ผมไมรู้ว่าจะทำยังงัย..........

....... มีพี่คนนึงเรียนอยู่สวนดุสิต ผมกับพี่คนนั้นเรารู้จักกันมาได้ 2 ปีกว่าๆ ในตอนแรกก่อนที่จะรู้จักกันผมกับพี่คนนั้นเราเดินชนกันในร้านขายเกมส์ แต่ความบังเอิญคือผมกับพี่คนนั้นเราซื้อเกมส์แนวเดียวกันด้วย พี่เขาเลยถามผมว่าชอบเล่นเกมส์แนวนี้หรอ ผมก็บอกไปว่าที่จริงก็ไม่ค่อยเล่นแนวนี้เท่าไหร่เห็นเพื่อนว่ามันสนุกดีเลยอยากเอาไปลองเล่น ผมเลยถามกลับไปว่าแล้วพี่ชอบเล่นแนวนี้หรอคับ พีเค้าาบอกผมว่า พี่ก็ไม่ชอบหรอกแค่อยากเปลี่ยนเกมเล่น เล่นอันเดิมซ้ำๆแล้วมันเบื่อ แล้วผมกับพี่คนนั้นก็เดินแยกไปทางใครทางมัน

.......หลังจากนั้นได้ประมาณ 7-8 วัน ช่วงนั้นผมกำลังจะเข้าสอบสวนสุนันทา ผมก็ไป ม. เพื่อที่จะไปสอบตามปกติของเด็กที่รอสอบเข้ามหาลัย หลังจากผมสอบเส็จแล้วผมก็ได้รู้ผลสอบว่าตัวเองสอบไม่ผ่านไม่มีสิทธิสัมภาษณ์ แค่อีกคะแนนเดียวเองก็ทำไม่ได้ (อารมณ์ส่วนตัว สถานการณ์นี้กำลังเฟล ขอระบายบั้ง 55) ตอนที่ผมกำลังจะกลับบ้านผมจำได้ว่าผมนั่งรอรถเมย์ที่ป้ายรถเมย์หน้า ม. ตอนนั้นผมกำลังนั่งคุยกับเพื่อน จู่ๆพี่คนนั้้นเขาก็เดินมาถามผมว่าใช่น้องที่เดินชนพี่วันนั้นป่าวคับ ผมเงยหน้าขึ้นด้วยอาการงง ผมเลยตอบไปว่า อ่อ ครับผม (แต่ในหัวกำลังคิดว่าเห็นกันแค่ครั้งเดียวจำตรูได้ด้วยหรอ) เขาเลยมานั่งข้างๆแล้วถามผมว่า มาสมัครเรียนที่ไหนหรอ แล้วสอบติดมั้ย (ในใจคือจะถามเรื่องสอบทำมัยคือตอนนั้นกำลังคิดว่ากลับไปบ้านจะบอกพ่อกับแม่ด้วยวิธีไหนค่อยจะไม่โดนบ่น) ผมเลยบอกตรงๆว่า ไม่ติดอะพี่ เขาก็ถามผมต่อว่า แล้วจะลงที่ไหนต่อ ผมก็บอกว่า เดี๋ยวรอรอบสองก่อนถ้าเผื่อไม่ติดอีกก็คงต้องหาที่ใหม่ ผมเลยถามกลับว่า แล้วพี่เรียนที่ไหนหรอคับ เขาก็ตอบมาว่า สวนดุสิต เราก็คุยกันได้สักพักใหญ่ กว่ารถเมย์จะมาก็โครตนาน ตัวผมนี่เปียกด้วยเหงื่อจากหัวยัน.......(เท้า) และก่อนที่จะขึ้นรถพี่คนนั้นก็ขอเฟสผมไว้เผื่อชวนเล่นเกม ผมก็ให้ไป หลังจากวันนั้นผมกับพี่คนนั้นก็เราก้ได้รู้จักกันมากขึ้นและเริ่มออกไปไหนมาไหนด้วยกัน (เรื่องมันยาวขอลัดรวบเลยละกัน)

