เงาดอกฝิ่นแผ่นดินเดือด

ตอนที่ 1

ชื่อตอน ราชสีห์แห่งนครบาล

แสงตะวันยามอัสดงอาบฉาบท้องฟ้ากรุงเทพมหานครเป็นสีแสดส้ม รัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ชุมชนริมแม่น้ำเจ้าพระยากำลังพลุกพล่านไปด้วยเรือสินค้าและผู้คน แต่ภายใต้ความคึกคักนั้น กลับมีเงามืดของ "โรงฝิ่นอั้งยี่" ที่แฝงตัวอยู่ตามซอกซอยมืดมิด สูบฉีดควันพิษกัดกินชีวิตผู้คนอยู่อย่างเงียบๆ

ณ โรงฝิ่นปิดซ่อนแห่งหนึ่งย่านตรอกแคบ กลิ่นควันหวานฉุนอันน่าสะอิดสะเอียนลอยฟุ้ง ชายฉกรรจ์ร่างทอดถอนหายใจเคลิบเคลิ้มอยู่บนเตียงแคร่ไม้ ขณะที่มุมห้อง ชายจีนร่างท่วมสวมเสื้อแพรสีดำกำลังนับเงินตลับทองอย่างสบายใจ—"หลินหลง" หัวหน้าแก๊งอั้งยี่ผู้เป็นสายส่งฝิ่นรายใหญ่ในนครบาล

"นายท่าน... สายนอกรายงานว่า พวกตำรวจท้องที่รับเงินแล้ว คงไม่เข้ามาวุ่นวายแน่นอนครับ" สมุนอั้งยี่คนหนึ่งเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มประจบ

หลินหลงหัวเราะในลำคออย่างเหยียดหยาม "ตำรวจพวกนั้นน่ะหรือ? เอาเงินอุดปากก็เงียบเหมือนหมาตื่นกลัว ใครหน้าไหนจะกล้าขัดขาอั้งยี่ซิงฟู่!"

ปัง!!

ยังไม่ทันสิ้นเสียงหัวเราะ เสียงบานประตูไม้แผ่นหนากระแทกเปิดออกอย่างแรงจนกลอนพังสะบั้น! ควันฝิ่นที่คละคลุ้งถูกลมภายนอกพัดกระจัดกระจาย เผยให้เห็นร่างสูงโปร่งทรงพลังของชายหนุ่มคนหนึ่งที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงปากทางเข้า

สวมเชิ้ตสีขาวสะอาดตา ตัดกับกางเกงขายาวเนื้อดี หมวกปีกทรงเท่สวมทับใบหน้าคมเข้ม ดวงตาดุดันทรงอำนาจดั่งราชสีห์ สายตาคู่นั้นไม่มีความเกรงกลัวสิ่งใดในแผ่นดิน... "เจ้าพระยาสิงหราชเดโช"

ด้านข้างของเขาคือสองลูกสมุนคู่ใจ "กล้า" ชายร่างใหญ่ มือถือท่อนไม้เนื้อแข็ง รอยยิ้มดุดัน และ "เก่ง" ชายหนุ่มร่างปราดเปรียว ดวงตาสุดแหลมคม มือถือปืนสั้นคู่กายอย่างคล่องแคล่ว

"ใครหน้าไหนน่ะหรือ?" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังของเจ้าพระยาสิงหราชเอ่ยขึ้น "กู... สิงหราชเดโช ไงล่ะ!"

หลินหลงสะดุ้งสุดตัว หน้าซีดสลด ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธเกรี้ยว "เจ้าพระยาสิงหราช! แกมาวุ่นวายอะไรที่นี่! รู้ไหมว่ากูเป็นคนของใคร?!"

"กูไม่จำเป็นต้องรู้ว่ามึงเป็นคนของใคร" สิงหราชค่อยๆ ก้าวเท้าเข้ามาข้างใน มือเรียวยาวเอื้อมไปจับด้ามปืนรีวอลเวอร์คู่ใจที่เอว "กูรู้แค่ว่า มึงเอาควันฝิ่นมาทำลายคนสยาม ทำลายแผ่นดินของพระเจ้าอยู่หัว... และวันนี้ วันตายของพวกมึงมาถึงแล้ว!"

"ฆ่ามัน! ลุย!" หลินหลงตะโกนลั่นโรงฝิ่น

เหล่าสมุนอั้งยี่นับสิบคนพร้อมมีดดาบและปืนสั้นพุ่งเข้าใส่ทันที!

"กล้า! เก่ง! จัดการ!" สิงหราชสั่งเสียงเด็ดขาด

"จัดไปครับท่านเจ้าพระยา!" เก่งยิ้มกว้าง ก่อนจะเบี่ยงตัวหลบคมดาบแรกอย่างรวดเร็ว แล้วเตะตัดขาสมุนอั้งยี่จนล้มตึง พร้อมเหนี่ยวไกปืนสั้นยิงเข้าที่ขาของโจรอีกคนอย่างแม่นยำ "เบาๆ มือหน่อยนะไอ้กล้า เดี๋ยวโรงฝิ่นพังก่อนจับตัว!"

