หุบเขาแสงจันทร์ ตอนที่ 15 (ทะเลน้ำใจ)

“ผมกับคณะกว่าจะหาเกาะนี้เจอ  ทำเอาเหนื่อยไม่น้อย”

หมออาทิตย์ยังคงพูดคุยต่อ  เพื่อหวังค่อยๆสร้างความคุ้นเคยกับคนที่นี่  คณะเดินทางทั้งหมดได้พบเจอเกาะใหญ่ๆก่อนหน้าจะมาถึงที่นี่ถึงสองเกาะ  แต่เมื่อขึ้นไปสำรวจดู  ก็ไม่พบผู้คนอาศัยอยู่  ซ้ำตอนสายระหว่างเดินทางฝนยังเทลงมาอีก  คณะของเขาจึงพักรอที่เกาะแห่งแรกอยู่ร่วมสองชั่วโมง

กว่าจะมาพบเจอเกาะแสงจันทร์  ก็บ่ายคล้อยลงไปมาก

นอกจากหมออาทิตย์ที่ช่างเจรจาแล้ว  ท่านนายอำเภอน้ำนิ่งก็ช่วยเสริมบทสนทนาด้วยอีกคน  เพราะต่างมีข้อมูลก่อนลงพื้นที่ว่า  เหล่ายิปซีทะเลไม่ค่อยรับไมตรีจากคนแปลกหน้า  ฉะนั้นการสร้างความคุ้นเคยต่อกัน  จึงเป็นสิ่งจำเป็นอย่างแรกๆ  เป็นงานแรกๆของพวกเขา

เมื่อแนะนำความเป็นมาเป็นไปกันได้สักพัก  ท่านนายอำเภอน้ำนิ่งจึงขอเดินสำรวจดูรอบๆเกาะและวิถีชีวิตความเป็นอยู่ของชุมชน

ทีแรกซายอปฏิเสธ  แต่เมื่อดุจเดือนช่วยพูดหว่านล้อม  ซายอจึงเริ่มใจอ่อน  เพราะเมื่อนึกย้อนไปสี่วันก่อนที่หล่อนอุตส่าห์เอายาให้เขาโดยไม่คิดเงินทอง  ความเชื่อใจบางๆที่มีต่อคนฝั่งเมืองกลุ่มนี้จึงค่อยๆเกิดขึ้น  ท่ามกลางความแคลงใจน้อยๆของชาวบ้านบางคน

“กูให้พวก-ึงเดินดูได้เฉพาะแถวนี้  กับที่พักอาศัยของพวกกูหลังดงมะพร้าวเท่านั้น”

ซายอยินยอมเปิดชีวิตของพวกเขาต่อคนภายนอกแต่เพียงบางส่วน  อาณาเขตหลังหุบเขาเหมือนเป็นดินแดนปริศนา  ที่จะไม่ให้คนภายนอกเข้าไปย่างกรายได้เลย  แม้เพียงสักคน

คณะพัฒนาชุมชนยอมตามคำของซายอ   และซายอให้ละมอกับมาแล  เป็นคนนำคณะทั้งหมดเดินสำรวจชมภายในชุมชนของพวกเขาหลังดงมะพร้าวกว้างใหญ่

คณะพัฒนาพื้นที่ปลีกตัวออกจากกลุ่มชาวบ้านตรงหน้าหาด  และเดินตามละมอกับมาแลหายลับเข้าไปในดงมะพร้าว  ชาวบ้านทั้งหมดและซายอกลับมาสนใจจัดเตรียมสถานที่ต่อ  เพราะงานเลี้ยงฉลองกำลังจะเริ่มต้นในเย็นย่ำนี้แล้ว

ลูกเด็กเล็กแดงที่ติดสอยห้อยตามพ่อแม่ซึ่งมาช่วยจัดสถานที่อยู่รวมกลุ่มกันเฉพาะเด็ก  วิ่งไล่หยอกล้อกันอย่างเริงร่า  เพราะนับแต่นี้คือการเฉลิมฉลอง  การเริ่มต้นใหม่ของปี  และการเริ่มต้นใหม่ของชีวิตของยิปซีทะเลอย่างพวกเขา  ชุมชนเล็กๆบนเกาะแสงจันทร์

เสียงเริงร่าของเด็ก  มีเสียงสอดแทรกของเด็กคนหนึ่งที่ทำให้เสียงทั้งหมดเงียบงันไปชั่วครู่

“พี่บูงอกลับมาแล้ว”

เด็กมอแกนตัวน้อยวัยเก้าขวบชี้นี้วออกไปกลางทะเลลึกตรงหน้า  และภาพที่เห็นตรงหน้ากลางแผ่นน้ำสีฟ้า  คือเรือก่าบางสี่ลำ กำลังเคลื่อนตัวมุ่งตรงมายังหน้าชายหาดของเกาะแสงจันทร์

เสียงนิ่งเงียบของกลุ่มเด็กน้อยนับสิบ  

ชั่ววินาทีเมื่อครู่..แปรเปลี่ยนเป็นเสียงดังโหวกเหวกไปทั่ว  ว่าพี่บูงอกลับมาแล้ว  แล้วเด็กน้อยนับสิบก็พากันกรูวิ่งไปยังหน้าชายหาดด้วยความปรีดา  เพื่อรอท่ารับขวัญการกลับมาของยิปซีสาวผู้แสนดี  เสียงเริงร่ายินดี..ของเหล่าเด็กน้อย  ทำให้ชาวบ้านและซายอซึ่งกำลังวุ่นวายอยู่กับการเตรียมงาน  ค่อยๆเหลียวหันไปมองที่มาของเสียงแห่งความปรีดา 

จากนั้นสายตาของซายอจึงค่อยๆหันไปจ้องมองที่เรือก่าบางสี่ลำ  ที่กำลังลอยตัวอยู่กลางทะเล  ค่อยๆจ้องมองหญิงสาวที่ยืนตระหง่าน  ทัดดอกไม้ป่าสีขาวที่ข้างหู  กำลังใช้มือจับไม้แจวสูงยาวกวาดพายน้ำทะเลตรงหน้าอย่างช้าๆ  บนเรือก่าบางลำแรกที่อยู่ตอนหน้าสุดของเรือทั้งหมด

หากสังเกตสักนิด  นัยน์ตาของซายอที่จ้องมองหญิงสาว..เป็นแววสายตาอันเย็นชาและหมางเมินที่สุดในรอบหลายวันที่ผ่านมา

อ่านต่อในครั้งหน้า

หุบเขาแสงจันทร์ / ตรีวิทย์ นฤดม

สำนักพิมพ์บ้านทะเลล้อม 2008