้เลยสักปี  ทุกปีของค่ำคืนที่พระจันทร์ทอแสงสวย  ห้วงเวลาที่เต็มไปด้วยเสียงรื่นเริงปรีดาของชาวบ้าน  จิตใจของหล่อนกลับจมดิ่งสู่ความหลัง  คิดถึงพ่อ พี่สาว และชายคนรัก  มันเป็นแบบนี้มากว่าหกปีแล้ว  มันจะต้องใช้เวลาอีกนานเนิ่นเพียงไหนหรือ  ที่หล่อนจะลืมเรื่องราวทั้งหมดออกไปจากใจได้

หรือว่าจะไม่มีความสุขท้นทวีจากนี้จนตาย..

และมิหนำคืนนี้  หัวใจของหล่อนก็ยิ่งกว่าตายทั้งเป็น..กับคำบอกเล่าของซายอ

ทุกๆถ้อยคำของเขา  มันตอกย้ำความช้ำใจให้มากขึ้น มากขึ้น  โดยเฉพาะเรื่องราวของซานัม  หล่อนไม่เคยมองคนรักของหล่อนในมุมร้ายๆ  แต่สายสร้อยสีเงินอันเป็นอนุสรณ์แห่งรักที่เป็นหลักฐานซึ่งซายอมอบให้หล่อนในคืนนี้   ก็ทำให้หล่อนเริ่มคลอนแคลนในความรู้สึกของตนอยู่เหมือนกัน  ความศรัทธาในรัก เหมือนจะเริ่มถูกกัดกร่อนด้วยคำบอกเล่าของซายอเมื่อครู่

สายสร้อยสีเงินที่ซานัมและหล่อนผลัดกันสวมใส่ไว้กับตัวอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน  ทำไมถึงไปตกหล่นอยู่ที่นั่นได้  แล้วคืนที่พ่อและพี่สาวของหล่อนถูกฆาตกรรมตรงหน้าผา  ซานัมก็ไม่ได้อยู่ที่เกาะนี้เลยสักนิด  เขาและครอบครัวออกจากเกาะนี้ไปก่อนวันเกิดเหตุถึงสองวัน  หรือทั้งหมดเป็นเพียงฉากลวงตา  ที่ซานัมและครอบครัวหลอกให้หล่อนตายใจ   และย้อนกลับมาตามล่าฆ่าทุกคนที่รู้ถึงความลับของผาเพชร

จริงๆแล้วครอบครัวซานัมและครอบครัวพ่อใหญ่บันลือ

วางแผนแยบยล  ตามฆ่าทุกคน

และหวังจะเอาเพชรจากหน้าผาไปอย่างนั้นหรือ

แล้วความรักนั่นเล่า  มันไม่มีค่าความหมายใดๆเลยหรอกหรือ

ตลอดเวลาที่ความรักของหล่อนและซานัมค่อยๆฟูมฟักและเติบโตมา   พร้อมๆกับวัยวันที่ค่อยๆเปลี่ยนแปลงทั้งของเขาและหล่อน  หล่อนรู้ว่าซานัมรักหล่อนเพียงไร   แผ่นฟ้า  ผืนทราย  และน้ำทะเลที่รายล้อมชีวิต  ต่างก็เป็นประจักษ์พยานในความรู้สึกนี้ได้  มันทำให้ยากที่จะฝืนใจเชื่อว่า  เขาเป็นตัวตั้งตัวตีคนหนึ่งที่ฆ่าครอบครัวของหล่อน  และเห็นความสำคัญของหินที่มีค่าเพียงแค่แสงส่องประกาย  มากกว่าความรักที่เคยมีให้ต่อกันมานับนาน

หากแต่สายสร้อยสีเงินที่อยู่ในอุ้งมือของหล่อนในคืนนี้

มันทำให้หล่อนปวดร้าวจิตใจสิ้นดี

ที่ความฝืนใจเชื่อ  เริ่มค่อยๆพังทลายลง.. อีกครั้ง

มันค่อยๆเริ่มกลายเป็นความเชื่อแบบมีเหตุผล

ประจักษ์พยานและหลักฐาน..

มันเริ่มทำให้ซานัมเริ่มดิ้นไม่หลุด

หากจะถูกตราหน้าว่าคือ.. ฆาตกร

บูงอเริ่มหวนทบทวนย้อนวันที่ซานัมและพ่อใหญ่บันลือปะหน้าปะคารมกันอีกหน  ทุกถ้อยคำของการโต้เถียงยังเด่นชัด  พ่อใหญ่บันลือเป็นคนพูดเองว่าเป็นคนฆ่าพ่อกับพี่สาวของหล่อน  แล้วสายสร้อยสีเงินของซานัมไปตกอยู่ที่นั่นได้อย่างไร

จริงสินะ..หล่อนเพิ่งนึกสังเกตได้  

เช้าวันที่ซานัมกลับมาที่ฝั่ง  ยามสายๆของห้วงเวลานั้น  จิตใจของหล่อนหมกมุ่นอยู่กับความโศกเศร้า  หากแต่หล่อนก็พอจำได้อยู่ว่าไม่เห็นสายสร้อยสีเงินที่คอของซานัม  หากแต่หล่อนก็ไม่ได้ท้วงถาม  เพราะว้าวุ่นอยู่กับการเสียชีวิตของพ่อและพี่สาว  และซ้ำเย็นย่ำเดียวกันนั้นเขาก็หายไปจากเรือน  แล้วหล่อนก็มาพบเจอเขาอีกเป็นครั้งสุดท้ายที่แอ่งน้ำจืดท้ายเกาะ  ท่ามกลางการประจันหน้าระหว่างเขากับพ่อใหญ่บันลือ

บูงอเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวบนเหตุผล

คำโต้เถียงระหว่างซานัมกับพ่อใหญ่บันลือ  แม้จับความได้ว่าพ่อใหญ่บันลือเป็นคนลงมือฆ่าพ่อและพี่สาวของหล่อน   แต่นั้นก็ใช่ว่าซานัมจะไม่รู้เห็น  ในห้วงเวลาของความเป็นและความตาย  เขาอยู่ฝ่ายพ่อใหญ่บันลือ  ก่อนคิดกลับใจอย่างนั้นหรือ

ปริศนาการฆาตกรรมนับจากคืนนั้น  จนถึงคืนนี้

หกปีผ่านมา  ยังหาความกระจ่างแจ้งแก่ใจไม่ได้เลย  ยิ่งคิดก็ยิ่งทรมานใจ  ยิ่งหลักฐาน  ยิ่งพยานเพิ่มมากขึ้นเท่าไหร่  มันก็ยิ่งผูกมัดให้คนรักของหล่อน  คือฆาตกรตัวจริงเข้าไปทุกที

อ่านต่อในครั้งหน้า

หุบเขาแสงจันทร์ / นฤดม

สำนักพิมพ์บ้านทะเลล้อม 2008

ความเดิม ตอนที่ 3ึ9  https://board.postjung.com/1091910.html