เพื่อนสนิทที่เราเคยบอกว่าจะอยู่ด้วยกันตลอดไป

    ถ้าย้อนเวลากลับไปช่วงม.ปลาย มีคนคนหนึ่งที่โคตรจะสำคัญในชีวิต ตอนนั้นฉันกับเขาตัวติดกันยิ่งกว่าเงาตามตัว เรียกได้ว่าถ้าเห็นฉันที่ไหนก็ต้องเห็นเขาอยู่ข้างๆ เสมอ ไปไหนไปกัน กินข้าวโต๊ะเดียวกัน ตักกับข้าวแบ่งกันกิน นั่งเรียนแถวเดียวกัน แอบส่งกระดาษโน้ตคุยกันใต้โต๊ะเวลาอาจารย์เผลอ พอเลิกเรียนก็ต้องซ้อนมอเตอร์ไซค์กลับทางเดียวกันตลอด แวะกินลูกชิ้นปิ้งหน้าโรงเรียน คุยเรื่องไร้สาระกันได้ทุกวันไม่มีเบื่อ

    ยิ่งวันไหนเป็นวันหยุดเสาร์อาทิตย์ที่ไม่ได้เจอกัน ฉันกับเขาก็ยังแชทพูดคุยกันถ่ายภาพที่น่าสนใจให้กันดู ตอนนั้นคนรอบข้าง ทั้งเพื่อนในห้องทั้งรุ่นพี่รุ่นน้อง ต่างก็แซวกันจนฉันขี้เกียจจะปฏิเสธ บางคนถึงขั้นถามตรงๆเลยว่า "ตกลงมึงสองคนคบกันอยู่ป่ะเนี่ย?" แต่รู้ไหม...ฉันเลือกที่จะยิ้มแล้วปล่อยเลยตามเลย ไม่เคยคิดจะหาคำตอบหรือขีดเส้นแบ่งความสัมพันธ์นี้เลยสักครั้ง เพราะตอนนั้นฉันเองก็ไม่รู้จะนิยามมันว่าอะไรดี ฉันรู้แค่ว่า...การมีเขาอยู่ข้างๆ มันทำให้โลกวัยรุ่นที่โคตรจะวุ่นวายและเต็มไปด้วยความสับสนของฉันในตอนนั้น มันปลอดภัยและอุ่นใจขึ้นเป็นกอง

    มันเป็นความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งและแนบแน่นราวกับแฟนคนหนึ่งเลย มีความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของนิดๆ มีความหวงเวลาเห็นใครพยายามจะเข้ามาตีสนิทกับเขาเกินหน้าเกินตา มีความงอนกันแบบไร้เหตุผลแล้วก็ต้องง้อกันด้วยของกินโปรดที่รู้ใจ และมีความเข้าใจกันในแบบที่ไม่ต้องพูดอะไรออกมา แค่มองตาหรือเห็นสีหน้าเปลี่ยนไปนิดเดียว ฉันก็รู้แล้วว่าเขากำลังคิดอะไรหรือกำลังไม่สบายใจเรื่องไหนอยู่ฉันเคยแอบคิดเข้าข้างตัวเองด้วยซ้ำว่า ช่วงเวลาดีๆแบบนี้มันคงจะอยู่กับฉันไปอีกนานแสนนาน...

    แต่ความสุขแบบนั้นมันดันมี "เดดไลน์" ซ่อนอยู่เงียบๆ โดยที่ฉันไม่ทันตั้งตัว ยิ่งปฏิทินเดินหน้าเข้าใกล้ช่วงปลายเทอมของ ม.6 มากเท่าไหร่ ความจริงของโลกใบใหญ่ก็เริ่มวิ่งเข้ามาชนฉันกับเขาแรงขึ้นเรื่อยๆ จากที่เคยคุยกันแต่เรื่องไร้สาระ เรื่องซีรีส์ กลายเป็นบทสนทนาที่เต็มไปด้วยความเครียดเรื่องการอ่านหนังสือสอบเข้ามหาวิทยาลัย เรื่องการเลือกคณะ และเรื่องอนาคตที่ต่างคนต่างก็มีเส้นทางความฝันเป็นของตัวเอง

พอวันปัจฉิมนิเทศเดินทางมาถึง วันนั้นเสียงหัวเราะและรอยยิ้มของเพื่อนทั้งรุ่นมันดังกึกก้องไปทั่วโรงเรียน แต่ในใจของฉันกลับเงียบงันและโหวงเหวงอย่างประหลาด ฉันกอดเขาแน่นกว่าทุกครั้งที่ผ่านมาพยายามเก็บเกี่ยวกลิ่นอายและความอบอุ่นของช่วงเวลานี้ไว้ให้ได้มากที่สุด เพราะลึกๆข้างในฉันรู้ดีว่า...หลังจากก้าวเท้าออกจากรั้วโรงเรียนในวันนี้ไป อะไรๆมันจะไม่มีวันเหมือนเดิมอีกแล้ว

และมันก็เป็นแบบนั้นจริงๆ ว่ะแก...

    ใครก็ตามที่กำลังนั่งอ่านอยู่แล้วรู้สึกใจหายกับเรื่องทำนองนี้ กำลังต้องบอกลาความสัมพันธ์ที่ผูกพันที่สุด  ไม่เป็นไรเลยนะที่จะรู้สึกเศร้า ใจหายหรือร้องไห้ให้กับความทรงจำเหล่านั้น การที่วันนี้เราต้องเดินคนเดียว การที่วันนี้เราไม่ได้มีเขาอยู่ข้างๆเหมือนเมื่อก่อน ไม่ได้แปลว่าช่วงเวลาที่เคยตัวติดกันมันไม่มีความหมาย ตรงกันข้าม...มันโคตรจะมีค่าเลยต่างหาก เพราะครั้งหนึ่งเราเคยได้รับความรักและความใส่ใจที่บริสุทธิ์ขนาดนั้นมาหล่อเลี้ยงหัวใจ ทำให้เราได้เรียนรู้ว่าความผูกพันที่แท้จริงมันสวยงามแค่ไหน

    ดังนั้น วันนี้ถ้าเธอกำลังเหงา กำลังเหนื่อยกับการต้องใช้ชีวิตและแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียว ลองหลับตาแล้วยิ้มให้กับความทรงจำสวยงามเหล่านั้นดูนะ เก็บมันไว้เป็นพลังใจในวันที่โลกมันใจร้ายกับเรา ขอบคุณช่วงเวลานั้นที่เคยเกิดขึ้น และขอบคุณตัวเองที่เข้มแข็งและเดินมาได้ไกลขนาดนี้

ไม่ว่าตอนนี้แกจะกำลังยืนอยู่ที่มุมไหนของโลก ขอให้รู้ไว้ว่าเรื่องราวดีๆ ที่แกเคยเจอมันโคตรมีค่า และตัวแกเองก็โคตรเก่งเลยที่เติบโตมาได้จนถึงวันนี้ ยิ้มหน่อยนะฉันคอยเอาใจช่วยเธออยู่ตรงนี้เสมอ สู้ๆนะ!