ดอกไม้บนก้อนหิน

นิทาน ดอกไม้บนก้อนหิน

เรื่องราวอิงความจริงของผู้รอดชีวิตยุคเขมรแดง

ตอนที่1.-เมื่อวันหนึ่งเมืองเงียบเหงา

เมื่อปีค.ศ.1975ในกรุงพนมเปญ  มีเด็กหนุ่มชื่อวรัต  อายุ16ปี เขาเพิ่งสอบผ่านชั้นมัธยมเขาปรารถนาจะเป็นหมอเหมือนคุณพ่อ

แต่วันหนึ่ง เสียงปืนดังขึ้น และคนแปลกหน้าในชุดดำเดินเข้ามาในเมือง  

คนทั้งเมืองถูกขับไล่ออกไป ไม่ให้เอาอะไรไปแม้แต่ยาให้คุณย่าที่ป่วย วรัตจูงมือน้องสาววัย6ขวบ เดินทางไปพร้อมกับผู้คนนับหมื่น ไม่รู้จะไปที่ใด

ตอนที่2-กลางทุ่งและค่ำคืนมืดมิด

พวกเขาถูกส่งไปยังหมู่บ้านกลางทุ่งนา ที่ซึ่งเวลาไม่มีความหมายอีกต่อไป

.ตื่นตอนตี4 ก่อนพระอาทิตย์ขึ้น

.ทำงานจนดึกดื่นในทุ่งนา

.กินข้าวเพียงก้อนเล็กๆต่อวัน

.

ห้ามพูดถึงบ้าน  ห้ามเรียกพ่อแม่  ห้ามมีความฝัน

วันหนึ่ง  ผู้นำกลุ่มชี้ไปที่พ่อของวรัต -เขาใส่แว่น  เขาคือศัตรูของประชาชน

คืนนั้น  พ่อถูกพาตัวไป ไม่มีใครเห็นเขาอีกเลย ไม่นานทุกคนในครอบครัววรัตล้มป่วยตายไปทีละคน เหลือเพียงวรัตคนเดียว

ตอนที่3-ความมืดที่สุดก่อนรุ่งอรุณ

วรัตอยู่รอดด้วยความหวังเล็กๆในใจ  ถ้าเขาตายเรื่องราวของทุกคนที่ได้รับความทรมานที่นี่จะหายไป  เขาจะต้องอยู่เพื่อจดจำ เขาซ่อนหนังสือเล็กๆ บันทึกวันเวลา  บันทึกถึงคนที่จากไป และความหวังว่า สักวันโลกจะรู้ความจริง

บางคืนเขาหลับตาและฝันว่าตัวเองกลับมาที่โรงเรียน นั่งเรียนเคียงข้างกับเพื่อนๆแต่เมื่อตื่นกลับมาพบกับความว่างเปล่าที่ล้อมรอบ

ตอนที่4-แสงอรุณหลังความมืด

7มกราคม ค.ศ.1979 เสียงตะโกนดังขึ้น พวกเขาไปแล้ว เรามีอิสระแล้ว

วรัตเดินทางกลับกรุงพนมเปญอย่างโดดเดี่ยว บ้านของเขาว่างเปล่า  เขามีแค่สมุดบันทึกเล่มเล็กเป็นเพื่อนที่ไร้ชีวิตแต่มีจิตวิญญาณและความทรงจำที่เจ็บปวดอยู่คู่เขา

เขาเริ่มเรียนใหม จบการศึกษาและเป็นครูผู้สอนแต่ไม่ใช่สอนวิชาคณิตศาสตร์หรือวิทยาศาสตร์แต่สอนเรื่อง คุณค่าของสันติภาพและการอยู่ร่วมกัน

*บทเรียนจากเรื่องนี้

ความกล้าหาญที่แท้จริง ไม่ใช่การไม่เคยกลัวแต่คือการที่เรายังก้าวเดินต่อไป แม้ใจจะสั่นเทา และความทรงจำ ไม่ใช่เพื่อโกรธแค้นอดีตแต่เพื่อสร้างอนาคตที่ไม่มีใครต้องสูญเสียคนที่รักอีกต่อไป

เรื่องนี้อิงจากชีวิตของผู้รอดชีวิตยุคเขมรแดง