แลนด์มาร์กใหม่เฉิงตู ย่านโรงน้ำประปาเก่า Water Plant 1946 ที่คนเรียกว่าไท่กู่หลี่ฝั่งตะวันตก

ถ้าคุณผู้อ่านเคยไปเฉิงตูแล้วรู้สึกว่าย่านไท่กู่หลี่ที่ชุนซีลู่มันเดินสนุกก็จริง แต่คนเยอะจนเดินแทบไม่ได้ ถ่ายรูปทีก็มีคนแปลกหน้าติดมาในเฟรมทุกรูป ผมเข้าใจความรู้สึกนั้นดีครับ แล้ววันหนึ่งผมก็ได้ข่าวว่าทางฝั่งตะวันตกของเมืองมีย่านเปิดใหม่ที่สร้างขึ้นบนพื้นที่โรงน้ำประปาเก่าตั้งแต่ปี 1946 คนเฉิงตูเขาแอบตั้งฉายาให้ว่าไท่กู่หลี่ฝั่งตะวันตกเพราะผังการวางร้านดูคล้ายกันมาก แต่ขนาดเล็กกว่า สบายกว่า และเน้นเรื่องกินดื่มเป็นหลัก ผมเลยถือโอกาสช่วงที่เขาเพิ่งเปิดตัวไปเดินสำรวจมาแบบเต็มวัน วันนี้ผมจะพาคุณผู้อ่านไปรู้จักว่า แลนด์มาร์กใหม่เฉิงตู ย่านโรงน้ำประปาเก่า Water Plant 1946 ที่คนเรียกว่าไท่กู่หลี่ฝั่งตะวันตก ครับผม

ย่านนี้มีชื่อภาษาจีนว่า 水厂1946 อ่านว่า สุ่ยฉ่าง 1946 แปลตรงตัวว่าโรงน้ำประปาปี 1946 ครับ ที่ตั้งเดิมของพื้นที่นี้เคยเป็นโรงผลิตน้ำประปาแห่งแรกๆ ของเฉิงตูที่ก่อตั้งในปีนั้นจริงๆ พอหมดหน้าที่ไปทางเมืองก็ไม่ได้ทุบทิ้ง แต่เลือกเก็บโครงสร้างอิฐเก่า ปล่องสูง และถังน้ำบางส่วนไว้ แล้วปรับให้กลายเป็นย่านไลฟ์สไตล์ที่มีร้านกาแฟ ร้านอาหาร และซูเปอร์มาร์เก็ตแทรกอยู่ในอาคารเดิม ผมชอบแนวคิดแบบนี้มากครับ เพราะมันทำให้เดินแล้วรู้สึกว่าเมืองมีเรื่องเล่า ไม่ใช่แค่ห้างใหม่ที่ไปเจอได้ทุกที่

ย่านนี้เปิดตัวอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 30 กันยายน ครับ ก่อนหน้าวันหยุดยาววันชาติจีนแค่วันเดียว ช่วงที่ผมไปจึงมีกิจกรรมเยอะมาก ทั้งเวทีดนตรีเล็กๆ บูธแจกของ และคนเฉิงตูที่แห่กันมาดูของใหม่ แต่พอเทียบกับชุนซีลู่แล้วผมว่ายังเดินได้สบายกว่าหลายเท่าครับ

การไปง่ายมากครับ ให้คุณผู้อ่านนั่งรถไฟใต้ดินเฉิงตูได้ 2 สายคือ สาย 5 หรือ สาย 13 แล้วลงที่สถานี ชิงหยางกง (青羊宫站) ซึ่งเป็นสถานีเดียวกับที่ไปวัดเต๋าชิงหยางกงนั่นเองครับ พอลงจากรถแล้วให้มองหาป้าย ทางออก E เดินตามป้ายขึ้นบันไดเลื่อนมา พอโผล่พ้นปากทางออกให้เงยหน้ามองไปทางซ้าย จะเห็นปล่องอิฐสีน้ำตาลแดงสูงๆ โผล่ขึ้นมาเหนือต้นไม้ นั่นแหละครับคือจุดหมาย เดินตามทางเท้าไปไม่เกิน 3 นาทีก็ถึงประตูทางเข้าย่านแล้ว

ถ้าคุณผู้อ่านพักอยู่แถวถนนกว้างแคบ (宽窄巷子) ผมแนะนำให้เดินมาเลยครับ ระยะทางประมาณ 15 ถึง 20 นาที เดินเลียบถนนใหญ่มาทางตะวันตก ผ่านแม่น้ำสายเล็กๆ ที่มีคุณลุงนั่งตกปลาอยู่ริมตลิ่ง แล้วก็ถึงพอดี ส่วนใครที่เรียกรถผ่านแอป Didi ก็แค่พิมพ์ 水厂1946 ลงไป คนขับทุกคนรู้จักครับเพราะเป็นที่พูดถึงมากในช่วงนี้ และเรื่องค่าเข้าไม่ต้องกังวลครับผม ที่นี่เป็นย่านเปิด เดินเข้าได้ฟรีไม่ต้องซื้อบัตรใดๆ

