นิทานโบราณของญี่ปุ่นกล่าวว่า นกกระยางเป็นพาหนะพาดวงวิญญาณเดินทางไปสวรรค์

*************************************

ร่องรอยความเชื่อเรื่องนกส่งวิญญาณนี้สามารถย้อนกลับไปได้เกิน 2,500 ปี ดังปรากฏภาพนกบินบนหน้ากลองมโหระทึก สำหรับนกบนหน้ากลองนี้ ยังเป็นที่ถกเถียงว่าเป็นนกอะไรกันแน่ นักโบราณคดีจีนเสนอว่าเป็นนกกระเรียน ในขณะที่นักโบราณคดีเวียดนามเสนอว่าเป็นนกกระยาง (Han 2004) อย่างไรก็ดี ชนบางกลุ่มในเขตหมู่เกาะเช่นชาวดายัคเชื่อว่า นกเงือกสัมพันธ์กับความเชื่อเรื่องจักรวาล และสามารถช่วยปกป้องคุ้มครองจากวิญญาณชั่วร้าย (รัศมี ชูทรงเดช 2559: 61)

ในอดีตโลงศพของหัวหน้าเผ่าชาวโตบา (Toba) บนเกาะซาโมเซอร์ อินโดนีเซีย จะเก็บไว้ภายในอาคารที่มีรูปทรงคล้ายบ้าน เรียกอาคารนี้ว่า “โจโร” (joro) จากภาพถ่ายเก่าปี ค.ศ.1920 จะเห็นได้ชัดว่าลักษณะของบ้านผีนี้มีห้องเป็นรูปสี่เหลี่ยม ยกพื้นเรือนสูง ที่น่าสนใจคือบนหลังคาบ้านมีโลงศพจำลอง และมีนกสองตัวยืน เรียกว่า “มานุก-มานุก” (manuk-manuk) มีหน้าที่ปกป้องดวงวิญญาณของผู้ตายตลอดการเดินทางไปสู่โลกหน้า บางครั้งจึงเรียกนกมานุก-มานุกว่า “นกร่วมเดินทาง” (bird companions) (Waterson 1993: 211-213) ความเชื่อนี้ดูจะสอดคล้องกับ ชาวเมรีนา (Merina) มีการเรียกโลงศพว่า “บ้านนก” เพราะว่าที่ตัวบ้านผีจะมีการแกะสลักนกไว้ด้วย (Waterson 1993: 209)

ในทิเบตมีประเพณีให้นกแร้งกินศพของผู้ตาย เรียกว่า "Sky Burial" เพราะเชื่อว่านกจะพาร่างและวิญญาณของผู้ตายขึ้นสู่สวรรค์ สมัยก่อนอนุญาตให้ทำเฉพาะลามะและชนชั้นสูง ภายหลังด้วยการเปลี่ยนแปลงทางสังคมประชาชนทั่วไปก็สามารถทำได้

นอกจากนี้ เพลงที่ใช้บรรเลงในงานพระราชพิธีพระบรมศพก็มีการใช้ "ปี่พาทย์นางหงส์" หงส์ก็คือนกแบบหนึ่ง เป็นสัญลักษณ์ของสวรรค์ (พระพรหมจึงทรงหงส์) เพลงนี้เป็นเพลงพื้นเมืองใช้ในพิธีศพ