ตะเตือนไต เมื่อคุณแม่ความจำเสื่อมจำลูกตัวเองไม่ได้

คุณไม่รู้ว่าพ่อผมคือใคร

แล้วคุณรู้มั้ยว่าแม่ผมเป็นใคร?

ของเธอหรอ?

หา?

อะไรนะ?

ผมบอกว่าคุณไม่รู้ว่าพ่อผมเป็นใคร

แล้วคุณรู้มั้ยว่าแม่ผมเป็นใคร?

ฉันคิดไม่ออก

แม่หรอ?

คุณรู้มั้ยครับว่าแม่ผมเป็นใคร?

โอ้....

ไม่ ฉันว่า.. ฉันไม่รู้หรอก

หล่อยเป็นใครหรอ?

แม่ผมหรอ?

คุณไม่รู้จักแม่ผมหรอ?

ฉันต้องขอคิดดูก่อน

ก็ได้ งั้นผมจะให้คุณลองคิดดู

หา?

ผมจะให้คุณลองคิดดู

บอกมาเถอะ

แม่ผมเป็นใครน่ะหรอ?

ผมโจอี้ แม่ผมเป็นใคร?

คุณ... ไม่รู้อ่ะโจอี้ ฉันพยายาม..

โอเค

คุณไม่รู้ใช่มั้ย?

แล้วผมเป็นใคร?

ฉันไม่รู้

คุณไม่รู้ผมเป็นใคร?

คุณคิดว่าผมเป็นแค่เพื่อนของคุณหรอ?

ของฉันหรอ?

ครับ

เราเจอกันได้ไง?

ที่ รร.ป่ะ?
เปล่า

คือสมัยคุณสาวๆน่ะคุณก็มีลูก

แล้วมีอะไรอีก?

ผู้หญิงกับผู้ชาย เรียกว่าอะไร?

ไม่รู้สิ

ไม่คุ้นหน้าผมเลยหรอ?

ไม่รู้สิ คิดว่าไม่น่ะแหละ

อืม

เอาละ ผมไม่เคยคิดจะลองทำแบบนี้เลยแต่....

วันนี้มันเศร้าที่สุดในชีวิตผมเลย

ที่แม่คุณไม่รู้เลยว่าคุณคือใคร

แม่รู้ชื่อผม

แต่ไม่รู้ว่าผมเป็นใคร

ผมพยายามอย่างมาก บอกใบ้ให้แม่พูด

ว่าผมเป็นใครโดยให้ดูรูป

แต่แม่ก็ไม่รู้

ผมรู้สึกเหมือนแม่ได้จากไปแล้ว

ตอนตื่นนอนตอนเช้าผม

ไม่คิดเลยว่าจะต้องเจอแบบนี้

ไม่เลย

คิดว่าต่อไปคงจะเป็นหนักกว่านี้อีก

พอแม่เริ่ีมพูดไม่ได้

ไม่รู้ว่าแม่คิดว่าผมเป็นใคร

เป็นเพื่อน

เป็นเพื่อนที่ รร. เดียวกัน

ผมอยากกลับเข้าไปนะ

อยากถามแม่ดูอีกซักครั้ง

ว่าผมเป็นใคร

....

รักพ่อแม่ให้มากๆ

ในขณะที่เรามัวแต่วุ่นวายอยู่กับการเติบโต

เราก็ลืมไปว่า

พ่อแม่เราก็แก่เฒ่าลงเหมือนกัน