หุบเขาแสงจันทร์ ตอนที่ 10

กว่าฝนฟ้าจะคลายความพิโรธ  ก็เมื่อตะวันเคลื่อนตัวมาอยู่กลางฟ้า

หากแต่หมู่เมฆน้อยใหญ่..ก็ยังบดบังแสงจ้าของตะวันอยู่ดี  ดวงตะวันที่เห็นเป็นเพียงเค้าเงาวงกลมรางๆบางๆ หลังแผ่นก้อนเมฆ เหมือนจะยังไม่เป็นใจให้ทำพิธีเท่าไหร่นัก

ซายอตัดสินใจเลื่อนทำพิธีลอยเรือออกไป  ไว้ให้ตะวันคล้อยกว่านี้เสียก่อน  เมื่อดูจากทิศทางของเมฆหมอก  ที่กำลังเคลื่อนตัวไปเรื่อยๆ  ไม่ช้าไม่นานเชื่อว่าฟ้าจะกระจ่างเหมือนเดิม

คำทำนายของพ่อเฒ่าหมอผี  แม้จะตัดทอนกำลังใจของคนหมู่บ้านไปมาก  แต่กับซายอแม้กำลังใจจะสั่นคลอนเพียงใด  เขาก็ยังคงทำหน้าที่ผู้นำได้ดีและมั่นคง

ตะวันเคลื่อนคล้อยโรยตัวในยามบ่าย

และเริ่มมีแสงแดดบ้างเมื่อหมู่เมฆเริ่มสลายตัว  ชาวบ้านที่กระจัดกระจายเริ่มกลับเข้ามารวมตัวกันอีกครั้งที่บริเวณศาลศักดิ์สิทธิ์  พิธีบวงสรวงดวงวิญญาณบรรพบุรุษ  กำลังจะเริ่มขึ้นต่อจากเดิมอีกหน  เมื่อฟ้ากระจ่างเป็นใจ   โดยมีซายอเป็นผู้นำจิตวิญญาณดังเดิม

เรือก่าบางลำน้อยนิด ที่ถูกสร้างจำลองโดยช่างอาวุโสชำนาญการประจำหมู่บ้านถูกนำออกมาตั้งวางกลางลานพิธี  ชาวบ้านผู้ทำหน้าที่นำข้าวสาร อาหารต่างๆ  รวมทั้งของใช้จำเป็นมาวางใส่ลงไปในเรือเล็กจำลองนั้น  ตามความเชื่อแต่โบราณว่าสิ่งของและอาหารต่างๆเหล่านี้  จะถูกส่งต่อไปให้ดวงวิญญาณบรรพบุรุษของพวกเขา  เพื่อนำไปใช้ในสัมปรายภพ

เมื่อจัดวางข้าวของต่างๆลงไปเรียบร้อย  ซายอ..ก็ก้าวเท้าออกมายืนตรงกลางลานพิธี  หน้าศาลศักดิ์สิทธิ์และเสาไม้แกะสลักปักวางเรียงราย   อันเป็นเสมือนตัวแทนดวงวิญญาณบรรพชน  เพื่อเป็นผู้นำในพิธีลอยเรือตามมาด้วยพ่อเฒ่าปอซอ  ร่างชราลึกลับของพ่อเฒ่า  ค่อยๆนั่งลงท่ามกลางเสาแกะสลักที่ปักเรียงราย  พิธีบวงสรวงดวงวิญญาณบรรพบุรุษกำลังจะเริ่มต้น

เสียงพึมพำบริกรรมคาถาของพ่อเฒ่าหมอผีดังขึ้นอีกหน..ท่ามกลางเสียงร้องรำทำเพลงของชาวมอแกนน้อยใหญ่  บ้างก็ร่ายรำตามเพลงในระหว่างพิธี   ความเป็นไปแห่งวิถีทางวัฒนธรรมดำเนินสืบไป  เหมือนที่เคยเป็นมา

ความลึกลับแห่งพิธีกรรม  

ความรื่นเริงดั่งงานเฉลิมฉลองผสมกลืนรวมกัน อยู่ท่ามกลางขุนเขาตระหง่านเทียมเมฆลอยสูงเสียดฟ้า  และแผ่นผืนทะเลสีน้ำเงินอันกว้างใหญ่  ก็โอบล้อมพิธีกรรมอันน่าชวนค้นหานั้นไว้  ไม่ให้เสื่อมสลายไปตามกาลเวลา

หรืออาจจะเสื่อมสลายไป ด้วยพ่ายแพ้ต่อกาลเวลา

อ่านต่อในครั้งหน้า

หุบเขาแสงจันทร์ / ตรีวิทย์ นฤดม

สำนักพิมพ์บ้านทะเลล้อม 2008