หุบเขาแสงจันทร์ ตอนที่ 8 (ทะเลปริศนา)

นีลอหันหน้าหนีไม่ตอบคำพี่ชาย  แต่กลับรีบก้าวเท้าลงเรือนไปทันที

เสียงพี่ชายร้องไล่เรียกตามหลัง  แต่ไม่มีผลใดๆต่อการเปลี่ยนท่าทีของเด็กสาว  หล่อนเร่งก้าวเท้าเดิน  เดินและเดินตัดผ่านทิวดงมะพร้าว จนมาถึงที่หน้าหาด  หากแต่หลบซ่อนตัวอยู่หลังต้นมะพร้าวใหญ่  จ้องมองภาพบาดใจตรงหน้า  ที่ริมหาดใกล้เรือก่าบางจอดนิ่งของมาแล

มาแลยื่นส่งเสื้อสตรีสีสวยที่ซื้อหาจากฝั่งเมือง..ให้หญิงสาวผิวคล้ำวัยดรุณ

“มันอาจไม่ใช่วิถีแบบพวกเรา  แต่กูเห็นมันสวยดี  ถ้า-ึงใส่ก็คงจะสวย”

มาแลนึกภาพคนรักของเขา  ในเสื้อผ้าชุดสวยเหมือนหญิงสาวฝั่งเมือง   

อันที่จริงรูปร่างของละมอ  แม้จะเป็นหญิงสาวชาวเล  ผิวคล้ำ  ผมหยิก  แต่ความสูงที่พอประมาณมากกว่าคนมอแกนทั่วไปด้วยกัน  รวมทั้งใบหน้าที่กลมได้รูป  คิ้วโค้งเข้มเหมือนดินสอวาด  จมูกนิดๆ ริมฝีปากบางน้อยๆ  หากแต่งตัวขัดเกลาให้เหมือนพวกที่ฝั่งเมืองใหญ่  ก็คงไม่มีใครรู้หรอกว่า  หล่อนคือลูกทะเล

ละมอค่อยๆคลี่เสื้อชุดสวยออกมาดู  “สวยดีนะพี่”

ความผสานกลืนของวิถีบางอย่างของคนฝั่งเมือง  ที่เริ่มเข้ามาแทนที่ความเป็นดั้งเดิมของคนทะเลแถบนี้  บางอย่างก็ซึมซับ  แบบค่อยเป็นค่อยไป  โดยที่ไม่มีใครเฉลียวใจรู้สึกตัว

มาแลและละมอยังคงยืนพูดคุยเรื่องราว  ที่ต่างคนต่างไปพบเจอมา  ทั้งเรื่องของมาแลล่องเรือออกไปหาปลารอนแรมอยู่ในทะเลมาสองสัปดาห์  และเรื่องของละมอที่ออกเรือไปขึ้นฝั่งเมืองหายาแผนปัจจุบันมารักษาอาการเจ็บป่วยของแม่  และหนีไม่พ้นเรื่องที่หล่อนและพี่ชายไปพบเจอคนฝั่งเมืองมายึดครองพื้นที่ของเกาะเล็กๆที่ชื่อดาวเหนือ  เอาเป็นของตัวเอง

เรื่องเล่าที่ได้ฟัง  ความรู้สึกของมาแลไม่ได้ต่างจากความรู้สึกของละมอเลยสักน้อย..

น่านน้ำแถบนี้  เกาะแก่งน้อยใหญ่ทั่วทะเลอันดามัน  ในความคิดมันคือทรัพย์สินของพวกเขา  แม้มาแลจะยังหนุ่มน้อย  แต่ความคิดอุดมคติบางเรื่องดูจะมากกว่าวัยของตัวเอง  อาจเพราะความผูกพันที่คลุกคลีอยู่กับพี่ชายของละมอ  รวมถึงได้เคยอยู่ชิดใกล้กับพ่อของละมอมาตั้งแต่เด็ก  สายเลือดของคนมอแกนจึงดูเข้มข้นเต็มล้นสายเลือด

ความเป็นหนุ่มน้อยของมาแล  มีมาพร้อมกับเสน่ห์แห่งวัย  แม้รูปหน้าจะไม่ได้คมเข้ม  แต่ด้วยองค์ประกอบคิ้ว ปาก ตา จมูกที่ลงตัว  และเส้นผมที่หยักแต่เพียงน้อยๆ  รวมทั้งรูปร่างที่กำยำและสูงได้สัดส่วน  ผิวคล้ำเข้มที่กรำแดดฝน  ก็ทำให้มาแลดูมีเสน่ห์ชวนมองไม่น้อย

ชายหนุ่มหญิงสาวยังคงยืนพูดคุยที่ริมชายหาดเหมือนคนรู้ใจกัน  เหมือนโลกใบนี้ยามนี้มีเพียงเขาและเธอ

ไม่รับรู้ถึงสายลมพัด  คลื่นทะเล  

แสงแดดที่แผดจ้าของยามสาย   

หรือแม้แต่ภาพของสาวน้อย 

ที่กำลังยืนแอบอยู่หลังต้นไม้ ตรงดงมะพร้าวใหญ่  

เฝ้าแอบมองภาพรัก  อย่างน้อยใจ ริษยา

หญิงสาวแสดงสีหน้าชิงชัง  ก่อนจะหันหน้ากลับ 

..ผละตัวเองออกจากหลังต้นไม้นั้น  มุ่งเดินไปยังบ้านของเพื่อนรักที่ชื่อฮารี  เพื่อนเพียงคนเดียวในหมู่บ้าน  ที่รู้จิตรู้ใจนีลอมากกว่าใครๆ

อ่านต่อในครั้งหน้า

หุบเขาแสงจันทร์ / ตรีวิทย์ นฤดม

สำนักพิมพ์บ้านทะเลล้อม 2008