ผมไปถึงช่วงประมาณ 10 โมงเช้าครับ ฟ้าเฉิงตูวันนั้นขาวนวลแบบมีเมฆบางคลุมตามปกติของเมืองนี้ สิ่งแรกที่สะดุดตาคือกำแพงอิฐเก่าที่เขาตั้งใจเก็บคราบเวลาเอาไว้ ไม่ได้ขัดให้ใหม่เอี่ยม มีตัวเลข 1946 ตัวใหญ่ติดอยู่ตรงทางเข้า แล้วพอเดินลึกเข้าไปก็จะเจอลานกว้างที่มีถังน้ำเหล็กเก่าตั้งเป็นประติมากรรมกลางลาน ล้อมรอบด้วยอาคารชั้นเดียวและ 2 ชั้นที่เปิดเป็นร้านต่างๆ ผังทางเดินวางเป็นตรอกแคบๆ ทะลุถึงกันคล้ายไท่กู่หลี่จริงๆ ครับ แต่พอขนาดย่อมลงมาก็เลยเดินวนจนครบได้ภายในครึ่งชั่วโมงถ้าไม่แวะร้านไหนเลย

กลิ่นแรกที่ได้คือกลิ่นกาแฟคั่วลอยมาจากหลายทิศพร้อมกัน ผสมกับกลิ่นขนมปังอบใหม่ ผมยืนอยู่กลางลานแล้วยิ้มออกมาเองเลยครับ เพราะรู้แล้วว่าวันนี้คงได้กินเยอะกว่าเดิน

ร้านแรกที่ผมแวะคือ Peet's Coffee (皮爷咖啡) ครับ เป็นสาขาที่ตกแต่งเข้ากับตัวอาคารอิฐเก่าได้ดีมาก มีโต๊ะนั่งริมกระจกมองออกไปเห็นปล่องสูงพอดี ผมสั่งลาเต้แก้วละประมาณ 30 หยวน นั่งจิบไปมองคนเดินผ่านไปมา ถัดจากนั้นในย่านเดียวกันยังมี Starbucks, Grid Coffee ที่เป็นแบรนด์กาแฟจีนรุ่นใหม่ที่คนเฉิงตูชอบกันมาก และร้าน หม่าเหว่ย (马尾) ที่เป็นคาเฟ่เล็กๆ แนวมินิมอลที่ผมว่าถ่ายรูปสวยที่สุดในย่าน ถ้าคุณผู้อ่านเป็นสายกาแฟผมบอกเลยว่าที่นี่เดินครึ่งวันก็ยังชิมไม่ครบครับ

สำหรับคนชอบชานม มีร้าน Toti กับ หลี่ซานซาน (李山山) ที่ขายชานมสไตล์เสฉวนใส่ผลไม้ แก้วละราวๆ 15 ถึง 25 หยวน ผมลองของหลี่ซานซานเป็นชาเขียวใส่พีชสด หวานน้อย สดชื่นมากครับ เดินถือแก้วเล่นในแดดอ่อนๆ ได้อารมณ์มาก

ร้านขนมปังในย่านนี้มี 2 เจ้าที่ผมประทับใจครับ ร้านแรกคือ BA ที่มีครัวซองต์อบใหม่ออกจากเตาทุกชั่วโมง กลิ่นเนยหอมฟุ้งไปทั่วตรอก ชิ้นละประมาณ 18 ถึง 25 หยวน อีกร้านคือ Okey Bakery ที่เด่นเรื่องขนมปังญี่ปุ่นเนื้อนุ่มกับเค้กชิ้น ผมซื้อขนมปังไส้ครีมมา 2 ชิ้นเดินกินระหว่างทางครับ

ส่วนไอศกรีมมีทั้ง DQ ที่คุณผู้อ่านน่าจะคุ้นเคย และร้าน Mr. Wild (野人先生) ที่เป็นแบรนด์ไอศกรีมเจลาโตของจีนรสชาติเข้มข้นมาก ผมเลือกรสถั่วพิสตาชิโอ ถ้วยละประมาณ 28 หยวน นั่งกินตรงลานกลางที่มีถังน้ำเก่าเป็นฉากหลัง แล้วถ้าใครชอบของหวานแบบจีนกวางตุ้ง มีร้าน ซานสวิน (三旬) ขายถังสุ่ยหรือน้ำแกงหวานแบบฮ่องกง ถ้วยละ 20 หยวนต้นๆ ครับ ผมแนะนำเต้าฮวยนมสดเย็นๆ กินตอนบ่ายคลายร้อนได้ดี

