กฎ กติกา มารยาท และหน้าที่ ..เรื่องจริงระหว่างบินที่สะกิดต่อม

เผยแพร่: 23 สิงหาคม 2556 เวลา 10:29 น.
อัปเดตล่าสุด: 23 สิงหาคม 2556 เวลา 10:29 น.โพสท์โดย ทิมมี่ ทิมมี่

เมื่อหลายปีก่อน ก่อนมีสนามบินสุวรรณภูมิ ผมเดินทางจากหาดใหญ่มากรุงเทพ ลงที่ดอนเมือง บนเครื่องบินลำนั้นมีผมเดินทางพร้อมน้องหมอจิตแพทย์สาวสวยคนหนึ่ง พร้อมพี่หมอจิตแพทย์หน้าตี๋ขาวอีกคนหนึ่ง แต่น้องหมอคนสวยซึ่งมีดีกรีเป็นนางงาม ได้นั่งชั้นธุรกิจ...คนเดียว รอบๆตัวมีแต่นักการเมืองชายของพรรคการเมืองหนึ่ง ส่วนผมและพี่หมอหน้าตี๋ท่านนี้นั่งด้วยกัน

ในระหว่างการลงจอดที่ดอนเมือง ฝนตกหนักมากจนน้ำท่วมบริเวณถนนวิภาวดี เครื่องกำลังร่อนลงที่สนามบินดอนเมือง เห็นตึกและบ้านเรือนอยู่ใกล้ๆแล้ว ฉับพลันเสียงเครื่องยนต์ก็กระหึ่มขึ้นมาอย่างแรง ทุกคนรู้สึกว่าเครื่องกำลังพุ่งลงเหมือนจะโหม่งโลก เด็กๆ ร้องกระจองอแง ส่วนผมหลับตาสวดมนต์คิดถึงพ่อแม่และพระเกจิอาจารย์ที่เคารพนับถือ ตอนนั้นคิดว่าทำไมตายเร็วจังนะ อายุยังไม่มากเท่าไร แต่ก็แอบขำตัวเองที่แอบหันไปมองพี่หมอข้างๆ เพราะแกเงียบมาก ไม่พูดอะไร รู้แต่ว่ามองหน้าแกไม่เห็นเพราะซีดมากเหมือนเป็นผนังหน้าต่างเครื่องบินไปแล้ว ...สักพักหลังจากที่ดิ่งลงพื้นก็มีการเชิดหัวขึ้นไป และรู้ว่าเรารอดแล้วแน่ ในที่สุดกัปตันแจ้งว่าต้องขออนุญาตลงจอดที่สนามบินอู่ตะเภาชั่วคราว เห็นเครื่องบินสายการบินต่างประเทศจอดเรียงเต็มไปหมด พวกเราก็รอเวลาให้ดินฟ้าสงบค่อยบินกลับไปดอนเมือง จากสถานการณ์ตอนนั้น เห็นคนอาเจียนกันเยอะมาก ส่วนตัวผมเองก็มึนมากจนต้องขอยา Dramamine ซึ่งเป็นยาแก้เมารถเมาเรือ (และเมาเครื่องบินได้ด้วย55) ทุกคนเพิ่งหายจากอาการเครียดกันมาหยกๆ

น้องหมอคนสวยที่นั่งชั้นธุรกิจ ก็เดินมาพูดคุยเม้าท์ไปเรื่อยๆคลายเครียด วันนี้เธอตั้งใจว่าลงเครื่องที่ดอนเมืองแล้วจะมีญาติมารับไปทานข้าวที่ศรีราชากับญาติๆต่อ แหมตอนนี้ได้จังหวะดี เครื่องมาจอดที่อู่ตะเภา จะขอลงเลยดีกว่า ว่าแล้วด้วยความรู้เท่าไม่ถึงการณ์เธอก็เลยโทร.หาญาติที่เป็นทหารชั้นผู้ใหญ่มารับ และขอลงที่นี่เลยสะดวกดี .....แต่ผลลัพธ์คือ โดนกัปตันปิดประตูห้องนักบินใส่หน้า หลังจากปฏิเสธเสียงแข็งว่า"ไม่ได้ เพราะที่นี่ไม่ใช่สนามบินพาณิชย์และผู้โดยสารไม่มีสิทธิ์ปฏิบัตินอกเหนือกฎเกณฑ์ของการบินใดๆทั้งสิน"

