กะเทยไทยแบกเป้ไปหลังคาโลกคนเดียวงบไม่เกิน 2 หมื่น ตอน2

กระเทยไทยหัวใจแบ๊ว เดินทางไกลด้วยรถจากหมอชิตไปถึงแดนหลังคาโลก

ทั้งชีวิตเคยเห็นหิมะแค่ในดรีมเวิลด์ จะไปญี่ปุ่นช่วงฤดูหนาวค่าเครื่องก็แพง

เกาหลีก็ไม่ชอบ เนปาลก็ดูจะโหดไป ยุโรปยิ่งไม่มีปัญญา ตัดสินในนั่งรถไปแชงกรีล่า

ด้วยงบ 18,000 นิดๆกับระยะเวลา 2 สัปดาห์ 4 เมืองแห่งยูนนาน

ตอนแรก จิ้มๆ https://board.postjung.com/796618.html

จดหมายลาฉบับกะทัดรัด
19.04.2014 
ฉันลืมตาตื่นขึ้นมาตอนเกือบๆหกโมงเช้าพร้อมความแปลกใจเล็กน้อย
ว่าทำไมถึงไม่มีอาการแฮงค์จากเบียร์เมื่อคืนนี้แต่ช่างเถอะ ถือเป็นเรื่องดีที่ไม่มีอาการ
วันนี้จะได้เที่ยวอย่างสบายใจ ฉันเหลือบมองไปที่เตียงของอเล็กซ์ที่ยังคงนอนหลับอยู่
พลางคิดว่าขออย่าให้ตื่นขึ้นมาตอนนี้เลย ถ้าเธอตื่นขึ้นมาฉันคงทำตัวไม่ถูกแน่
ไม่รู้จริงๆว่าจะบอกลายังไงโดยใช้คำพูด รู้สึกเศร้าใจเล็กๆทั้งๆที่เมื่อวานมีความสุขมาก
ใจหายที่ทางเดินของเราแยกออกจากกันและจะไม่มีทางมาบรรจบกันอีก สำหรับฉัน
ที่ยังคงงุนงงกับความรู้สึกของตัวเอง หรือฉันอาจจะชอบอเล็กซ์เข้าแล้วจริงๆ?

ฉันรีบอาบน้ำและจัดกระเป๋าสำหรับเช้าวันนี้ ก่อนจะออกจากโฮสเทลฉันฉีกกระดาษ
จากสมุดบันทึกเล่มสำคัญ ลงมือเขียนข้อความบอกลาสั้นๆทิ้งไว้ให้อเล็กซ์
"ดีใจที่ได้รู้จักเธอขอบคุณสำหรับทุกอย่าง ฉันไม่ค่อยชอบที่จะเอ่ยคำลาซักเท่าไร 
จนกว่าเราจะพบกันอีกครั้งดูแลตัวเองดีๆ โชคดีนะ " ทิ้งท้ายข้อความด้วยอีเมลล์
โดยที่ไม่รู้ว่าอเล็กจะอยากได้มั้ย โน๊ตถูกวางไว้ใกล้หมอนของอเล็กอย่างตั้งใจ
ฉันรีบเดินออกจากเกสเฮ้าอย่างเงียบๆในเช้าวันนั้นพร้อมกับน้ำตาที่เอ่อออกมา.......

เดินออกมาจากโฮสเทลแต่เช้าสภาพง่วงๆเหมือนยังไม่ตื่น ที่ยังไม่ตื่น
ไม่ใช่แค่ฉันคนเดียวเมืองเก่าเองก็ยังเงียบไร้การเคลื่อนไหว 


เมืองเก่าตอนเช้าตรู่

จากข้อมูลการขึ้นรถไปภูเขาหิมะมังกรหยก บางท่านเลือกสะดวกสบายโดยการซื้อทัวร์
ราคาจะอยู่ที่ 420 หยวน แต่ถ้าไปเองและมีบัตรนักศึกษาจะลดลงมาเหลือแค่300 กว่าๆ
เลยเลือกที่จะหารถไปเองดีกว่า เดินออกจากเมืองเก่าที่จตุรัสกงล้อทางด้านซ้ายมือ
ทีนี้หยิบกระดาษที่เขียนภาษาจีนว่า"จะไปภูเขาหิมะขึ้นรถตรงไหน" เมื่อวานขอให้
อเล็กซ์เขียนไว้กะนำมาใช้วันนี้ เดินถามทางมาเรื่อยๆ


