รีวิวหนังสือ คนทำงานเก่ง เขาก็ทำงานให้ง่ายแบบนี้แหละ

การทำงานให้ง่ายไม่ใช่มุมมองของความเกียจคร้าน แต่เป็นมุมมองของความมีประสิทธิภาพ หากเราบริหารจัดการได้ดีก็จะได้รับประโยชน์อย่างเต็มที่ คุ้มค่าเหนื่อยจากการทำงาน และคนทำงานเก่ง เป็นที่ต้องการขององค์กรเขาทำได้อย่างไร... ความลับของการทำงานให้มีความสุขก็คือ..การจัดการทุกอย่างให้เรียบง่ายที่น้อยคนจะรู้เรื่องนี้ ไม่ว่างานรูปแบบไหนเราก็จะสามารถรับมือได้ง่ายๆ โดยโฟกัสแต่สิ่งสำคัญไม่ใช่พลังงานพร่ำเพรื่อไปกับงานยิบย่อยที่ไม่เกิดประโยชน์

โดยทักษะสำคัญมีอยู่ 4 อย่าง ดังนี้

• การวางแผนงาน

• การเขียนเพื่อถ่ายทอดข้อความ

• การพูด โดยเน้นผู้รับสารเป็นหลัก

• การสร้างความสัมพันธ์โดยไม่พูดอ้อมค้อม

ความรู้ความประทับใจในมุมมองของครีเอเตอร์

1.คำถาม 3 ข้อที่คนวางแผนต้องตอบให้ได้

·       เป้าหมาย/อนาคตที่ต้องการ

·       ปัญหาที่ขัดขวางไม่ให้บรรลุถึงเป้าหมายนั้น

·       การดำเนินการที่เหมาะกับสภาพการณ์ที่สุด

2.แผนการคือวิธีการที่คิดอย่างถี่ถ้วน เพื่อลดช่องว่างของสภาพความเป็นจริงในปัจจุบันกับความคาดหวัง คนทำงานเก่งและเรียบง่ายจะค้นหาต้นตอที่แท้จริงของปัญหากับความต้องการที่ซ่อนอยู่ รวมทั้งวิธีที่ทำให้เกิดการกระตุ้นแล้วนำมาอุดช่องว่างนั้น

3.คนที่ทำงานให้ง่ายจะไม่ได้เน้นโชว์สถิติแบบเท่ๆ แต่จะเน้นการสื่อสารที่ชัดเจนว่าทำอะไร (What) และทำไม (Why) เพราะถึงแผนจะดีแค่ไหน ถ้าไปคนละทิศกับบริษัทก็ไร้ประโยชน์ทันที นอกจากนี้คนทำงานเก่งจะเน้นอธิบายเรื่องที่อีกฝ่ายสงสัยกับเรื่องที่ตนเองต้องการจะสื่อสารอย่างสั้นๆง่ายๆได้ใจความ

4.คนทำงานเก่งมักไม่คิดมากเรื่องความสัมพันธ์กับคนในที่ทำงาน แต่จะคิดแค่ว่า"อ๋อ..คนนี้ทำงานใช้ได้" ทว่าแม้พวกเขาจะใจดีและพูดดีแต่พวกเขาจะไม่ทนทำงานที่ฝืนใจตนเอง

5.เราพบเจอคนจำนวนมากที่มีอาการสมาธิสั้นในผู้ใหญ่ ยิ่งคนที่มีตำแหน่งสูง ยิ่งอาการหนัก เราจึงต้องไม่เปิดช่องให้เขามีโอกาสคิดเรื่องอื่น คนทำงานเก่งย่อมตระหนักถึงความเหนื่อยล้าของสมองผู้ฟัง พวกเขาจึงพูดในสิ่งที่เรียบง่ายและชัดเจนซึ่งช่วยให้คนฟังไม่มีโอกาสไปคิดเรื่องอื่น

6.พวกเราทุกคนวางแผนกันบ่อย แต่ถ้ายิ่งทำยิ่งห่างไกล หรือได้ผลลัพธ์ที่ธรรมดามากๆ นั่นเป็นเพราะเราลงแรงมากเกินไปกับการหาวิธี (How) ฉะนั้น เราจงหาเหตุผลที่แท้จริงของสิ่งนั้นๆ ลองหาความปรารถนาที่ซ่อนอยู่ในนั้นก่อน เราต้องวางแผนโดยเริ่มจากการหา Why (ทำไม)

