เมื่อเราต้องป่วยคนเดียวอย่างเงียบๆ

    เคยเป็นไหม โมเมนต์ที่เกลียดที่สุดของการใช้ชีวิตตัวคนเดียว ไม่ใช่ตอนไม่มีเงิน ไม่ใช่ตอนงานสุมหัว แต่คือตอนที่ "เราป่วย... แล้วต้องอยู่คนเดียวในห้องสี่เหลี่ยม" ต่างหาก

    ตื่นมาแล้วรู้สึกเหมือนหัวจะระเบิด ตัวร้อนจี๋จนขยับตัวแทบไม่ไหว ลำคอแห้งผากกลืนน้ำลายยังทรมาน แต่พอนอนมองเพดานห้องเงียบๆแล้วหันไปรอบตัว มันกลับว่างเปล่า ไม่มีใครคอยหยิบยามาให้ไม่มีมืออุ่นๆมาคอยเช็ดตัวให้ และไม่มีเสียงใครคอยถามสักคำว่าเป็นยังไงบ้าง

    ในวินาทีที่ต้องฝืนสังขารที่แทบไม่มีแรง ลุกขึ้นมาเดินโซซัดโซเซไปต้มน้ำร้อน แกะซองยาหรือกดสั่งข้าวผ่านแอปฯด้วยตาพร่ามัวจากพิษไข้ ความรู้สึกน้อยใจมันตีตื้นขึ้นมาจุกที่คอหอยแบบห้ามไม่อยู่เลยเนอะ

    เราอยากจะร้องไห้งอแงเหมือนเด็กๆ อยากให้มีใครสักคนมาคอยโอ๋ มาคอยดูแลในวันที่เราอ่อนแอที่สุด แต่พอโตมาแล้วเราถึงรู้ว่า โลกผู้ใหญ่มันใจร้ายตรงนี้แหละ ทุกคนต่างก็มีภาระ มีชีวิตที่ต้องวิ่งวนและเราก็ไม่อยากเอาความป่วยไข้ของตัวเองไปเป็นภาระให้ใคร สุดท้ายก็เลยทำได้แค่กลืนน้ำตาลงคอ นอนซุกผ้าห่มหนาๆ แล้วปล่อยให้ความเงียบมันโอบกอดเราไว้คนเดียว

มันโคตรจะเคว้งและโดดเดี่ยวเลยใช่ไหม

แต่ฟังฉันนะ ในวันที่ร่างกายมันรวนไปหมดและใจมันดิ่งลงเหวแบบนี้ เธอเก่งมากเลยนะที่ยังประคับประคองตัวเองให้รอดมาได้จนถึงตอนนี้ การที่แกฝืนลุกขึ้นมากินยา ฝืนดูแลตัวเองทั้งที่ไม่มีแรง นั่นคือความเข้มแข็งที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแล้ว แกกำลังทำหน้าที่เป็นทั้งคนป่วยและคนคอยดูแลตัวเองในเวลาเดียวกันได้อย่างดีเลยล่ะ

วันนี้...ไม่ต้องฝืนทำเป็นเข้มแข็งหรอกนะ ปล่อยให้ตัวเองได้อ่อนแอให้เต็มที่ อยากร้องไห้ก็ร้องออกมาเถอะ พิษไข้มันทำให้คนเราเปราะบางได้เป็นเรื่องธรรมดา ร้องเสร็จแล้วก็นอนซุกผ้าห่มอุ่นๆปิดไฟ พักผ่อนให้เต็มที่ งานการหรือเรื่องเครียดอื่นๆ ปล่อยมันไปก่อนเลยตอนนี้ หน้าที่เดียวของแกมีแค่อย่างเดียวคือ "หายป่วย" ถึงวันนี้จะไม่มีใครมานั่งเฝ้าไข้อยู่ข้างเตียง แต่ขอให้รู้ไว้ว่ายังมีฉันคนนี้ที่ส่งความห่วงใยไปกอดแน่นๆอยู่ตรงนี้นะ

พักผ่อนเยอะๆ จิบน้ำอุ่นบ่อยๆ เดี๋ยวพรุ่งนี้ตื่นมาไข้ก็ลด เดี๋ยวโลกใบนี้ก็จะใจดีกับเธอมากขึ้นเอง หายไวๆล่ะ ฉันคอยเป็นกำลังใจให้อยู่ตรงนี้เสมอ!