คุณเชื่อไหมว่าลูกชิ้น 2 ไม้นี้ จะเปลี่ยนความคิดของชายถังแตกคนหนึ่งให้ยืนหยัดลุกขึ้นสู้อีกครั้ง

รู้สึกอิจฉามนุษย์เงินเดือนที่ยังขอเงินบุพการีได้อยู่ เวลาที่ตัวเองไม่มีเงินใช้ หรือ เดือนนี้ตัวเองช็อต

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
ผม : เห้ย!เป็นไงวะ เมื่อวานเงินหมดไม่ใช่หรอ แล้ววันนี้ทำไมเหลือเงินเยอะวะ

(แอบเห็นมันกดเงิน)

เพื่อน : อ่อ...พอดีกกรูโทรไปขอแม่กรูน่ะ กรูแม่รงช็อตว่ะช่วงนี้
ผม : เออๆ ใช้ระวังๆล่ะกัน...
เพื่อน : เออ.......

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
ผมเป็นมนุษย์เงินเดือนที่ขอใครไม่ได้แล้วครับ T^T
มีแต่ให้
และเวลาที่ตัวเองล้ม..... มันก็ท้อครับ.....
ผมยืนกินมาม่าอยู่หน้า 7-11 มาม่ากระป๋อง 15 บาท เวลานั้นมันหิวมาก แต่เหลือเงินพอแค่กินมาม่าครับ ทนให้ถึงที่สุด
ตอนนั้นเอง ป้าขายลูกชิ้นเข็นรถผ่านมาพอดี ผมก็มองปกติ แต่เหลือบไปเห็นลูกชิ้นที่เหลืออยู่เต็มไปหมด
ผมนึกในใจ มันก็ไม่ใช่แต่เรา ที่ล้ม ยังมีคนอื่นที่ล้มอยู่อีก.....
ป้าจอดรถเข็นตรงหน้าผมเลยครับ และแกก็หยิบลูกชิ้นมา2ไม้ ใส่ถุง แล้วยื่นให้ผม

ป้า : ป้าเห็นเรามานั่งกินมาม่าตรงนี้หลายวันแล้ว...... บางวันป้าเห็นเราน้ำตาซึม เห็นเราเศร้าๆ ป้ารู้ ว่ามนุษย์เราบางทีมันก็ต้องมีช่วงเวลานึงที่ตกต่ำ แต่เราต้องไม่ท้อนะ

ผม : (พูดไรไม่ออก อ้าปากค้างสักพัก).......

ป้า : นี่ป้าให้... วันนี้ป้าขายไม่ได้เลย ป้าอยากแบ่งให้เรา..... เอาไปสิ..

ผม : ยกมือไหว้...ขอบคุณครับป้า..

ป้า : (ยิ้ม)...... ต้องสู้ชีวิตนะลูก คนเราเลือกเกิดไม่ได้ ตัวป้าเองก็ไม่มีใคร ป้าอยู่กับลุง ลูกๆหนีป้าไปหมด... ป้าไปก่อนนะ...

วันนั้นเอง ผมกินลูกชิ้นกับมาม่าทั้งน้ำตาครับ......
มันบอกผมว่า ในโลกนี้ยังมีคนที่ลำบากกว่าเราอยู่อีกครับ....