หุบเขาแสงจันทร์ 3 ปฐมบท..ทะเลแห่งชีวิต

ใต้เงาของต้นไม้สูงใหญ่บนพื้นดินเบื้องล่างเป็นที่ตั้งของเพิงพักชั่วคราว  และภายใต้หลังคาสังกะสีปีกเดียวนั้น  มีหลอดไฟส่องสว่างจากแรงขับส่งของเครื่องปั่นไฟ  มีชายฉกรรจ์สามคนภายในเพิงพักกำลังจ้องมองการมาเยือนของยิปซีทะเลสองคนพี่น้อง

เมื่อพากันก้าวเท้าเดินมาถึงเพิงพักตรงหน้า  เสียงของหนึ่งในชายฉกรรจ์ก็ดังขึ้น

“มาหาที่หลบพายุเหรอ  เข้ามาสิ”

เสียงเชื้อเชิญอย่างมีไมตรี  ทำให้ทั้งซายอและละมอก้าวเข้าไปในเพิงพักนั้นทันที  แม้จะยังงุนงงแปลกใจ  ที่ได้พบเจอคนบนเกาะร้างแห่งนี้  แต่ลมแรงแห่งพายุก็ทำให้ตัดสินใจเข้าไปหลบพักอาศัยในเพิงนั้น  จนลืมความแปลกหน้าต่อกันไปชั่วครู่

ภายใต้หลังคาสังกะสี  แสงไฟเหลืองนวลสี่ดวงที่ติดครบสี่มุมเสาของที่พัก  ขับให้เห็นหน้าของคนแปลกหน้าได้ชัดเจนขึ้น  เสื้อผ้าที่คนเหล่านี้สวมใส่  ท่าทางและภาษาพูดจา  คือคนบนฝั่งเมืองชัดๆ  ความแปลกใจระคนสงสัย  มีมากขึ้นในความคิดของซายอ

“พวก...มาจากฝั่งเมืองทางโน้นหรอกหรือ” เสียงของซายอดังขึ้น  ขณะที่สายตาของเขายังจ้องมองชายฉกรรจ์ตรงหน้าทั้งสาม  ซายอพยายามออกเสียงภาษาของคนฝั่งเมือง  ให้ได้มากที่สุดเท่าที่ได้พอรู้มา

“ใช่  แล้วพวก...ละ คนทะเลแถวนี้เหรอ” ชายฉกรรจ์ผู้ดูมีอำนาจและอายุเยอะที่สุดในกลุ่มตั้งคำถาม

“ใช่” คำตอบของซายอคือการยอมรับสถานภาพของตน  แวบหนึ่งความคิดวกวนไปถึงเรื่องราวเมื่อหลายสิบปีก่อน ทำให้ซายอเริ่มตระหนักรู้ในบางสิ่ง  “แล้วพวก...ขึ้นมาทำอะไรที่เกาะนี้”

“พวกกูจะมาสร้างที่พัก ทำรีสอร์ท”

“พวก...จะมาทำที่ทาง เหมือนบนฝั่งทางโน้นหรอกหรือ” ความคิดคำนึงคาดเดาบางอย่าง เป็นจริงหรอกหรือนี่ ความคิดของซายอเริ่มสับสน

“ก็ใช่  ทำไมหรือ” ชายฉกรรจ์คนเดิม จ้องมองคนทะเลตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจในท่าทีอันเริ่มจะแข็งขืน

“พวก...จะขึ้นมาปลูกที่ทางบนเกาะนี้ได้ยังไง ในเมื่อทั่วท้องทะเลแห่งนี้มันเป็นที่ทางของพวกกู”

ถ้อยคำของซายอแข็งขืนขึ้น  การถูกรุกรานเป็นหนที่สอง  ทำให้มีแวบความคิดที่จะปกป้องบางสิ่งเอาไว้  หรือถึงเวลาที่จะต้องทำ

“โอ้ย.. กูไม่รู้ด้วยหรอก   พวกกูก็แค่คนรับจ้างมาสร้างบ้านให้พวกเขา” ชายฉกรรจ์คนเดิมให้เหตุผล ทั้งๆที่ก็งงเหตุผลของคนป่าทะเลตรงหน้า  แต่ก็คร้านที่จะถามเพราะไม่ใช่ธุระเรื่องของเขา  และไม่มีประโยชน์อะไรกับเขาเสียด้วย