ถนนเส้นหลักกำลังปรับปรุง ต้องเดินเลาะๆเอา


เดินแบบงงๆก็มาถึงจุดหมาย มีอาคารแบบนี้อยู่ใกล้ๆ


รถที่จะนั่งไปภูเขาหิมะ


อยู่ใกล้ๆอนุเสาวรีย์ท่านประธานเหมา

พอเดินมาถึงตรงนี้ฉันยื่นกระดาษถามผู้ชายคนนึงที่นั่งอยู่แถวนั้น
ผู้ชายคนนั้นบอกว่าที่นี่แหละรถไปภูเขาหิมะ เค้ายังบอกอีกว่า
รถจะออกเมื่อคนเต็ม 7 คนในราคาคนละ 20 หยวน คุยกันไปมา
เค้าพูดภาษาอังกฤษเก่งมาก เป็นชาวฮ่องกงมาเที่ยวคนเดียวเหมือนกัน
ชื่อคุณสวีเว่น ด้วยประการฉะนี้ฉันเลยขอเกาะคุณสตีเว่นไปเพราะน่าจะ
อุ่นใจกว่าถ้าไปกับคนจีน ส่วนใหญ่คนแถวนี้พูดอังกฤษไม่ได้เลย
ถ้าฉันไปคนเดียวมีหวังกว่าจะเจรจาแต่ละด่านได้คงเหนื่อย
คุณสตีเว่นก็ใจดีให้ฉันติดสอยห้อยตามไปด้วย

รอไม่นานจำนวนคนก็เพิ่มขึ้น

สตีเว่นทำหน้าที่เจรจาภาษาจีนกับนักท่องเที่ยวคนอื่นๆ ไม่กี่นาทีต่อมา
ผู้โดยสารก็เต็มรถ ล้อค่อยๆหมุนเคลื่อนตัวไปตามถนนที่ฉันไม่เคยรู้จัก
ทิวทัศน์แปลกใหม่ของต่างประเทศชวนให้คนไทยตัวเล็กๆมองไม่ละสายตา
คุณสตีเว่นชวนคุยหลายๆอย่างระหว่างที่เรานั่งรถ ฉันแอบชมเล็กๆว่าคุณหน้าเด็กจัง
หน้าเหมือนคนอายุ30 ทั้งๆที๋จริงแล้ว40 เริ่มอายที่ตัวเองอายุ23แต่หน้าจะ30
ใช้เวลาไม่นานมากรถก็เข้าเขตอุทยานของภูเขาหิมะฉันใช้บัตร ISIC บัตรเทพ
ที่ลดค่าเข้าได้ 50% เลยทีเดียว ตรงจุดนี้เสียไป 70 หยวนได้ตั๋วเข้าอุทยาน
กับตั๋วนั่งชัตเตอร์บัส(ต้องพกบัตรบำรุงเมืองหรือบัตรที่เราจ่ายตอนเข้าสระมังกรดำ)
ถ้าไม่พกมายื่นให้เจ้าหน้าที่ดูต้องเสียง80หยวนนะ ห้ามลืมเด็ดขาด!!ฉันบอกตัวเอง


ตื่นตาตื่นใจกับลานจอดรถ

ต้องซื้อตั๋วขึ้นกระเช้าก่อนราคาแพงใช่ย่อย 180 หยวนแหนะ

รู้สึกสบายอย่างบอกไม่ถูก อาจจะเพราะไม่ต้องหงุดหงิดเรื่องการสื่อสาร
เพราะคุณสตีเว่นจัดการซื้อตั๋วให้ เราเดินจะไปขึ้นรถบัสคุณสตีเว่นทักขึ้นมาว่า
"ไม่เช่าเสื้อกันหนาวหรอ" ฉันที่มีเสื้อกันหนาวอยู่แล้วก็เลยบอกว่าไม่เป็นไร
เพราะอยากจะประหยัดเงินให้ได้มากที่สุด


กระป๋องอ๊อกซิเจน

เดินผ่านจุดขายกระป๋องอ๊อกซิเจนคุณสตีเว่นก็ทักอีกว่าจะซื้อมั้ย?
สงสัยคงจะกลัวฉันเป็นลมแหงๆ เพราะตอนนั่งรถบอกคุณสตีเว่นว่านี่เป็นครั้งแรก
ที่ได้เห็นหิมะรู้สึกตื่นเต้นเป็นพิเศษ เขาคงเห็นว่าฉันเพิ่งเคยเจอหิมะเพิ่งขึ้นเขาสูงๆ
ครั้งแรกเลยเป็นห่วงกลัวจะเกิดอุบัติเหตุ ฉันตกลงซื้อกระป๋องเล็กที่สุดอันนึง
ราคาแพงมาก 60 หยวน หลังจากจัดการทุกอย่างเรียบร้อยลงตัว เราเดินไปรอรถ
ไปภูเขาหิมะซึ่งระหว่างรอก็มีการแซงคิวพอเป็นกระษัย ถือว่าเป็นประเทศเค้าแล้วกัน
ท่องไว้ๆ ฉันจะไม่โกรธ ฉันจะไม่โกรธ ฉันจะไม่โกรธ ฉันจะไม่โกรธ หื่ม!!!

