มีนิทานจะเล่าให้ฟัง ^^

นานมาแล้ว สมัยที่โลกมีพระจันทร์ 2 ดวง มีดวงจันทร์ดวงหนึ่งเป็นผู้หญิง ดวงจันทร์ดวงหนึ่งเป็นผู้ชาย และดวงจันทร์สองดวงนี้ต่างก็รักกันมาก ดวงจันทร์ทั้งสองดวงนี้ ไม่เคยแยกห่างจากกัน ทุกคืนที่มองไปบนฟ้า จะเห็นดวงจันทร์ทั้งคู่เคียงข้างกันเสมอ

แต่แล้ววันหนึ่ง ดวงจันทร์ผู้หญิงได้ไปพบดวงอาทิตย์ และดวงจันทร์ผู้หญิงเกิดหลงไหลในแสงเจิดจ้าของดวงอาทิตย์ จึงเลื่อนตัวตามดวงอาทิตย์ไปทีละน้อย ทีละน้อย และก็แยกมาจากอีกดวงนึงในที่สุด

เมื่อค่ำคืนมาถึง จึงมีดวงจันทร์ผุ้ชายเหลืออยู่ดวงเดียว ดวงจันทร์ผู้ชายก็ได้แต่ตามหาดวงจันทร์ผู้หญิงไปทั่งทุกหนทุกแห่ง คืนแล้วคืนเล่าวันเวลาผ่านไป

แต่ดวงจันทร์ผู้ชายไม่สามารถหาดวงจันทร์ผู้หญิงพบ ด้วยความคิดถึงและ อยากพบดวงจันทร์ผู้หญิงให้เร็วที่สุด ทำให้ดวงจันทร์ผู้ชายคิดว่า

“หากเราได้แต่ตามหาแบบนี้คงไม่สามรถได้พบกันอีกแน่ ๆ”

จึงตัดสินใจระเบิดตัวเองเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ไปทั่วทั้งจักรวาล เพื่อให้ชิ้นส่วนแต่ละชิ้น ออกตามหาดวงจันทร์อีกดวงหนึ่งนั้น

เมื่อเวลาผ่านไป…

ทำให้ดวงจันทร์ผู้หญิงได้เห้นถึงความจริงว่า แม้ดวงอาทิตย์ จะส่องแสงเจิดจ้า สวยงามปานใด แต่ดวงอาทิตย์ก็มิได้ส่องแสงเจิดจ้า แต่เพียงเธอเท่านั้น
ยังส่องแสงสว่างไปยังดาวดวงอื่นๆอีกมากมาย…

..ดวงจันทร์ผู้หญิงจึงหวนกลับมาหาดวงจันทร์ผู้ชายอีกครั้ง แต่หาเท่าไหร่ก็หาดวงจันทร์ผู้ชายไม่พบ ต่อมาจึงได้รู้ว่า ดวงจันทร์ผู้ชายยอมระเบิดตัวเอง เพียงเพื่อตามหาตน จนกระจัดกระจายเป็นเศษเสี้ยวเล็ก ๆ ทำให้ดวงจันทร์ผู้หญิงรู้ว่าไม่มีวันที่จะได้เจอกับดวงจันทร์ผู้ชายอีกต่อไป จึงโศกเศร้า และเสียใจ

แต่ด้วยความรักอันยิ่งใหญ่ของดวงจันทร์ผู้ชาย ที่มีต่อดวงจันทร์ผู้หญิง ทุกคืนจึงพยายามเปล่งประกายแสง ที่ยังเหลือเพียงน้อยนิดของตน ส่งให้ถึงดวงจันทร์ผู้หญิง เกิดเป็นแสงพร่างพรายเต็มฟ้า เคียงข้างดวงจันทร์ จนเกิดเป็นดวงดาวและดวงจันทร์ให้เราเห็นทุกวันนี้

หากเรามองขึ้นไปบนท้องฟ้ายามค่ำคืน วันไหนที่จันทร์สวยสด วันนั้นคุณจะไม่เห็นดวงดาวดวงเล็กดวงน้อยส่องแสง หรือ วันใดที่คุณเห็นกลุ่มดาวเปล่งประกายบนฟากฟ้า วันนั้น คุณก็จะไม่พบดวงจันทร์

รูปจากเพจ Lovecumentary