เธอกลับมาเล่าให้ผมฟังพร้อมหน้ายิ้มๆ ไม่ได้รู้สึกโกรธกัปตันใดๆเลย แถมยังพูดประโยคที่ผมประทับใจและชื่นชมเธอ ว่าสมแล้วที่อุตส่าห์ร่ำเรียนมา และคุณพ่อคุณแม่สอนมาดีให้มีความคิดเป็นผู้ใหญ่ ไม่เอาแต่ใจตนเอง เป็นคนมีเหตุมีผล นั่นก็คือ " เราไม่น่าไปทำเรื่องให้กัปตันไม่สบายใจเลยเนาะ เขากำลังเครียดๆกับการบินลงจอดไม่ได้ที่ดอนเมือง น่าเห็นใจเขาจริงๆ"

ผมยังจำประโยคนี้ได้จนถึงทุกวันนี้ครับ และก็รู้สึกเข้าใจทั้งสองฝ่ายคือใครๆ ก็อยากจะสะดวกสบาย อาจจะลืมนึกถึงกฎเกณฑ์ที่ถูกต้องไปบ้าง อันนี้รู้แล้วแก้ไขก็ไม่มีอะไรน่ารังเกียจ ส่วนกัปตันเองผมว่าท่านก็น่าเห็นใจ เพราะท่านถูกฝึกมาให้ปฎิบัติตามกฏเกณฑ์ที่ถูกต้อง มิฉะนั้นพวกเราจะโดยสารเครื่องบินอยู่รอดปลอดภัยถึงที่หมายกันได้อย่างไร

แต่หากวันนึงมีใครที่โตๆ กันแล้ว เป็นผู้หลักผู้ใหญ่ของบ้านเมือง คิดแต่เรื่องของตัวเอง วางอำนาจบาตรใหญ่ ฝ่าฝืนกฎระเบียบสากลซึ่งส่งผลกระทบต่อภาพลักษณ์อันดีงามของตนและองค์กรต่างๆ ตำแหน่งหน้าที่ของตน และทำให้พนักงานที่ประกอบวิชาชีพต้องเดือดร้อน ลำบากใจในการทำหน้าที่ ช่างเป็นกิริยาที่น่าอายและน่าสมเพชยิ่งนัก

ผมขอแสดงความเห็นใจมายังผู้ปฏิบัติงานทุกท่านที่พยายามทำหน้าที่ของตนให้ดีที่สุด ผมมีเพื่อนเป็นกัปตันสายการบิน ผมมีพี่ที่นับถือเป็นกัปตันสายการบิน ทุกคนพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า สายการบินบางสายการบิน เปรียบเสมือนประเทศประเทศหนึ่ง มีไว้ให้พวกนักการเมืองรุมทึ้งกัดกินกันอย่างตะกละตะกลาม นักการเมืองบางคนมีเที่ยวบิน 300กว่าเที่ยวต่อปี (เฉลี่ยบินเกือบทุกวัน) บินชั้นเฟิร์สคลาส คนเดียวไม่พอ แถมญาติโกโหติกามาเต็มไปหมด เครื่องบินก็ซื้อเอาๆ ไม่ว่ารุ่นไหน ตกรุ่นหรือเสี่ยงๆ ไม่ดี ไม่สน เพียงเพื่อค่าคอมมิชชั่น (ที่มากมายมหาศาลโขอยู่) ทั้งๆ ที่บินทีไรก็ขาดทุนทุกที ....มันสายการบินอะไรนี่ คุ้นๆ เหมือนเคยได้ยินบ่อยๆ ฟังแล้วทุเรศโสตประสาทจริงๆ

.... จึงไม่น่าแปลกใจที่สายการบินดังกล่าวมีแต่เสื่อมลงเสื่อมลงทุกวัน คนทำงานก็ชอกช้ำระกำทรวง แต่ต้องทนเพราะไปไหนไม่ได้ ขายแรงกายแรงใจแลกกับความเครียด เพื่อให้คนบางกลุ่ม ถลุงเงินใช้ไปวันๆ...แต่ผมยังเชื่อว่าพวกเขาเหล่านั้นคงไม่ยอมขายจิตวิญญาณตนเองแน่นอน...สู้ๆต่อไปนะครับ