เขาสวย

ระหว่างที่ฉันกำลังคุยสัพเพเหระกับคุณสตีเว่นอยู่นั้น มีภาษาที่คุ้นเคยทักมา
"คนไทยหรือปล่าวครับ!!" ฉันหันไปตอบเสียงดังฟังชัด "ค่ะ!!" พี่ที่นั่งอยู่เบาะ
ใกล้ๆกันบนรถบัส เป็นคนไทยมาเที่ยวด้วยกันสองคนนามสมมุติชื่อพี่หนุ่มกับพี่น๊อต
ฉันดีใจหน้าตาตื่นที่ได้พูดภาษาไทย เพราะหลายวันมานี้ไม่เจอคนไทยเลย
เหมือนพอได้พูดภาษาบ้านเกิดมันมีเรื่องคุยเยอะซะจนไม่รู้จะคุยอะไรก่อนดี
พี่ๆบอกที่รู้ว่าฉันเป็นคนไทยเพราะได้ยินฉันพูดภาษาอังกฤษ อ๊า!! อายจัง
คงเพราะสำเนียงภาษาอังกฤษไทยสไตร์ผิดๆถูกๆของฉัน เลยมีคนฟังออก
พวกเราทำความรู้จักกันครู่หนึ่งจนตัดสินใจไปขึ้นภูเขาหิมะด้วยกัน 4 คน 
ทำให้การเดินทางวันนี้ไม่เหงาเลย ทั้งๆที่คิดว่าวันนี้จะต้องอยู่คนเดียว
ตั้งแต่แยกกับอเล็กซ์ แต่โชคก็เข้าข้างให้นักเดินทางตัวคนเดียวแบบฉัน
ได้พบเจอผู้คนดีๆอีกแล้ว


ต่อแถวเตรียมขึ้นกระเช้า ตื่นเต้นๆ


ระดับความสูง

กระเช้าค่อยๆสูงขึ้น


หันกลับไปมองด้านหลัง


กระท่อมเล็กบนภูเขาหิมะ

อย่างที่บอกไปว่านี่คือครั้งแรกของฉันในการพบเจอหิมะของจริง
เป็นธรรมดาที่จะตื่นเต้น วี้ดว้าย รู้สึกเหมือนตัวเองกลายเป็นเด็กน้อย
เจอของเล่นชิ้นที่แปลกใหม่ที่สุด มันเป็นความรู้สึกตื้นตันปนภูมิใจเล็กๆ
ที่คิดว่าตัวเองทำได้แล้ว จากที่เคยนึกกลัวอยู่ตลอดตั้งแต่เริ่มเดินทาง
กลัวว่าการเดินทางคนเดียวจะอันตราย รันทดเหงาหงอยเดินคนเดียว
พอมาถึงจริงๆมันไม่ใช่อย่างที่คิดเลย


คุณลุงวาดงานศิลปะอะไรซักอย่าง

ฉันกลายเป็นตากล้องจำเป็นให้คุณสตีเว่น 


ทางเดินขึ้นเขา


ภูเขาหิมะมังกรหยกวันฟ้าใส

คุณสตีเว่นเล่าให้ฟังว่าไม่กี่วันก่อนเค้ามาที่นี่แต่โชคร้ายลมบนภูเขาแรงกระเช้าไม่สามารถ
เปิดให้บริการได้ จริงๆสถานที่แบบนี้ค่อนข้างเอาแน่เอานอนไม่ได้ซะด้วยเพราะถ้ามาช่วง
ฤดูหนาวหิมะก็จะตกปิดเส้นทางทำให้เดินขึ้นเข้าไม่ได้เหมือนกัน เอาง่ายๆแล้วแต่ดวงของ
นักท่องเที่ยวว่าจะมาเจอสภาพแบบไหน ขอบคุณสภาพอากาศจริงๆที่วันนี้เป็นใจเข้าข้างฉัน

เดินขึ้นเรื่อยๆ


เหนื่อยก็พักถ่ายรูป


สามหนุ่ม ท้าลมหนาว

ในละแวกนั้นมีคนจีนถอดเสื้อถ่ายรูปกัน เห็นดังนั้นท่านพี่ทั้งสองจึงได้ถอดบ้าง
โอ้ว!! ขอคำนับหนึ่งจอก(จอกไหนหละนั่น) อากาศวันนั้นเหมือนจะหนาวแต่!!
สิ่งที่รุนแรงกว่าอากาศคือ แดด ใช่แล้วแดดไม่ได้ร้อนอบอ้าวเหมือนไทย
แต่เป็นแดดแรงๆที่ร้อนจนบางคนหน้ามืดเป็นลมก็มี ร้อนจนหน้าใหม้ก็มี
ทางที่ดีถ้ามีครีมกันแดดมาอาจจะพอช่วยได้ เพราะว่าแดดแรงมีความร้อน
เข้ามาผสมทำให้ความหนาวจากหิมะอ่อนลง เดินเที่ยวสบาย

