เป็นครั้งแรกกระเป๋าเงินผมไม่เหลือตังสักบาท‬ แต่รู้สึกสบายใจมากครับ

เวลาประมาณ 20.00 น. ผมขับรถกลับจากร้านจะกลับบ้าน พอดีแว๊บเห็นมีผู้ชายสะพายเป้เดินจุงเมื่อเด็กชายตัวน้อย เดินอยู่ข้างทาง แถวๆหน้าค่าย ร.พัน 7 แม่ริม จ. เชียงใหม่ ไอ่เราก่อมองกระจกหลังดู กลางค่ำกลางคืนเอาเด็กมาเดินตามข้างถนนทำไม

เลยเลี้ยวจอดข้างทาง ตาก็มองกระจกหลังตลอด จนผู้ชายคนนั้นเดินผ่านรถเราไป เห็นสภาพเด็กเปียกฝน นึกสงสารจึงตัดสินใจ ขับไปดักหน้า และลงรถออกไปถาม ได้ความว่าเป็นพ่อกับลูกกัน เดินมาเรื่อยๆจากแม่แตง จะไปเชียงใหม่ไปหางานทำที่เมืองเชียงใหม่ แกก็บอกว่าเป็นคนชัยนาท เลิกกับแฟนบ้านอยู่เชียงดาว ก็เลยจะกลับชัยนาท ค่ำที่ไหนก็นอนที่นั้น

ไอ่เราคิดอยู่ในใจแล้วจะเดินไปถึงในเมืองกี่โมงว่ะ เอาว่ะป่ะขึ้นรถผมจะไปส่ง ก็เลยตัดสินใจไปส่งที่สถานีขนส่งอาเขตเลยดีกว่า พอถึงหาเขตสองพ่อลูกก็ยกมือไหว้ขอบคุณ เป็นการใหญ่ แล้วเดินไปนั่งข้างๆ ฟุตบาท

ในใจเราก็ครุ่นคิดเอางัยต่อดีว่ะ...เอาว่ะถือกระเป๋าตังเดินเข้าเซเว่น ซื้อน้ำขนมและนม วิ่งตามไปยื่นให้เด็กน้อย สังเกตเห็นแววตามีความสุขเล็กๆเด็กน้อย ยิ้มแบบไร้เดียงสา ยกมือไหว้ขอบคุณเราอีกรอบ เอาว่ะไหนๆก่อไหนๆ เหลือในกระเป๋ากี่บาทยื่นให้พ่อเด็กไป ตอนแรกเขาจะไม่รับอยู่ท่าเดียว เราก็บอก..ว่าผมให้เด็กใว้ซื้อข้าวซื้อน้ำกินล่ะกันครับพ่อกับลูกก็มือไหว้อีกรอบ.....ภาวนาขอให้พ่อลูกเจอแต่สิ่งดีๆครับ

.....‪#‎เป็นครั้งแรกกระเป๋าตังไม่เหลือตังสักบาท‬ แต่แม่งรู้สึกสบายใจว่ะ