จุดที่ผมชอบเป็นพิเศษคือ โรงน้ำชาอิ๋งเซียนไถ (迎仙台茶馆) ครับ อยู่ค่อนข้างลึกเข้าไปในย่าน เป็นโรงน้ำชาสไตล์เสฉวนแบบที่มีเก้าอี้ไม้ไผ่กับกาน้ำร้อนตั้งอยู่ข้างโต๊ะ ชาแก้วละประมาณ 30 ถึง 50 หยวน เติมน้ำร้อนได้ไม่จำกัด ผมนั่งอยู่ตรงนั้นเกือบชั่วโมง เสียงพูดคุยสำเนียงเสฉวนรอบตัวทำให้รู้สึกเหมือนอยู่ในเฉิงตูจริงๆ ไม่ใช่ในห้างที่ไปที่ไหนก็เหมือนกันครับ

สำหรับคุณผู้อ่านที่มาเพื่อถ่ายรูปโดยเฉพาะ ผมขอแนะนำ 3 จุดหลักครับ จุดแรกคือตรงกำแพงอิฐที่มีตัวเลข 1946 ด้านหน้า ถ่ายช่วงเช้าแสงจะเข้าทางด้านข้างทำให้อิฐมีมิติสวยมาก จุดที่ 2 คือลานกลางที่มีถังน้ำเก่า ถ้ายืนให้ปล่องสูงอยู่ด้านหลังจะได้รูปที่ดูเป็นยุโรปเก่าๆ ปนอุตสาหกรรม และจุดที่ 3 คือตรอกแคบระหว่างร้านหม่าเหว่ยกับร้านขนมปัง BA ที่มีไฟห้อยเป็นแนวยาว ถ้ามาช่วงเย็นตอนไฟเปิดแล้วจะสวยไปอีกแบบครับ ผมถ่ายอยู่ตรงนั้นเกือบ 20 รูปทั้งที่บอกตัวเองว่าจะถ่ายแค่ 2 ถึง 3 รูป

ก่อนกลับผมแวะเข้า เหอหม่า (盒马) ซึ่งเป็นซูเปอร์มาร์เก็ตของ Alibaba ที่อยู่ในย่านนี้ด้วยครับ ที่นี่มีทั้งของสด ของทานเล่น และของฝากพร้อมซื้อ ผมซื้อน้ำพริกเสฉวนแบบกระปุกกับชาดอกไม้มาฝากคนที่บ้าน รวมแล้วไม่ถึง 100 หยวน ถ้าคุณผู้อ่านไม่อยากไปตลาดของฝากที่ราคาเน้นนักท่องเที่ยว ผมว่ามาซื้อที่นี่สบายใจกว่าเยอะครับ

ย่านนี้ขนาดไม่ใหญ่ครับ เผื่อเวลาสัก 2 ถึง 3 ชั่วโมงกำลังพอดีถ้าจะกินดื่มสักร้าน 2 ร้าน ผมแนะนำให้มาช่วงสายก่อน 11 โมงเพื่อถ่ายรูปตอนคนยังน้อย แล้วค่อยกินเที่ยงต่อ หรือจะมาช่วงเย็นดูไฟก็สวยอีกแบบ การจ่ายเงินแทบทุกร้านใช้ Alipay หรือ WeChat Pay ควรผูกบัตรให้พร้อมก่อนครับ และเนื่องจากย่านนี้เพิ่งเปิดได้ไม่นาน บางร้านอาจยังทยอยเปิดเพิ่มอยู่ ถ้าคุณผู้อ่านไปแล้วเจอร้านใหม่ที่ผมยังไม่ได้เล่าถึง ก็อย่าลืมมาเล่าให้ผมฟังบ้างนะครับ อีกอย่างคือสถานีชิงหยางกงอยู่ใกล้ วัดชิงหยางกง และ สวนวัฒนธรรม ด้วย ถ้ามีเวลาเหลือเดินต่อไปได้เลยครับ คุ้มค่าตั๋วรถไฟมาก

ผมเดินออกจากย่านนี้ตอนบ่ายแก่ๆ พร้อมท้องที่อิ่มเกินไปนิด รูปในมือถือเต็มไปหมด และความรู้สึกว่าเฉิงตูยังมีมุมใหม่ให้ค้นหาอยู่เสมอ สิ่งที่ผมประทับใจที่สุดไม่ใช่ร้านไหนเป็นพิเศษ แต่เป็นการได้เห็นว่าเมืองเลือกที่จะเก็บโรงน้ำประปาเก่าอายุเกือบ 80 ปีไว้แล้วให้ชีวิตใหม่กับมัน ถ้าคุณผู้อ่านมาเฉิงตูในช่วงนี้และอยากหนีความแออัดของย่านดัง ผมขอชวนให้นั่งรถไฟใต้ดินสาย 5 มาลงที่ชิงหยางกง ออกทางออก E แล้วมาเดินเล่นที่นี่ดูสักบ่ายหนึ่ง รับรองว่าจะได้ทั้งของอร่อยและรูปสวยกลับไปแน่นอนครับผม