“แล้วใครเป็นคนบอกให้พวก...มาสร้างที่แถวนี้” ซายอเหมือนต้องการจะหาคนต้นเริ่มให้ได้ในทันที  อีไอ้พวกนั้นเป็นใครกันที่คิดสั่งให้คนพวกนี้มาสร้างที่ทางบนพื้นแผ่นดินของชนเผ่าอย่างพวกเขา

“พรุ่งนี้เช้าเจ้าของเขาจะมาที่เกาะนี้   ...รอคุยกับเขาแล้วกัน” ชายฉกรรจ์คนเดิมพูดตัดบท  ในใจกำลังนึกอยู่ว่า  คำของคนป่าทะเลตรงหน้าช่างไร้สาระสิ้นดี    เขาหันไปบอกกล่าวเพื่อนคนงานอีกสองคนให้แยกย้ายกันเข้านอนตามมุมที่แต่ละคนเลือกจัดไว้    ก่อนหันมาบอกกล่าวคนป่าตรงหน้าทั้งสอง

“...ไปพักผ่อนก่อนเถอะ กูยกมุมโน้นให้พวก...สองคนละ ท่าทางพายุคงจะหนักไปทั้งคืน  พรุ่งนี้เช้าพวก...ค่อยเดินเรือต่อ  จะปลอดภัยกว่า”

สิ้นคำชายฉกรรจ์คู่สนทนา  ทุกคนก็แยกย้ายไปพักผ่อนยังมุมของตัวเอง  ปล่อยให้ซายอและละมอยังงุนงงกับสิ่งที่เกิดขึ้น  ทั้งสองพากันไปนั่งหลบมุมด้านหน้าเพิงพักที่ชายฉกรรจ์เป็นคนชี้ให้

ท่ามกลางแรงลมพายุ  เสียงเม็ดฝนที่ตกกระหน่ำลงบนหลังคาสังกะสี  ช่วยกลบเสียงพูดคุยเบาเร้นของซายอและละมอได้ดี   ทั้งสองพอปะติดปะต่อเรื่องราวได้ว่าเกาะแห่งนี้ที่พวกเขาเคยมาพักค้างอ้างแรมบ่อยหน  เคยแม้กระทั่งมาสร้างที่พักอาศัยอยู่ชั่วคราวยามทะเลหน้ามรสุม   กำลังจะมีคนฝั่งเมืองทางโน้นมาครอบครอง เหมือนพื้นที่ร้างว่างเปล่าบนฝั่งเมืองเมื่อหลายสิบปีก่อน  ที่คนมากอายุในเผ่าพันธุ์ของพวกเขาบอกเล่าต่อกันมาว่าเคยไปพักค้างอ้างแรม  เคยไปสร้างที่พักอาศัยชั่วคราวได้ในฤดูมรสุม  แต่เมื่อหลายปีก่อนนั้น  เมื่อคนฝั่งเมืองมาครอบครองพื้นที่ในลักษณะต่างๆ  เพื่อทำเป็นโรงแรม รีสอร์ทจนเต็มทุกริมหาด  นับแต่นั้นมา  ชนเผ่าของเขาก็ต้องร่นถอยมาใช้ชีวิตเร่ร่อนไปมา  ได้เพียงในน่านน้ำทะเลและหมู่เกาะน้อยใหญ่เหล่านี้เท่านั้น.. ..

แต่แล้วเวลานี้  เกาะน้อยๆแห่งนี้กำลังจะกลายเป็นเหมือนริมฝั่งนั่นหรอกหรือไร  การครอบครองยึดพื้นที่ของคนฝั่งเมือง  รุกคืบผ่านน่านน้ำทะเลมาแล้วหรือ  รุกคืบมาจนถึงเกาะเล็กๆแห่งนี้  แล้วจะลามลุกไปถึงเกาะไหนๆอีกกี่มากน้อย

การพูดคุยจบสิ้นลง  แล้วทั้งสองคนทะเลก็พากันหลับใหลไปด้วยความล้า  ท่ามกลางลมและพายุฝนที่มีทีท่าว่าจะไม่หยุดลงโดยง่ายเลยในค่ำคืนนี้..

อ่านต่อในครั้งหน้า

หุบเขาแสงจันทร์ / ตรีวิทย์ นฤดม

สำนักพิมพ์บ้านทะเลล้อม 2008