หุบเขาแสงจันทร์ ตอนที่ 12

แสงแดดยามบ่ายยังเจิดจ้า..สาดส่องทั่วแผ่นน้ำทะเลและขุนเขา

จากบริเวณหน้าหาดตรงนี้คือหาดทรายขาวละเอียดที่ทอดตัวยาวเหมือนพระจันทร์ครึ่งเสี้ยว  ถัดจากตัวหาดทั้งฝั่งซ้ายและขวาเป็นโขดหินสูงชันที่ยากต่อการปีนป่าย  ซ้ำตัวโขดหินทั้งสองฝั่งนั้น  ก็ทอดยาวต่อจากตัวหาดทรายเป็นเส้นโค้งทอดออกไป  ทำให้น่านน้ำทะเลตรงหน้าเป็นเหมือนแอ่งน้ำ  เพราะโขดหินสองข้างมาโอบกั้นไว้ครึ่งหนึ่ง  โขดหินที่เหมือนด่านกั้นบังการรู้เห็นจากมนุษย์ภายนอกและลมมรสุม

เหลี่ยมโขดหินดูแปลกตา  แปลกใจ

เมื่อเรือยนต์กลางๆลำหนึ่ง..ค่อยๆเผยตัวพ้นจากเหลี่ยมโขดหินนั้น  เสียงเครื่องยนต์ที่เร่งดังทำให้สายตาทั้งหมดของชาวบ้านมอแกนที่กำลังจัดแจงเตรียมสถานที่เพื่องานเฉลิมฉลองตรงหน้าหาด  หันไปมองที่มาของเสียงอย่างพร้อมเพรียง

ในบรรดาสายตาของมอแกนทั้งหมด  สายตาของซายอดูจะขุ่นมัวมากที่สุด  ขณะมองเรือยนต์ลำกลางๆที่กำลังเคลื่อนตัวเข้ามาที่หน้าชาดหาด  หากเป็นเรือของนักท่องเที่ยวแวะเวียนมาคงไม่เป็นไร  แต่หากเป็นคนจากฝั่งเมืองที่มุ่งอะไรบางสิ่งของแผ่นดินแถบนี้  แล้วจะทำอย่างไร

เรือยนต์เบาเครื่องลงเมื่อเคลื่อนตัวใกล้เข้ามา  ภายในตัวเรือมีคนที่นั่งอยู่ข้างในห้าคน  การแต่งตัวของพวกเขาและเธอ  ไม่ต้องบอกก็รู้คือคนฝั่งเมือง  และในสามคนนั้นแต่งชุดข้าราชการ

เมื่อเรือจอดสนิทนิ่งที่ริมหาด  คนทั้งหมดค่อยๆพากันก้าวลงมา  หญิงสาวผมดำขลับยาวสลวยที่ก้าวลงมาจากเรือเป็นคนที่สอง ในชุดเจ้าหน้าที่สาธารณสุข  เพียงแค่หล่อนเงยหน้าขึ้น  สายตาของซายอที่จับจ้องหล่อนอยู่  พลันก็แปรเปลี่ยนจากความขุ่นมัวกลายเป็นความเคยคุ้นนิดๆ

ซายอก้าวเท้าเดินเข้าไปหา  เมื่อคนเหล่านั้นทั้งหมดก้าวเท้าลุยน้ำริมหาดขึ้นมาอยู่บนฝั่งจนเรียบร้อย  สายตาของซายอยังมองอยู่ที่หญิงสาว  คนที่เขาเคยคุ้นมากกว่าใครๆ

“คุณดุจเดือน”

ซายอเอ่ยชื่อของหญิงสาว  อย่างที่พอจำได้

“ซายอ”

หญิงสาวเรียกชื่อเขากลับคืน  เหมือนคนคุ้นเคยที่ได้กลับมาพบเจอกันอีกครั้ง        

อ่านต่อในครั้งหน้า

หุบเขาแสงจันทร์ / ตรีวิทย์ นฤดม

สำนักพิมพ์บ้านทะเลล้อม 2008