7.หลักการ MICE เป็นการผูกมัดข้อมูลเป็นกลุ่มก้อนแล้วพิจารณาว่าแต่ละสิ่งเป็นอิสนะต่อกัน (Mutually Exclusive) เมื่อนำมาประกอบกันแล้วจะต้องเกิดความสมบูรณ์ (Collectively Exhaustive)

8.ถ้าการเขียนตอนเรียนหนังสือคือการแสดงความรู้และความคิดอย่างมีประสิทธิภาพ การเขียนตอนทำงานจะเป็นการบอกผู้รับสารถึงสิ่งที่เขาอยากรู้อย่างมีประสิทธิภาพ เป็นการเปลี่ยนโฟกัสจากตัวฉันเป็นอีกฝ่าย การเขียนในที่ทำงานจึงยากกว่านั่นเอง เรื่องเดียวกัน แต่ผู้รับสารเป็นคนละคน การสื่อประเด็นก็ต้องปรับตาม

9.มีแต่ตัวเราที่อ่านรายงานตัวเองโดยละเอียดและอ่านซ้ำหลายๆรอบ คนอื่นจะอ่านแค่ครู่เดียวแล้วก็ตัดสินเรียบร้อยแล้ว ดังนั้น การเขียนโน้มน้าวจะต้องให้จบในกระดาษแผ่นเดียวว่าสิ่งที่เรานำเสนอจะช่วยเขาได้อย่างไร ถ้าไม่สามารถสรุปจบได้ในแผ่นเดียวแสดงว่าระบบจัดการความคิดยังไม่ค่อยดี

10.แม้สามัภรรยาที่แต่งงานกันมานานยังคิดไท่เหมือนกันและยังมีความเห็นขัดแย้ง การทำงานร่วมกันแค่ไม่กี่ปีจึงไม่ควรแสร้งทำเป็นเข้าใจฟังกันรู้เรื่อง ดังนั้น ถามไปตรงๆเลยจะดีกว่าแล้วรายงานเป็นระยะๆระหว่างทาง แม้จะเข้าใจไม่ตรงกันบ้าง แต่จะปรับทิศทางเข้าหากันได้เสมอ

11.แม้ขะพยายามโน้มน้าวเท่าไร แต่กลับได้รับการตอบสนองที่ดูดื้อรั้น แสดงว่าเราโน้มน้าวผิดคนจงหาคนสุดท้ายที่เราต้องโน้มน้าวจริงๆ ต้องหาข้อเสนอที่จะโน้มน้าวคนสุดท้ายให้ได้จึงจะโน้มน้าวคนที่อยู่ตรงหน้าได้สำเร็จ

12.คนอื่นๆไม่ค่อยใส่ใจชีวิตของเรามากนักหรอก เวลาเขาพูดก็ไม่ค่อยมีเจตนาอะไรด้วย ดังนั้นอย่าไปเสียเวลาค้นหาเจตนาแอบแฝงของเขาเลย ให้ถือว่าที่เขสพูดและทำหมายความเพียงนั้น จบแค่ตรงนั้น เพื่อให้ความสัมพันธ์ไม่ยุ่งยากซับซ้อนเกินไป

13.ในที่ทำงานซึ่งมีความไม่ลงรอยมากมาย การจะเป็นคนดีสำหรับทุกคนนั้นไม่มีทางเป็นไปได้ ไม่ว่าเราจะพยายามเพียงใดก็จะมีคนสัก 2.5% ที่ไม่ชอบคนแบบเรา ฉะนั้น อย่าไปแคร์ ไม่ใช่ความผิดของเราและไม่ใช่ความผิดของเขาก็แค่คนเราชอบไม่เหมือนกัน

14.การคิดว่างานที่จะทำให้ใจเต้นแรงล้วนมีสิ่งที่เราชอบและไม่ชอบปะปนกัน ไม่มีงานไหนหรอกที่จะมีแต่สิ่งที่เราชอบ

นี่คือแนวคิดบางส่วนภายในเล่ม ยังมีรายละเอียดอีกมาก เรียกว่าเยอะจนเหมือนทฤษฎีที่จะเรียนหนังสือในห้อง Lecture เลย การนำไปปฏิบัติปรับใช้ก็อาจพิจารณากับตัวเองอีกที ส่วนใหญ่จะเป็นงานในออฟฟิศ ธุรการ และการนำเสนองานที่น่าจะเจออยู่แล้วกับมนุษย์เงินเดือนกว่า 70%