การทำร้ายร่างกายมีโทษเพียงเสียค่าปรับ 500บาท??

ตามประมวลกฏหมายอาญานั้น ความผิดฐานทำร้ายร่างกาย คือ การทำร้ายร่างกายผู้อื่นโดยเจตนา เป็นเหตุให้ผู้อื่นได้รับอันตรายแก่กายหรือจิตใจ ซึ่งมีองค์ประกอบของความผิดดังนี้

องค์ประกอบภายนอก

1. ทำร้าย หมายถึง กระทำต่อร่างกายหรือจิตใจผู้อื่น อันเป็นการทำให้เสียหายเป็นอันตรายแก่ร่างกายหรือจิตใจ
2. ผู้อื่น หมายถึง มิใช่ทำร้ายตนเอง และผู้ถูกทำร้ายยังมีสภาพบุคคลหรือยังมีชีวิตอยู่
3. จนเป็นเหตุให้เกิดอันตรายแก่กายหรือจิตใจของผู้อื่นนั้น หมายถึง เมื่อมีการทำร้ายเกิดขึ้นแล้ว การกระทำนั้นเป็นเหตุให้ผู้อื่นได้รับอันตรายแก่ร่างกายหรือจิตใจ กล่าวคือ อันตรายแก่ร่างกายหรือจิตใจนั้นเป็นผลโดยตรงจากการทำร้าย อันตรายแก่จิตใจก็คือ ผลจากการทำร้ายนั้นทำให้ผู้เสียหายจิตใจผิดปกติ สติฟั่นเฟือนไม่สมประกอบ จิตใจหวาดผวา หมดสติเป็นเวลานาน

องค์ประกอบภายใน

1. เจตนา หมายถึง ผู้กระทำได้กระทำโดยประสงค์ต่อผล หรือเล็งเห็นผลว่าการกระทำของตนจะเป็นเหตุให้เกิดอันตรายแก่กายหรือจิตใจของผู้อื่น

ซึ่งในประมวลกฏหมายอาญานั้นได้วางหลักในชัดเจน

มาตรา 295 วางหลักว่า ผู้ใดทำร้ายผู้อื่นจนเป็นเหตุให้เกิดอันตรายแก่กาย หรือจิตใจของผู้อื่นนั้น ผู้นั้นกระทำความผิดฐานทำร้ายร่างกาย ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกินสองปี หรือปรับไม่เกินสี่พันบาท หรือ ทั้งจำทั้งปรับ

แล้วเหตุใดกลุ่มคนเหล่านั้นจึงเข้าใจว่าการทำร้ายร่างกายมีโทษเพียงเสียค่าปรับ 500บาท?? ที่พวกเขาเข้าใจเช่นนั้นเป็นเพราะดังจะอธิบายต่อไปนี้

ในประมวลกฏหมายอาญายังมีอีกมาตราหนึ่งที่วางหลักเกี่ยวกับเรื่องการทำร้ายร่างกาย คือ มาตรา 391 ซึ่งองค์ประกอบของมาตรานั้นเหมือนมาตรา 295 เกือบทุกประการยกเว้นในส่วนที่ว่า มาตรา 391 นั้นคือ การทำร้ายแต่ยังไม่ถึงขั้นเป็นเหตุให้เกิดอันตรายแก่กายหรือจิตใจ ซึ่งความผิดตามมาตรา 391 นี้จัดเป็นความผิดลหุโทษนั่นเอง

มาตรา 391 วางหลักว่า ผู้ใดใช้กำลังทำร้ายผู้อื่นไม่ถึงกับเป็นเหตุให้เกิด อันตรายแก่กายหรือจิตใจ ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกินหนึ่งเดือน หรือปรับไม่เกินหนึ่งพันบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ

จะเห็นได้ว่าทั้งสองมาตรานี้วางหลักในเรื่องของการทำร้ายร่างกายผู้อื่นด้วยกันทั้งคู่ ประเด็นที่ต้องพิจารณาต่อมาก็คือ แล้วทั้งสองมาตราต่างกันอย่างไร?

ข้อแตกต่างที่ชัดเจนที่สุดของทั้งสองมาตราก็คือ ผลของการกระทำที่จะเป็นความผิดกล่าวคือ มาตรา 295 จะต้องเป็นการทำร้ายให้ได้รับ “อันตรายแก่กายหรือจิตใจ” แต่มาตรา 391 การกระทำ "ไม่เป็นเหตุให้เป็นอันตรายแก่กายหรือจิตใจ"นั่นเอง

แล้วเราจะรู้ได้อย่างไรว่าผลของการกระทำที่จะเป็นความผิดนั้น เป็นเหตุให้เกิดอันตรายแก่กายหรือจิตใจหรือไม่?

ในประเด็นนี้ เรามีวิธีพิจารณาง่ายๆดังจะอธิบายผ่านสถานการณ์สมมุติว่ากรณีดังต่อไปนี้เป็นความผิดฐานทำร้ายร่างกายหรือไม่?

1. นาย ก. ต่อยหน้านาย ข.อย่างแรง เป็นแผลฟกช้ำ รักษา 3 วันหาย
2. นาย ก. ต่อยหน้านาย ข.อย่างแรง ทำให้นาย ข.ตกใจสลบไป ชั่วครู่ก็ฟื้นหายเป็นปกติ
3. นาย ก. ใช้มีดสปาต้าร์ แทง ข.เข้าที่น่องขา 1 ครั้ง เป็นแผลลึก 1เซนติเมตร มีโลหิตไหล
4. นาย ก. ใช้ท่อเหล็กฟาดใส่ดั้งจมูกของ ข. ทำให้ภายในโพรงจมูกเกิดเป็นแผลเลือดกำเดาไหล

กรณีที่ นาย ก.มีความผิดฐานทำร้ายร่างกายหรือไม่เพียงใดมีดังนี้

1. การที่ใบหน้านาย ข.เป็นแผลฟกช้ำ รักษา 3 วันหาย ยังไม่ถือว่าถึงขั้นเป็นอันตรายแก่กาย นาย ก. จึงมีความผิดฐานใช้กำลังทำร้ายผู้อื่นโดยไม่ถึงกับเป็นเหตุให้เกิดอันตรายแก่กายหรือจิตใจ ตามมาตรา 391
2. การที่นาย ข. ตกใจสลบไปเพียงชั่วครู่ ยังไม่ถึงขนาดถือว่าเป็นอันตรายแก่จิตใจ นาย ก. จึงมีความผิด ตามมาตรา 391
3. บาดแผลที่นาย ข. ได้รับนั้นถือว่าถึงขั้นเป็นอันตรายแก่กายแล้ว นาย ก. จึงมีความผิดตามมาตรา 295
4. การที่นาย ก. ฟาดนาย ข.จนเลือดกำเดาไหลนั้น ถือว่าถึงขนาดเป็นอันตรายแก่กายแล้ว นาย ก. จึงมีความผิดตามมาตรา 295 (ดั้งหักถือว่าเป็นอันตรายแก่กาย ถ้าแค่เลือดกำเดาไหล ถือว่ายังไม่เป็นอันตรายแก่กาย เข้า 391)

กล่าวโดยสรุปเพื่อให้เข้าใจอย่างง่ายก็คือ หากการทำร้ายนั้นส่งผลอันตรายหรือถึงขั้นมีบาดแผล เกิดรอยฉีดขาดและโลหิตไหล ถือว่าเป็นเหตุอันตรายแก่กายแล้วนั่นเอง