มีแม่ตาบอดมันน่าอายนักเหรอ ???

เธอเป็นผู้หญิงตาข้างซ้ายบอดคนหนึ่ง ที่เลี้ยงลูกชายตามลำพัง
เธอรักและเสียสละให้กับลูกชายเธอทุกอย่าง ย้ำว่าทุกอย่าง

ลูกชายเธอเปรียบเสมือนแก้วตาด้วยใจ 
เธอไม่ยอมทำในสิ่งที่ทำให้ลูกชายเธอต้องอับอาย 

แต่ด้วยการที่ลูกเธอได้มีเพื่อนๆที่แสนจะซน 
เพื่อนๆลูกชายเธอชอบล้อเลียนลูกชายเธอว่า
ไอ้เด็ก แม่ตาบอด ไอ้ลูกตาบอด 
เหตุนี้ ทำให้ลูกชายเธอ รู้สึกอับอายเพื่อนๆเขาอย่างมากมาย

ทุกครั้งที่ลูกชายเธอถูกเพื่อนๆที่ โรงเรียนล้อเลียน 
ลูกชายเธอกลับจากโรงเรียนก็จะด่าท่อเธอ ว่า ทำไม แม่ตาบอด
ผมไม่อยากมีแม่ที่ตาบอด ผมไม่รักคนตาบอด

คำพูดต่างๆที่ลูกชายเธอด่าท่อเธอ ทำให้เธอแอบร้องไห้ประจำ

เมื่อลูกชายเธออยู่มัธยม ลูกชายพยายามปกปิดเรื่องแม่เขาไม่ให้เพื่อนๆได้รับรู้
แต่ก็เก็บความจริงไม่ได้ ความลับที่เขาพยายามปกปิดก็ถูกเปิดเผยจากเพื่อนบ้านเขาเอง

ลูกชายเธอ บอกเสมอว่า อย่ามาเรียนผมว่าลูกต่อหน้าคนอื่น ผมอายเพื่อนๆ
ที่มีแม่พิการ และ ไม่ต้องไปหาผมที่โรงเรียนเด็ดขาด ผมไม่ชอบ

ลูกชายเธอไปเรียนต่อที่มหาลัย โดยปกปิดจากเธอว่าเรียนที่ไหน 
ลูกชายเธอเป็นนักศึกษาทุน เพราะเรียนฉลาด จึงไม่ต้องพึ่งพาแม่ในการศึกษา

ลูกชายเธอหายไปนานมาก แต่ข่าวคราวก็มาถึงเธอ 
ลูกชายเพื่อนบ้านเธอ ได้บอกว่า 
''ผมเจอลูกป้าแล้วน่ะ ตอนนี้เขาสบายดี มีครอบครัว มีลูกๆที่น่ารักสองคน มีภรรยาที่ทำงานเก่ง''

เธอรู้สึกดีใจอย่างมาก ที่ได้รับรู้ข่าวคราวลูกชายที่เธอรักและคิดถึงมานานแสนนาน

เธอจึงวอนขอให้ลูกชายเพื่อนบ้านเธอ พาเธอไปหาลูกชายเธอ

ในวันที่เดินทางไป เธอได้แต่ร้องไห้ เพราะอยากเห็นหน้าลูกชายเธอ
เธอปราบปลื้มใจอย่าล้นหลาม ที่จะได้เห็นหลานและลูกสะไภ้เธอ

แต่เมื่อไปถึงที่นั่น... คำแรกที่ลูกชายพูดหลังจากที่เปิดประตูแล้วเห็นหน้าแม่
คือคำถามที่เจ็บปวดที่สุด'' คุณมาที่นี้ทำไม ใครเชิญให้คุณมา''

เธอจับมือลูกเธอ แล้วถามว่า ''ลูกจำแม่ไม่ได้เลยหรือลูก''

ลูกชายผู้เนรคุณ สะบัดมือเธอ แล้วบอกเธอว่า ''ออกไปซะ ผมไม่มีแม่ที่ตาบอด''

เธอทรุดตัวลงร้องไห้หน้าประตู แล้วพูดคำสุดท้ายก่อนไปว่า
จะอย่างไรก็ตาม แม่รักลูกเสมอ

แล้วเธอก็เดินจากไป.....

3 ปี ผ่านไป

ลูกชายเธอได้ตำแหน่งปลัดอำเภอ (บ้านเกิด)
ลูกชายจึงกลับไปที่บ้านตัวลำพัง เมื่อไปดูแม่...
แต่ผู้เป็นแม่ ที่เขาเคยขับไล่ เคยรังเกียจก็ได้จากโลกนี้ไปแล้ว

เมื่อเพื่อนบ้านได้เห็นลูกชายเธอกลับมา
จึงวิ่งไปหยิบไดอารี่ เล่มหนึ่งที่แม่เขาฝากให้เขา ก่อนตาย

เขาหยิบไดอารี่เล่มเก่าๆ เล่มหนึ่งมาอ่าน ที่มีผู้เป็นแม่เขียนและจดบันทึกไว้

''ฉันคลอดลูกชาย ฉันดีใจเหลือเกิน แต่ลุกชายฉัน ตาเขาเสียข้างหนึ่ง ฉันจึงให้ดวงตาของฉันเป็นของขวัญ''


''แต่น่าเสียดาย..ฉันดูแลรักษาตาฉันไม่เป็น มันเลยทำให้ดูน่าเกียจ ''


เมื่อเขาอ่าน...เขาร้องไห้สะอึดสะอึ้ง เพราะรู้สึกผิดที่ด่าท่อแม่ รู้สึกผิด ที่รังเกียจแม่ ทั้งๆที่ผู้หญิงตาบอดคนนี้ ได้ให้สิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิต คือดวงตา และดวงใจ