มือชา หยิบกิน อยากได้น้ำแดงกับน้มข้น


ชอบภาพนี้


ใช้เวลาอยู่ที่นี่หลายชั่วโมง

พูดถึงโรคยอดฮิตที่หลายๆคนเป็นเมื่อขึ้นภูเขาสูงๆคือโรค AMS หรือ (Altitude sickness)
แต่ละคนมีปัจจัยเสี่ยงไม่เหมือนกันอาการจึงกำเริบแตกต่างกัน ฉันไม่เป็นอะไรเลย
แค่รู้สึกเหนื่อยมากๆๆกว่าปกติหลายเท่า เอาเป็นว่าสูดหายใจทีเสียงดังมาก
เพราะอากาศเบาบางบวกเข้ากับแดดที่รุนแรง ถ้าเดินเร็วไปจะหายใจไม่ทัน
และเป็นลมเพราะเพลียแดด พวกเราคนไทยสามคนเลยยอมแพ้ไม่เดินไปจุดสูงสุด
คุณสตีเว่นบอกว่าจะเดินไปจุดสูงสุด เราสามคนเลยเดินลงมารอข้างล่าง


ขาลงสภาพเป็นอย่างที่เห็น อ๊อกซิเจนกระป๋องหมดเรียบ

ฉันแบ่งให้ทุกๆคน คนละนิดๆหน่อยๆซึ่งมันช่วยได้จริงๆ
ไม่ซื้อขึ้นมาคงได้นอนสลบอยู่กลางหิมะ แต่ถ้าเป็นไปได้ควรซื้อจากที่อื่น
ที่แชงกรีล่ากระป๋องใหญ่กว่านี้แค่ 20 หยวนเอง ที่นี่ตั้ง 60 หยวน

พวกเรารอสตีเว่นอยู่พักนึง จนสตีเว่นลงมาเขาบอกว่าอยากใช้เวลาอยู่ที่นี่ต่อ
ให้พวกเราไปก่อนเลย นี่เป็นอีกครั้งที่ฉันรู้สึกแย่หรือฉันควรจะทำใจให้ชิน
กับชีวิตของแบ๊คแพ๊คเกอร์ที่ต้อง พบเจอ ทำความรู้จัก จากลา ในเวลาอันสั้น
ทั้งๆที่เรายิ้มให้กัน คุยกันหลายๆเรื่อง ยังอยากรู้จักกันอีกสักนิดแต่เป็นไปไม่ได้
ฉันเขียนอีเมลล์และเฟซบุ๊คให้คุณสตีเว่นเพื่อกลับไปถึงบ้านจะได้ส่งรูปให้
เราจับมือกันและอำลากันสั้นๆ เหลือสมาชิกอยู่สามคน


ขาลงได้เห็นธารน้ำแข็ง


ด้านล่างอากาศเริ่มอุ่น

ลงมาที่จุดแรกตอนขึ้นกระเช้าเพื่อต่อรถบัสไปไป๋สุ่ยเหอทะเลสาบธารน้ำแข็ง


นั่งรถเรื่อยๆ


มองไปทางไหนเจอแต่ภูเขาหิมะล้อมรอบ

นั่งรถบัสมาไม่นานก็ถึงจุดซื้อตั๋วไปสระน้ำไป๋สุ่ยเหอ เห็นหลายกระทู้เก่าๆบอกว่า
สามารถเดินไปได้ จริงๆก็เดินได้แหละค่ะแต่อีตอนขากลับนี่สิเราก็ต้องนั่งรถนั่นอยู่ดี
เพราะฉะนั้นซื้อกัดฟันซื้อตั๋วรถราคา 50 หยวนไปเถอะเพราะมันนั่งได้ตลอดอีกอย่าง
ทะเลสาบไป๋สุ่ยเหอนั้นกว้างใหญ่มหาศาลเอาจริงๆถ้าเดินกลางแดดร้อนๆเป็นลมแน่นอน

ระหว่างรอต่อแถวขึ้นรถ เจอตุ๊กตาYak น่ารักดี


ตื่นเต้นๆจะถึงแล้ว


ว้าวววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววว

ขอลากเสียงยาวหน่อย พวกเราทั้งสามคนลากเสียงยาวมากสรรหาคำอุทานมาใช้
คนไทยสามคนเหมือนโดนทะเลสาบไป๋สุ่ยเหอสะกดจิต ความจริงคือมันสวยมาก
สวยถึงขนาดในรูปอธิบายภาพลักษณ์ของที่นั่นได้แค่ไม่กี่เปอเซ็นต์ ฉันดูรูปสถานที่นี้
มาหลายรอบหลายรีวิว ไม่เคยคิดว่าการมาเห็นกับตาจะทำให้ตัวเองรู้สึกเหมือนกับ
โดนมนต์สะกดทั้งอึ้งทั้งทึ่ง แทบจะกลับไปเป็นเด็กน้อยเพิ่งเห็นสิ่งแปลกใหม่ครั้งแรก