"กลัวพังก็อย่าตามมา!" กล้าคำรามลั่น พุ่งเข้าใส่กลุ่มโจรดั่งท่อนไม้กระแทกกำแพง หมัดหนักๆ ชกเข้าที่หน้าอั้งยี่คนหนึ่งจนลอยกระเด็นไปชนเคาน์เตอร์ไม้แตกกระจาย สมุนอั้งยี่สามคนพยายามล้อมกล้าไว้ แต่กล้าจับเอาสองคนมากระแทกหัวกันจนสลบคาที่

ขณะเดียวกัน อั้งยี่สองคนถือดาบโชเซ้งยาวพุ่งตรงมาที่สิงหราช!

สิงหราชไม่แม้นจะถอยหลังแม้แต่น้าวเดียว เขายกแขนปัดลำแขนของโจรคนแรกอย่างรวดเร็ว จับข้อมือหมุนบิดจนดาบหลุดมือ แล้วใช้ด้ามปืนตอกเข้าที่โหนกแก้มจนโจรล้มลงไปกองกับพื้น อีกคนฟันดาบลงมา สิงหราชเอนตัวหลบเพียงนิด คมดาบเฉียดเชิ้ตสีขาวไปเพียงมิลลิเมตร ก่อนที่เขาจะใช้เท้าเตะเสยคางโจรคนนั้นอย่างจัง!

ปัง! ปัง!

สิงหราชยกปืนขึ้นยิงเข้าที่มือของโจรที่กำลังจะยกปืนยิงใส่เก่งจากด้านหลัง กระสุนเข้าเป้าอย่างเที่ยงตรงโดยไม่ต้องเพ่งมอง

"ขอบพระคุณครับท่าน!" เก่งร้องบอกพลางยักคิ้วให้โจรที่ร่วงลงไป

เพียงไม่ถึงสิบนาที โจรอั้งยี่ร่วมสิบห้าคนก็นอนร้องครวญครางหมดสภาพอยู่บนพื้นโรงฝิ่น ควันปืนผสมกับควันฝิ่นลอยฟุ้งไปทั่วห้อง

หลินหลงตัวสั่นงันงก ถอยหลังจนชนผนังห้อง มือไม้สั่นพยายามจะหยิบปืนสั้นที่ซ่อนอยู่ใต้โต๊ะ แต่ยังไม่ทันได้จับ...

เฟี้ยว! ปัง!

กระสุนจากปืนของสิงหราชเจาะเข้าที่กระดานไม้ห่างจากมือของหลินหลงไปเพียงนิดเดียว ควันออกจากปากกระบอกปืนสั้นคู่ใจของเจ้าพระยาหนุ่ม

"หากมึงขยับอีกแค่นิ้วเดียว... นัดต่อไปจะเจาะเข้าที่ระหว่างคิ้วของมึง" สิงหราชพูดด้วยน้ำเสียงเย็นเยือก เดินเข้ามาหยุดตรงหน้าหลินหลง หมวกทรงเท่ถูกดันขึ้นเล็กน้อย เผยสายตาสะกดวิญญาณ

หลินหลงเข่าอ่อนทรุดลงกับพื้นทันที "ยอม... ยอมแล้วท่านเจ้าพระยา! เมตตาข้าด้วย! ข้าเป็นแค่คนรับจ้าง!"

เก่งเดินเข้ามาพร้อมกับเชือกเส้นหนา รวบแขนหลินหลงไพล่หลังอย่างรวดเร็ว "รับจ้างร่ำรวยบนคราบน้ำตาคนอื่นเนี่ยนะ? ปากแข็งไปเถอะ ถึงโรงพักเดี๋ยวก็คายออกมาหมด!"

สิงหราชเดินไปเปิดหีบไม้ใบใหญ่ที่มุมห้อง พบตลับทอง เงินแท่ง และบัญชีรายชื่อการส่งมอบฝิ่นล็อตใหญ่ เขาหยิบบัญชีขึ้นมาเปิดดู สายตาคมกริบกวาดอ่านข้อความในนั้น ก่อนจะขมวดคิ้วแน่น

"มีอะไรหรือครับท่าน?" กล้าเดินเข้ามาถามพลางปัดฝุ่นออกจากเสื้อ

"สายส่งฝิ่นพวกนี้... ไม่ได้มาจากทางทะเลอย่างเดียว" สิงหราชเอ่ยเสียงเครียด "พวกลักลอบขนล็อตใหญ่ที่สุด ส่งตรงมาจาก 'ทางเหนือ' ... จากคุ้มของพ่อเลี้ยงคนหนึ่งในเชียงใหม่"

เก่งขมวดคิ้ว "พ่อเลี้ยงทางเหนือ? เมืองนั้นมีแต่คนร่ำรวยและพวกชอบทำบุญสร้างวัดไม่ใช่หรือครับ?"

"เบื้องหน้าอาจจะใช่อย่างที่มึงว่า..." สิงหราชปิดสมุดบัญชีลงดัง เพียบ! ดวงตาเปล่งประกายเด็ดเดี่ยว "แต่เบื้องหลัง มันคือรังใหญ่ที่สูบเลือดสูบเนื้อคนทั้งแผ่นดิน!"

สิงหราชหันหลังกลับ เดินนำลูกสมุนทั้งสองออกไปสู่แสงตะวันยามเย็นที่กำลังจะลับขอบฟ้า

"เตรียมตัวให้พร้อม... เราจะขึ้นเหนือไปล้างบางพวกมันให้สิ้นซาก!"

จบตอนที่ 1