สอบสัมภาษณ์บั่นทอน

แม้จะเปลี่ยนงานมาไม่กี่แห่ง แต่ก็มีหลายองค์กร ที่ยังตราตรึงอยู่ในประสบการณ์สัมภาษณ์งานของอิฉัน

องค์กรหนึ่ง มีการสอบสัมภาษณ์เพื่อออกใบอนุญาตทั้งประเภทบุคคลและนิติบุคคล ไปลงสนามสอบหลายรอบ ก็ไม่ผ่าน แถมได้ประโยคบั่นทอนกำลังจัยอีกมากหลาย

          ครั้งแรก..กรรมการสอบถามว่า คุณไปรับงานที่มีปัญหามา เท่ากับไม่ปกป้องหน่วยงานเรา ซึ่งเป็นผู้อนุญาต ถ้าเราให้มติเห็นชอบไป ก็เท่ากับทำให้เราต้องถูกผู้คัดค้านโครงการฟ้องร้องในอนาคต

          ครั้งที่สอง..อิฉันก็บอกว่า ทางที่ปรึกษาคัดกรองงานมากขึ้น จนไม่มีงานเข้าบริษัท (เพราะทุกงานมีปัญหารอให้แก้ แต่เมิงบอกกรูว่า ไม่ควรรับงานที่มีปัญหา) รายรับจางหาย ประธานคณะกรรมการ บอกว่า ขอให้ยึดมั่นในหลักวิชาการ ไม่ต้องกังวล รับๆไปเถอะ เพราะที่ปรึกษา เกิดมาเพื่อแก้ปัญหา

          ครั้งล่าสัตว์ เอ๊ย!ล่าสุด..อิฉันก็เลยถามว่า คณะกรรมการสอบใบอนุญาตชุดนึงบอกอิฉันว่า ไม่ควรรับงานที่มีปัญหา อีกคณะฯบอกว่า ยึดมั่นในหลักวิชาการแล้วรับๆไปเหอะ ตกลงจะเอาไงแน่ ประธานหัวโต๊ะบอกว่า เวทีนี้ ไม่ได้มีหน้าที่ตอบเรื่องนี้ คุณต้องคิดเอง (ช่างตอบได้พลิ้วไหว ดุจปลาไหลใส่สเก๊ต..รู้อะรัยมิสู้รู้วิชา รู้รักษาตัวรอดมันยอดคนสินะ) แถมมีกรรมการท่านนึง ถามอะรัยมาสักอย่าง แล้วอิฉันตอบไม่ถูกจัยนาง นางก็พูดยิ้มๆว่า นี่ถ้าเค้าเป็นอาจารย์ที่สอนอิฉันมา คงอับอายแย่ ที่ตอบเรื่องแค่นี้ไม่ถูก แล้วก็บอกว่ารู้จักอาจารย์ที่สถาบันที่อิฉันจบมาด้วย นางพูดจบ กรรมการและคนอื่นๆในห้องก็หัวเราะกันคิกคัก เรียกว่า เยาะเย้ยกันเป็นหมู่คณะ อิฉันจึงถามไปซื่อๆว่า ‘การตอบผิดของอิฉันเนี่ย มันตลกขนาดนั้นเลยรึคะ’ ทั้งห้องเงียบไปนิดนึง ก่อนมีคนช่วยพูดแก้เก้อว่า ‘แหม อาจารย์เค้าหยอกเล่น คุณก็อย่าไป serious สิ’ ช่วงท้าย คณะกรรมการฯถามว่า ผู้สมัครมีอะรัยจะสอบถามไหม

                     อิฉันรอโอกาสอยู่ จึงเอ่ยถามอาจารย์ท่านนั้นไปว่า ‘อาจารย์เป็นผู้ทรงคุณวุฒิด้าน...ใช่ไหมคะ’ แกก็พยักหน้าตอบ อิฉันถามต่อว่า ‘ต้องเรียนจบด้านอะรัยคะ จึงจะมาทำหน้าที่นี้ได้’ แกก็ออกตัวว่า แกก็ไม่ได้จบตรงสายหรอก แต่อาศัยประสบการณ์ทำงานในคณะกรรมการมาหลายชุด ก่อนถามว่า อยากรู้ไปทำไม อยากเป็นบ้างเหรอ คุณคงยังอีกห่างไกล (แหม อดจะแวะด้อยค่าผู้อื่น ไม่ได้จริงๆ) อิฉันก็บอกไปว่า ‘ใช่ค่ะ ดิฉันคงไม่มีความสามารถทำให้คนทั้งห้อง หัวเราะเยาะ ผู้สมัครได้อย่างท่านอาจารย์หรอกค่ะ ขอบคุณนะคะ ขอตัวค่ะ’ แล้วก็ยกมือไหว้ เหล่าผู้ที่อิฉันอุตส่าห์เสียเงินมาให้ด่า ด้อยค่า และเดินออกจากห้องทรมานนักโทษนั่น

อีกองค์กร ก็ทำงานร่วมกับอีองค์กรก่อนนี้แหละ พอสอบไม่ผ่าน ก็เลยไปขอพบคณะกรรมการนอกรอบ แล้วถามตรงๆว่า ต้องไปอบรม หรือทำอะรัย (เช่น จ่ายใต้โต๊ะ) จึงจะผ่าน ก็ได้รับคำตอบว่า ‘เธอก็ไปจ่ายเงินอบรมหลักสูตรของสภาฯสิ แต่ไม่guarantee นะ’ อ้าว แล้วกรูจะเสียตังทำมะเขืออะรัยว้า คำพูดติดปากอีกอย่างของผู้ทรงคุณวุฒิท่านนี้คือ ‘อาจารย์เอง ก็จบจากเมืองนอก’ (เรื่องยกตนข่มท่าน ไว้จัยจารย์ได้จริงๆ)

บริษัทที่ปรึกษาอีกแห่ง จากเดิมเคยมีพนักงานนับร้อย ก็ค่อยๆสาละวันเตี้ยลง จนเหลือเพียงสำนักงานเก่าๆ คร่ำคร่า ผู้คนบางตา คล้ายอาคารร้าง  พวกเขาก็ชัดเจนใน concept เค้าบอกว่า อยากได้คนมีประสบการณ์ แต่ไม่อยากจ่ายเงินเดือนสูงๆ หรือ High Profi & Low Cost นับว่าเป็นตรรกะที่ยอดเยี่ยว

บริษัทที่ปรึกษาอีกแห่ง ทำเกี่ยวกับจัดประชุม ทำแบบสอบถาม พอเล่าประสบการณ์ให้ฟังว่า เล่มรายงานเนี่ย จะต้องแบ่งงานให้ผู้เชี่ยวชาญด้านต่างๆช่วยเขียน แล้วเนื้อหามารวมกัน หนึ่งในผู้สัมภาษณ์ก็พูดลอยๆว่า ที่อิฉันทำมา ก็แค่คนรวมเล่มนี่..อิฉันก็เลยถามไปว่า จะว่างั้นก็ได้ค่ะ พอดีว่าข้อมูลต่างๆไม่ว่าจะด้านการออกแบบ ด้านการประเมินผลกระทบต่างๆเนี่ย พอได้มาครบแล้ว มันรวมเล่มกันเองไม่ได้น่ะค่ะ จึงต้องอาศัยคนอย่างอิฉัน