แอบลองชิมไปหนึ่งอึก เย็นชื่นใจ





เตรียมเมมความจุเยอะๆ เพราะจะเสียพื้นที่ให้ไป๋สุ่ยเหอ

ป้ายแขวนคำอธิฐานตามมาหลอกหลอนถึงที่นี่


อาเฮียเหมือนจะสนใจ



นอกจากจะมีแผ่นป้ายอธิฐานให้เขียนเปลืองเงินเล่นๆนั้น ใครสะดวกอยากแต่งชุดพื้นเมือง
ก็มีให้เช่าด้วย แต่พวกเรานั้นขอผ่านเนื่องจากทุกอย่างเป็นเงินเป็นทองไปหมดบวกกับงบน้อย
ในส่วนของป้ายอธิฐานถ้ามีแฟนมาช่วยกันเขียนช่วยกันแขวน มันก็น่าลุ้นนะแต่เผอิญไม่มีแบบนั้นไง
เลยได้แต่ยืนมองป้ายสวยๆอยู่ตรงนี้

ชอบให้ใครบางคนเข้ามาอยู่ในเฟรม


สีสวย


ชอบให้ใครบางคนเข้ามาอยู่ในเฟรม(อีกละ)

 

ตรงจุดนี้มีคนมาถ่าย Pre-Wedding เยอะมาก


อีกจุดนึงเป็นน้ำตกสูงๆ


เดินลงมาแชะจากด้านล่างบ้าง

ดอกไม้บานรับฤดูใบไม้ผลิ


รู้สึกอุ่นใจแปลกๆที่หันหน้าไปแล้วมีคนคุ้ยเคยอยู่ตรงนั้น


ครอบครัวนี้น่ารักดี

เพื่อนร่วมแชร์
เดินเที่ยวกับพี่ๆอีกสองคนแล้วรู้สึกอิจฉาลึกๆนะเนี่ย เค้าตบมุขกันฮาๆแซวกันไปมา
พาเอาฉันหัวเราะแทบกลั้นไม่อยู่ไปหลายครั้ง การได้เดินทางมาพร้อมกับเพื่อนสนิท
น่าจะเป็นส่วนผสมบางอย่างที่ทำให้มิตรภาพแน่นแฟ้นมากขึ้น มันเหมือนเป็นการ
ทดสอบเล็กๆในตัว เพราะคนสองคนต้องอยู่ด้วยกันตลอด ต้องดูแลกันตลอดเวลา
ต้องแชร์แทบทุกความคิดและไอเดียดีไซน์การเดินทางต่างๆ อาจจะมีไม่เข้าใจกันบ้าง
แต่ส่วนที่ดีที่สุดของการเดินทางกับเพื่อนสนิทคือ"มีคนร่วมแชร์ความทรงจำ" มันคงดีไม่น้อย
ถ้าวันนึงเวลาผ่านไปสิบปียี่สิบปีเรายังจำเพื่อนคนนี้ ยังจำภาพที่เราแบกเป้เที่ยวกันได้
เราสามารถพูดถึงเรื่องนี้ด้วยกัน นั่นคงเป็นสิ่งที่ไม่สามารถหาได้จากการเดินทางคนเดียว
เอ๊ะ! ถึงฉันจะเดินทางคนเดียวแต่ตอนนี้ไม่ได้ตัวคนเดียวนี่นา ฉันยังมีเพื่อนร่วมแชร์อยู่
วันนึงพี่ๆคงผ่านมาเห็นกระทู้เล็กๆนี้ เราคงมีโอกาสได้แชร์ความทรงจำร่วมกันอีกครั้งนะคะ

???


สงบ


ทางเดินดอกไม้


ถังขยะน่ารัก

ภาพนี้มองแล้วรู้สึกถึงฤดูใบไม้ผลิจริงๆ

สิริเวลาที่เดินเที่ยวไป๋สุ่ยเหอทั้งหมดหลายชั่วโมงมาก เดินถ่ายรูปกันเพลิน
ด้วยความที่อากาศเย็นสบายพวกเราลืมไปว่าแดดยังคงรุนแรงทำให้ผิวเริ่มใหม้
ความสวยงามของธรรมชาติทำให้เราลืมเหนื่อย ลืมร้อน ลืมหิว!!! ใช่ 
ฉันยังไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เมื่อเช้า คุณพระ!! ขึ้นทั้งภูเขาหิมะ แถมมาเดินตรงนี้อีก
นี่ก็ใกล้จะเย็นแล้วสงสัยตัวเองอย่างยิ่งว่าเดินมาได้ยังไงกันโดยที่ไม่ได้กินอะไรเลย
คงจะเพลินกับความสวยงามรอบๆตัวไปหน่อย พอมารู้ตัวอีกทีตอนจะกลับว่าท้อง
เริ่มส่งเสียงไม่ค่อยดีออกมาเป็นนัยว่า"แกรีบหาข้าวเข้ากระเพาะเดี๋ยวนี้"พวกเรา
เดินกันจนถึงสุดสายของทะเลสาบและนั่งรถกลับไปที่จุดแรก


