จำหนูได้ไหมค่ะ? หมอเคยช่วยชีวิตหนูไว้เมื่อ 3 ปีก่อน

ปลายเดือนเมษายน 2555 โดนโรงพยาบาลโทรตามกลางดึก รายงานว่ามีคนไข้ผ่าตัดคลอดมาจากที่อื่น แล้วมีตกเลือดในช่องท้อง ตอนนี้อาการแย่มาก เลือดไม่แข็งตัว เลือดเหลือแค่ 3% (ปกติคนเรามีเลือด 35-42%) เหลือเลือดแค่ 3% จริงๆ หมอที่ผ่าอยู่ทำสุดความสามารถแล้ว...ขอตัวช่วย..ให้ไปช่วยคนไข้รายนี้หน่อย

อาชีพหมอต้องพร้อมอยู่เสมอ ล้างหน้านิดหน่อย แล้วขับรถเหยียบมิดไปโรงพยาบาล .. ห้องผ่าตัด ทุกคนในห้องมีสีหน้าตระหนก เพราะเหลือเลือดแค่ 3% ไม่น่ารอด ก่อนเข้าผ่าตัดก็เดินเข้ามาบีบมือคนไข้ มองหน้าคนไข้คนนี้ทีนึง บอกในใจว่าเขาต้องไม่ตาย มีลูกมีสามีมีพ่อมีแม่คอยเขาอยู่.. เราคือความหวังสุดท้าย พอเข้าไปผ่าตัดก็พบว่าเลือดออกที่เส้นเลือดใหญ่ของมดลูกด้านซ้าย เลือดซึมไปทางด้านหลังขึ้นไปจนถึงกระบังลม เป็นก้อนเลือดขนาดใหญ่มาก ควักเอาเลือดออกมาเท่าไหร่ก็ไม่หมด แต่สุดท้ายก็หยุดจุดเลือดออกจนได้ เอาเลือดออกจนหมดได้ เอาผ้ากดปิดไว้ให้เลือดหยุด ผ่าไปก็ชวนคุยเรื่องโน้นเรื่องนี้ไปเรื่อยๆคลายความตึงเครียด ผ่าเสร็จส่งคนไข้ไป ICU ให้เลือด ให้สารแข็งตัวของเลือด อีกสามวันต่อมาก็ผ่าเอาผ้าที่กดห้ามเลือดไว้ออก..อีกไม่กี่วันคนไข้คนนี้ก็กลับบ้านได้

เวลาผ่านไป 3 ปี...วันนี้ตรวจคนไข้คนนึง ตรวจเสร็จคนไข้ถามว่าหมอจำหนูได้หรือเปล่า ..ก็จำไม่ได้จริงๆ

คนไข้บอกว่าหนูคือคนที่หมอช่วยหนูไว้เมื่อ 3 ปีก่อน ..พอเริ่มจำได้ก็รู้สึกดีใจมากที่ได้เจอกันอีกที ขอบีบมืออีกที รำลึกถึงตอนที่บีบมือเขาในวันนั้น รู้สึกดีใจจริงๆที่ทำให้เขามีชีวิตอยู่ในวันนี้ จนคนไข้ออกไปจากห้องแล้ว มีคนไข้คนใหม่เข้ามาแล้ว ก็รู้สึกว่าไม่อยากให้เวลาอย่างนี้ผ่านไปเฉยๆ เลยให้ลูกน้องไปตามกลับมา บอกหมออยากเจออีกครั้ง ขอถ่ายรูปเก็บไว้หน่อย

เพราะเจอใครสักคนที่เราเคยช่วยชีวิตเขาไว้มันเป็นความภาคภูมิใจของคนเป็นหมออย่างเราจริงๆ

นพ.อานนท์ เรืองอุตมานันท์