เหนื่อยกับความเหงา..ที่มีเพียงเงาเป็นเพื่อน

มีเพื่อนคนหนึ่งเคยบอกกับ จขกท.ว่า เราเกิดมาเพียงลำพัง และจะกลัวทำไมที่จะต้องอยู่เพียงลำพัง  เรายอมรับว่าสิ่งที่เขาพูดก็มีส่วนถูกบ้าง  เราเกิดมาเพียงคนเดียว ไม่ได้มีอะไรติดตัวมา แต่สิ่งที่เราอยากจะค้านคือ “เราเกิดมาเพียงลำพังก็จริง แต่เมื่อเราเกิดมาแล้ว  เราอยากจะมีคนที่รู้ใจ และสามารถปรึกษาปัญหา  และระบายความในใจ”  อย่างที่เขาพูดว่า  “เพื่อนสนิท”  

หลายคนโชคดีที่พบเพื่อนสนิท แต่หลายคนไม่เป็นเช่นนั้น และพยายามหา “เพื่อนสนิท”  แต่ดูเหมือนยิ่งหาก็ยิ่งสิ้นหวัง และยิ่งเหมือน “ถูกทิ้งอย่างโดดเดี่ยว”

บางคนเข้ามาเหมือนจะให้ความหวัง จุดประกายไฟแสงสว่างในชีวิต  ทำให้ชีวิตมีความสุข  และก็มืดดับลงเมื่อเขาเมินเฉย และเดินจากไป  ยอมรับเสียเถอะว่า  “สังคมเราทุกวันนี้หาคนจริงใจยากยิ่งนัก”  ความจริงใจที่เรามอบให้อย่าหวังเลยว่าเราจะได้รับกลับมาบ้าง แม้เพียงแค่เล็กๆน้อย....ก็ไม่มี

ถามว่าเราเรียกร้องอะไรกับเพื่อนสนิท....เราขอเพียงแค่มีใครสักคนยืนเคียงข้าง รับฟังปัญหา และพูดคุยให้คลายเหงาเท่านั้น  เอ๊ะ...หรือเราร้องขอมากไป  จึงทำให้เขาจากเราไป....

มนุษย์ตัวเล็กๆ ในสังคมแคบๆ บนโลกที่กว้างใหญ่เหลือเกิน  พยายามเสาะหา “เพื่อน”   ที่ไม่จำเป็นต้องเป็นเพื่อนที่ตายแทนกันได้ เพียงขอมีเพื่อนที่อยู่เคียงข้างยามเราเหงา พูดคุย และปรึกษาได้ทุกอย่าง......อย่างที่เขามีกัน

เพื่อนสนิทที่มีตัวตน  จับต้องได้  เดี๋ยวนี้ยังแทบหาไม่เจอ  อย่าคาดหวังเลยที่จะเจอเพื่อนสนิทในโลกออนไลน์   “จงจำไว้ความจริงใจ ใช่จะแลกกับเพื่อนสนิทกันได้ทุกคน” 

สำหรับเพื่อนๆโพสต์จังที่มีเพื่อนสนิท  จงรักษาความเป็นเพื่อนนี้ไว้  เพราะคุณคือคนที่โชคดีที่มี “เพื่อนสนิท”  อย่าลืมว่ายังมีคนอีกหลายคนที่ไม่โชคดีแบบคุณ.....

ปล....จขกท. แค่อยากระบายเฉยๆนะคะ  อย่าได้ใส่่ใจ