เดินกลับไปรอรถ


ใบเมเปิ้ลก็มี


ป้ายรอรถงามๆ

พวกเรามาตั้งหลักกันที่ลานจอดรถพี่ๆสองคนเหมารถจากตัวเมืองมาที่นี่ในราคา
160 หยวน พี่ๆก็ชวนฉันกลับไปด้วยฉันก็โอเคคงดีกว่าไปตามหารถกลับเอง
ทันใดนั้นคนขับรถหัวหมอคิดราคาเพิ่มจ้า บอกว่าเพิ่มมาคนนึงคิดราคา 40 หยวน
แพงกว่าราคาปกติมาอีกเท่านึง ตอนนั้นเหนื่อยและหิวมากบวกกับอยากคุยกับพี่ๆสองคนต่อ
เลยยอมจ่ายไปเพื่อจะกลับด้วยกัน คนขับรถมาส่งพวกเราทิ้งไว้ที่เมืองเก่าด้านเหนือสุด
ความล้าและหิวโหยโถมกระหน่ำ เราตัดสินใจกันว่าจะกินอะไรที่คุ้นเคยเช่น แม๊คโดนัล
ระหว่างเดินไปฉันรู้สึกมึนหัวเล็กๆคงเพราะขาดน้ำขาดอาหารเป็นเวลาหลายชั่วโมง
เดินมาถึงหน้าแม๊คเหมือนอยู่กับปากทางเข้าประตูสวรรค์ก็ไม่ปาน 







สั่งอะไรที่ดูจะหนักท้องที่สุดมากินนั่นคือข้าวกับไก่สูตรยูนาน หน้าตาเป็นแบบนี้แล....
รสชาติก็ไม่ได้ถือว่าแย่เท่าไรนักอาจจะเพราะพวกเราสามคนอยู่ในอาการขาดน้ำและอาหาร
ไม่มีใครกินข้าวเช้าหรือเตรียมอาหารมาเลยเพราะคิดว่าวันนี้คงใช้เวลาเดินเที่ยวไม่นาน
สักบ่ายๆก็คงกลับแต่ดันลากยาวมาจนเกือบ 6 โมงเย็น 

  พี่หนุ่ม(คนใส่แว่น)หน้าใหม้อย่างเห็นได้ชัดเพราะโดนแดดแรงๆทั้งวัน แอบพูดติดตลก
ว่ากลับไปจะไปเข้าคอร์สฟื้นฟูผิว ทั้งสองคนก็ยังคงยิงมุกตลกหัวเราะกันคิกคักๆกันเหมือนเคย
พี่ๆสองคนมีแผนว่าคืนนี้จะขึ้นรถไฟกลับคุนหมิง นั่นทำให้พวกเราต้องจากหลังจบอาหารมื้อนี้
ฉันจัดแจงเขียนไอดีไลน์ให้พี่ทั้งสองคนเพื่อจะส่งรูปให้เมื่อกลับประเทศไทย เราเดินออกมาหน้าแม๊ค
บอกลากันด้วยประโยคง่ายๆ โบกมือลากัน

  ระหว่างทางที่เดินกลับโฮสเทลรู้สึกว่ามันเงียบมากทั้งที่มีผู้คนมากมาย
  ความรู้สึกขมุกขมัวที่ก่อตัวอยู่ตรงนี้มันส่งผลกระทบบางอย่างกับฉัน

เวลาประมาณ 19.00 น.


อาทิตย์ตกราวๆ 2 ทุ่ม

    ประตูห้องที่โฮสเทลค่อยเปิดออก ฉันเจอคนคุ้นหน้าคุ้นตายืนอยู่ที่เตียงฝั่งตรงข้าม
อเล็กซ์!!!!! เฮ้ย!!!! ไหนนายบอกว่าจะออกเดินทางไปอีกเมืองนึงไง อเล็กซ์บอกว่า
เปลี่ยนแผนแล้วจะไปคุนหมิง พร้อมแนะนำเพื่อนของเขาให้ฉันรู้จัก หนุ่มหน้าตากวนๆ
ตักสกินเฮดทักทายฉันแบบวัยรุ่นมาก Hey What up!! (ขอยืนอึ้งแปปนึง) หนุ่มหน้าทะเล้น
ดูเหมือนจะเป็นคนร่าเริงบอกอีกว่าเป็น Boy friend ของอเล็กซ์ อเล็กซ์ก็หันมาสวนอย่างรวดเร็ว
F_ck you!!! (กริส!!ลุคหนุ่มแว่นแสนเนิร์ดหายไป) ฉันพอจะเดาออกว่าอเล็กซ์คงเล่าเรื่องของฉัน
และช๊อตโน๊ตเมื่อเช้าให้เพื่อนคนนี้ฟัง ตานี่เลยออกแนวๆจะล้อฉันกับอเล็กซ์หลายรอบ

