บันทึกจากคราบน้ำตา..ของคุณแม่ที่สูญเสียลูกชายจากโรคมะเร็ง

ซินดี้เร่งเดินด้วยเท้าเปล่าเข็นรถให้ลูกชายเธออย่างมีความหวัง........

เหตุการณ์นี้จะเล่าต่อไปนี้ล่วงเลยมา 5 ปีแล้ว แต่หากใครได้อ่านแล้วหัวใจก็คงจะบาดลึกเหมือนกับว่าเหตุการณ์นี้เพิ่งผ่านพ้นไปไม่นาน  โดยเฉพาะคนที่มีประสบการณ์ที่ต้องเผชิญกับการสูญเสียคนอันเป็นที่รักจากโรคร้าย

เดือนพฤศจิกายน 2004 เด็กชายอเมริกันนามว่า “ดีเร็ก” อายุ 10 ปี ได้ถูกวินิจฉัยเป็นก้อนเนื้อร้าย (มะเร็ง) และต้องต่อสู้กับการรักษาเคมีบำบัด  นอกจากจะสิ้นหวัง ความตายกำลังยิ้มรับเขาอยู่ตรงหน้า  ในขณะที่ซินดี้ แม่ของดีเร็กสละเวลาทั้งหมดทุ่มเทการดูแลลูกชายอันเป็นสุดที่รัก เธอชื่นชมในความกล้าหาญ และมองโลกในแง่ดี  เธอต้องดูแลดีเร็กแบบวันต่อวัน และติดต่ออาสาสมัครเพื่อให้กำลังใจลูกชายของเธอ

ความเป็นจริงที่โหดร้าย ทุกครั้งหลังจากการรักษาด้วยรังสีแต่ละครั้งที่แสนจะเจ็บปวด ทุกที่รักษาอาการปวดกระดูกก็ปวดลึก หลังจากเจาะไขกระดูก, ดีเร็กปฏิเสธที่ไม่ให้แม่เข็นรถ  เด็กชายพร่ำถามแม่ว่า  "ทำไมเขาต้องทำสิ่งนั้นกับผม?"   ถามซ้ำแล้วซ้ำ   หัวใจของซินดี้เจ็บปวดไม่ต่างจากดีเร็กที่เจ็บปวดจากการเจาะไขกระดูก  เธอก็ได้แต่ปลอบลูกซ้ำแล้วซ้ำเล่าเช่นกันว่า  “แม่จะพยายามทำให้ดีที่สุด แต่ลูกต้องช่วยเหลือตัวเองด้วย”

ในที่สุดหมอบอกซินดี้ว่าลูกชายของเธอสามารถออกจากโรงพยาบาลได้  แต่นั่นไม่ใช่ความข่าว เพราะมันความหมายว่าความหวังของซินดี้หมดสิ้นไปแล้วด้วยเช่นกัน

ซินดี้พาดีเร็กกลับบ้าน และต่อสู้กับมรสุมจวบจนดีเร็กอายุ 11 ปี

ในเดือนพฤษภาคม 2006 ดีเร็กมีร่างกายอ่อนแอ เขาพูดคุยกับซินดี้ว่า "แม่ครับ ผมรักแม่  แม่ช่วยให้ผมตายที ผมไม่อยากเจ็บปวดอีกแล้ว" หมอแนะนำให้ซินดี้ให้นาเซีย (การุณยฆาต = การทำให้ตายเพื่อพ้นจากความทุกข์ทรมาน) เธอตัวสั่น และลงชื่อยินยอม

ดีเร็กหายใจอ่อนลงและตัวนิ่ง มันคงเป็นครั้งสุดท้ายในการต่อสู้ภายในของดีเร็ก ซินดี้น้ำตานองหน้าและกล่าวว่า “ฉันพยายามสัมผัสหัวใจของลูก” หมอเภสัชกรฉีดยาเข้าไปในร่างดีเร็กในขณะที่น้ำตาซินดีก็ไหลนองหน้า ดีเร็กอยู่ในอ้อมแขนของแม่เหมือนทารกน้อยและรู้สึกว่าชีวิตของลูกกำลังค่อยๆกลืนหายในร่างกายของตัวเธอเอง

ตลอด 7 ชั่วโมงที่ดีเร็กอยู่ในอ้อมกอดของแม่  ในงานศพซินดี้ได้พูดถึงลูกชายของเธอว่า “ลูกยังอยู่ในใจแม่นิรันดร”

เครดิต...ซินฮัว