.......จนเรารู้จักกันได้ 2 ปีกว่าๆ วันนั้นผมกับเพื่อนและเพื่อนๆของพี่คนนั้น 7-8 คนเราไปเที่ยวนครนายกกัน ไปล่องแก่งกัน พอหลังจากไปเที่ยวอะไรเส็จแล้วก่อนจะกลับทุกคนก็นั่งกินข้าวกัน แต่ผมอิ่มก่อนเพื่อนคือตอนนั้นพอขึ้นจากน้ำมันเหนื่อยและง่วงมากแต่ก็สนุกได้ผ่อนคลายดี ผมก็เลยลงไปนั่งเล่นตรงโขดหินเอาขาแกว่งน้ำเล่นๆไป(ระเอียดไปไหม 55) พี่คนนั้นเลยมานั่งเล่นกับผม พี่คนนั้นเลยถามผมเป็นงัยเหนื่อยมั้ย ผมเลยตอบกลับไปว่า ชิวๆวะพี่สนุกดี(แต่ในใจตรูนี่ถ้ามีผ้าห่มให้สักผืนตรูสัญญาว่าจะหัวมุดเข้าเป็นคนแรกร่างกายระบมไปด้วยกับการชนโขดหิน) ผมก็เลยถามพี่คนนั้นกลับไปว่า แล้วทำไมกินข้าวอิ่มเร็วจังล่ะพี่ เขาเลยตอบผมว่า ไม่ค่อยหิว เราก็คุยกันไปเรื่อยๆจนได้สักพัก พี่คนนั้นเลยถามผมว่ามีแฟนยังล่ะเรา ผมเลยบอกไปว่ายังอะพี่ จู่ๆพี่เค้าก็ถามผมบอกว่า ถ้าพี่ชอบเรา.เราจะยอมคบกับพี่มั้ย ... คือจากที่ผมง่วงนี่ตาสว่างขึ้นมาทันที ผมเลยกับว่า อย่ามาอำเล่นน่ะพี่ เขาเลยผมมาว่า พี่ไม่ได้อำเล่นพี่พูดจริง ..... ผมนิ่งไปสักพัก ผมเลยตอบกลับ พี่ชอบผู้หญิงนิแล้วจู่ๆจะมาชอบผู้ชายด้วยกันได้งัย เขาเลยตอบกลับว่า ไม่รู้ดิทำไมพี่คิดอย่างนี้..พี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน มันบอกไม่ถูก..แล้วตกลงยอมคบกับพี่มั้ย ถ้ากลัวคนอื่นรู้ก็ไม่ต้องเปิดเผยก็ได้ ส่วนผมก็นิ่งไปสักพักใหญ่กำลังคิดว่า ถ้าคบกันสักวันก็ต้องเลิกต่างคนก็ต่างมีครอบครัวเป็นของตัวเองใหม่อยู่ดีและอีกอย่างถ้าพ่อแม่รู้สักวันมันจะเกิดอะไรขึ้น ผมไม่รู้ว่าผมคิดถูกหรือตัดสินใจถูกหรือป่าว ผมเลยตอบพี่เค้าไปว่า ..... ผมขอโทษนะพี่ผมทำอย่างนั้นไม่ได้จริงๆ ผมว่าเราเป็นพี่น้องกันมันจะดีกว่านะพี่ ขอโทษจริงๆพี่ พี่คนนั้นเลยตอบผมว่า ไม่เป็นรัยอย่างน้อยเราก็เป็นพี่น้องกันได้...... ตอนที่พี่คนนั้นกำลังพูดประโยคนี้ผมสังเกตสีหน้าพี่เค้าเศร้านิดๆ .... แต่ผมก็ไม่รู้ว่าช่วงนั้นต้องตอบยังงัย แล้วพี่คนนั้นก้มากอดคอผมแล้วก็บอกผมว่า ปะขึ้นข้างบนไปนั่งเล่นกับเพื่อนๆดีกว่าฝนก็จะตกแล้ว.....แล้วผมกับพี่คนนั้นก็เดินไปหาเพื่อนไปนั่งเล่นได้สักพักแล้วเราก็เดินทางกลับบ้านกัน

......จนถึงทุกวันนี้ผมกับพี่คนนั้นก็ยังคุยกันไปไหนมาไหนด้วยกันตามปกติ .. ทีแรกผมนึกว่าผมกับพี่คนนั้นเราจะมองหน้ากันไม่ติดแล้ว .. แต่มันกลับทำให้ผมเปลี่ยนแง่ความคิดผมว่าการที่เราไปปฏิเสธเขาไม่ใช่ว่าเราจะไม่พูดคุยกันหรือไม่มองหน้ากันแต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไปปฏิเสธทุกคนแบบเอาความรู้สึกคนๆนั้นมาล้อเล่นแต่สุดท้ายก็เขี่ยเขาทิ้งไป #ใจเขาใจเรา.. เราควรนึกถึงคนๆนั้นด้วยนะครับ

.... สุดท้ายนี้ผมขอถามเพื่อนๆพี่ๆน้องที่เข้ามาอ่านกระทู้ผมนะครับ ว่าถ้าเป็นคุณ..คุณจะทำยังงัย