    จนเวลาสองทุ่มกว่าๆอเล็กซ์ชวนไปกินมื้อค่ำ ฉันรีบบอกปัดทันทีว่ายังไม่หิวให้ไปก่อนเลย
ฉันไม่อยากให้อเล็กซ์เดือดร้อนหรือรู้สึกแย่เพราะฉัน อีกอย่างเพื่อนของอเล็กซ์คนนี้ก็ดูจะ
รู้ทันไปซะทุกอย่าง ฉันเลยตัดสินใจไม่ไปดีกว่าและนั่นเป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันได้เจออเล็กซ์
ตอนนี้ฉันกลับตำหนิตัวเองว่าควรจะตอบรับคำชวนนั้นและใช้เวลาครั้งสุดท้ายด้วยกัน
ทำเป็นไม่สนใจเรื่องที่ตานั่นล้อเลียนเรา แล้วมีความความสุขกับช่วงเวลาดีๆนั้น
บางที....อาจจะไม่ต้องมาเสียใจที่หลังแบบนี้

เดินกลับมาที่จตุรัสกังหัน


เริ่มมืด เมืองเริ่มมีแสง


ร้านอาหารสัญชาติตะวันตกเยอะแยะ


งานเต้นรำเริ่มแล้ว


คนแปลกหน้ากลางเมืองใหญ่
    รู้สึกว่าคืนนี้อากาศหนาวเป็นพิเศษแต่ด้วยความอยากเดินชมเมืองตอนกลางคืน
ไม่ปล่อยเวลาว่างให้เปล่าประโยชน์ ฉันออกมาเดินทอดน่องอย่างเนิบช้าในตัวเมือง
ที่กลางจตุรัสฉันนั่งพักขาในสวนสาธารณะใกล้ๆกัน รู้สึกเหมือนบางอย่างมันหายไป
อะไรหละที่หายไป? เมือวานเที่ยวกับอเล็กซ์และอาตี๋ วันนี้เที่ยวกับคุณสตีเว่น
พี่น๊อตพี่หนุ่ม มีแต่รอยยิ้มและความสุขไม่รู้สึกถึงความเหงาใดๆทั้งนั้น
แต่นาทีนี้ไม่มีใครเลย อาจจะเป็นเพราะการมีใครเดินข้างๆทำให้เราวางใจสบายใจ
เลยชินกับการที่มีคนเดินข้างๆ มีคนพูดคุยด้วยกันหัวเราะด้วยกัน

    ฉันค่อยๆเดินมากลางจตุรัสที่กำลังมีงานเต้นรำ ผู้คนมากหน้าหลายตา
ยิ้ม หัวเราะ กอดกัน มีความสุขในเมืองท่องเที่ยวแห่งนี้ ฉันไม่รู้จักใครเลย.....
สภาวะจิตใจแบบนี้ฉันอาจจะต้องการใครสักคนพูดคุยด้วยเพื่อเล่าเรื่องต่างๆ
รู้สึกราวกับเป็นคนแปลกหน้าของเมืองนี้ ฉันถูกความหนาวและเหงาเล่นงานเข้าอย่างจัง
ไม่มีทางหนีไม่มีทางป้องกัน ได้แต่นึกภาพตัวเองที่ยืนเศร้าอยู่ท่ามกลางผู้คนที่สนุกสนาน
คิดถึงหน้าของทุกๆคนที่เราคุยด้วย จู่ๆน้ำใสๆก็คลอออกมาอย่างควบคุมไม่ได้
ฉันร้องให้ที่กลางจตุรัสเพราะเหงา ยอมรับเลยเหงาสุดๆ นี่คงเป็นบททดสอบของคนที่
คิดจะเดินทางท่องเที่ยวคนเดียว เป็นข้อสอบที่หินสุดๆว่าเราจะจัดการอารมณ์แบบนี้ได้ดีแค่ไหน
ซึ่งฉันคิดว่าตัวเองเป็นคนมั่นใจในการจัดการอารมณ์แนวๆนี้ คงเป็นเพราะปัจจัยสภาพแวดล้อม
และผู้คนที่พบเจอและจากไป ทำให้ฉันพ่ายแพ้ต่อความเหงา......และนั่นแหละเจ็บปวดที่สุดในทริปนี้เลย

