บทเรียนจากบางคน

ตื่นเช้าทำไม      เมื่อก่อนอยู่บ้าน ต้องตื่นมาซักผ้า ล้างจาน กวาดถูบ้าน เตรียมอาหารไว้ให้สมาชิกทาน (ถ้าไม่ทำ ก็ต้องมาทำหลังกลับจากทำงาน หากเมื่อรัยงานชุก กลับดึก ก็จะหมดแรงเสียก่อน) ก่อนออกไปทำงาน พอย้ายที่อยู่ อ้าว ก็ไม่ต้องทำอะรัยเยอะแยะแบบเมื่อก่อนนี่หว่า..ปลุกความเกียจคร้านในตัวคุณ

ไม่ควรนอนกลางวัน เพราะจะติดนิสัยที่ไม่ดี..สิทธิที่จะขี้เกียจ มิควรมี

เสื้อผ้า รองเท้า ข้าวของ ไม่อยากได้อะรัยอีกแล้วล่ะ  ประโยคนี้ เชื่อถือได้ เพราะเห็นกองข้าวของที่หล่อนสะสมก็ไม่ย่อย แต่เห็นทุกวันนี้ก็ยังซื้ออยู่นะ จริงๆของมันก็ไม่ได้เยอะขนาดนั้นหรอก ก็แค่ตู้..container สัก 2 ตู้น่าจะใส่พออยู่นะ

ทานอาหารบนที่นอน      สมัยเด็กเคยรับคำสอนสั่งจากพ่อแม่ว่า ไม่ควรนำของกินมาทานบนที่นอน พอมีคู่ครอง เค้าก็ถามว่า เสียหายตรงไหน ตำรวจจับรึงัย พอลองทำตาม เฮ้ย ก็ไม่แย่นี่หว่า นอนหลับไปพักนึง ทั้งมดและแมลงสาบก็เดินสวนสนามบนเตียง อืม คำสอนบิดามารดร ก็ไม่ผิดนี่นา

ตู้เย็น    เคยเข้าใจมาตลอดว่า ห้อง ตู้ เก็บของนั้น ไม่จำเป็นต้องใส่ของเข้าไปจนแน่นเอี้ยด เพื่อให้ไอเย็นกระจายตัวทั่วถึงและเป็นการย้ำเตือนว่า ให้นำอาหารออกไปทานบ้าง ก่อนจะเน่าเสีย เพราะแม้จะเย็น แต่ก็มิอาจเก็บหรือยืดอายุของกินได้ชั่วกัลปาวสาน  กลายเป็นว่า เราใช้ทรัพยากรไม่เต็มประสิทธิภาพ ต่อมาที่เห็นภาพชัด คือ ตู้เย็นที่ทั้งช่องธรรมดาและช่องแช่แข็ง ที่ใส่ของกินเข้าไปจนไม่จำเป็นต้องมีการไหลเวียนไอเย็น มีของเท่ารัย ยัดเข้าไปให้ได้มากที่สุด สุดท้าย ถ้าช่องธรรมดา มีของเน่าบ้าง ก็ช่างมัน

อยากได้อะรัยก็บอก ตัวอย่างที่สำคัญ คือ อาหารพอเลือกสิ่งที่อยากทานแล้ว จะมีประโยคตามตามว่า เธอเอาอันนี้ดีกว่า พร้อมเอาของที่เราหยิบมาก่อนหน้านี้ ออกไป เพราะสิ่งที่เราชอบนั้นมัน..ไม่อร่อย ไม่คุ้ม ไม่มีประโยชน์ ดังนั้นหากอยากได้อะรัย แล้วไม่ได้ แสดงว่า 1) เธอได้สิ่งนั้นมามากพอแล้ว 2) เธอไม่ดีพอจะได้สิ่งนั้น

การตัดสินใจ      หลายครั้งเป็นสิ่งที่ค่อนข้างยากหากต้องตัดสินเรื่องสำคัญในชีวิต ดังนั้น เราจึงควรโลเลให้ได้มากที่สุด เท่ากับเรามีโอกาสตัดสินใจเปลี่ยนใจมากกว่าผู้อื่น