เศร้าไปก็เท่านั้นหาอะไรหม่ำแก้เหงา เมนู KFC แปลกตา


ได้ซิงเกอร์เบอเกอร์มา ไก่คลุกเคล้ากับพริกยูนนานก็อร่อยไปอีกแบบ


เมนูซันเดย์มีลูกกลมๆคล้ายบัวลอยอยู่ด้วย O_o


KFC ยังคงมีอักษรตงปาอักษรโบราณประดับตกแต่งเป็นวอลเปเปอร์

ระหว่างเดินชมเมืองพยายามจะไม่ดึงตัวเองให้เศร้าไปมากกว่านี้
เพราะถ้าเข้าไปอยู่ในอารมณ์นั้นมันจะออกมายากและสุดท้ายจะเกิดอาการ
Homesick แพ๊คกระเป๋ากลับบ้านไม่ทงไม่เที่ยวมันแล้วอะไรแบบนี้
พยายามพูดกับตัวเองเยอะๆว่านี่เรายังไม่ถึงครึ่งทางเลย ไม่ว่าจะเป็นยังไง
หันหลังกลับไม่ได้เด็ดขาดต้องไปให้ถึงเต๋อชิงซะก่อน 


บรรดาของฝากราคาแพงลิบลิ่ว(ขนมบางอย่างคาร์ฟูลก็มีขายราคาถูกกว่านิดนึง)


เดิน เพลิน 


โปสการ์ด เนื้อจามรี เครื่องดนตรี

หลายร้านจัดการขายแข่งกันแต่จะเตะตาร้านขายเครื่องดนตรีเป็นพิเศษ ทำไมนะหรือ
เพราะว่าทางร้านจะขายกลองพื้นเมืองและเปิดเพลงพื้นเมืองคลอพร้อมกับคนตีกลอง
ไม่รู้ว่าผ่านการแคสติ้งมายังไง หน้าตาคนตีกลองถึงได้หล่อสวยหลายคนเลย
และที่ปลื้มมากคือได้ยินทำนองเพลงคุ้นหูเป็นเพลงอะไรสักอย่างของพี่เบิร์ด ธงไชย
แต่ถูกนำมาคัฟเวอร์ใหม่โดยนักร้องสาวชาวจีน แอบไปยืนฟังพักนึงเลยหละ

ผู้หญิงอย่างเราเนี่ยนิสัยเสีย เครียด เศร้า ต้องกิน กิน กิน และน้ำหนักขึ้น


มีกระทงให้ลอย


ลานเต้นรำที่เต้นกับอเล็กซ์เมื่อวาน แต่วันนี้มีแค่ฉันคนเดียว......


ระหว่างทางเดินกลับโฮสเทล


ตรงนี้สวยมาก ประทับใจสุดๆยืนหยุดถ่ายรูปตั้งนาน

สรุปคือกลับถึงโฮสเทลตอนประมาณสี่ทุ่มครึ่งเวลาจีน มองไปที่เตียงของอเล็กซ์
มีคนอื่นมาอยู่แทนแล้ว อเล็กซ์คงจะไปขึ้นรถไปเมืองอื่นในคืนนี้ ห้องพักในโฮสเทล
แทบไม่เหลือคนหน้าตาคุ้นเคย อาตี๋เมื่อวานก็ออกไปแล้วตอนที่นางอยู่ทั้งห้อง
เจี้ยวจ้าวมากนางชวนคนอื่นคุยตลอด แถมเปิดเพลงโทรศัพท์เผื่อแผ่ผู้ร่วมห้อง
ทำให้ห้องไม่เงียบเหมือนวันนี้ แต่ถึงกระนั้นโฮสเทลก็ยังเป็นที่ๆพบปะของนักเดินทาง
มีผู้เข้าพักหน้าใหม่หลายคนเผลอทักฉันเป็นภาษาจีนและฉันต้องส่ายหน้าพร้อมกับ
ชี้นิ้วเข้าหาตัวเองพูดว่า "ไท่กั๊ว" หลายคนพอรู้ว่าฉันเป็นคนไทยปุ๊บพี่แกรีบจบบทสนทนาทันที
คงจะพูดภาษาอังกฤษไม่ได้เลยไม่อยากสนทนาต่อ บางคนถึงกับหยิบกูเกิ้ลมาแปลก็เฮฮากันไป

อดคิดไม่ได้เลยว่าชีวิตหลังจากวันนี้ต่อไปจะเป็นอย่างไร การเดินทางคนเดียวจะพบเจอใครอีก
ฉันเริ่มกลัวความรู้สึกเหงา กลัวการจากลาทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าแบ๊คแพ๊คเกอร์จะพบ ร่วมทาง และจากลา
มันเป็นเรื่องปกติถึงอย่างนั้นฉันก็ยังเกลียดการจากลาอยู่ดี ไม่รู้เลยว่ามีอะไรรออยู่ในเส้นทางตัวคนเดียว
หวังว่าวันพรุ่งนี้ตื่นขึ้นมาเดินทางต่อไปแชงกรีล่าอย่างปกติสุข แค่นั้นก็คงสุขใจ.....

ติดตามตอนต่อไปค่ะ.......