ธุรการงานแรกแย้ม

ครั้นเรียนจบใหม่ๆ อิฉันก็ร่อนใบสมัครงานไปตามองค์กรต่างๆ ทั้งราชการและเอกชน ด้วยหวังว่า จะยืนบนขาตนเอง ลดภาระที่เกาะกินบุพการีมายาวนาน ตอนนั้น ก็มีเหตุการณ์มาให้ลังเลอยู่หลายอย่าง ได้แก่ มีทุนจากแดนอาทิตย์อุทัยให้ผู้คนไปสมัครเรียน programmer  สอบปริญญาโทไว้ที่มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง เนื่องจากไม่ได้วางแผนอะรัยกับชีวิตมากนัก ก็กะว่า อะรัยมาก่อนก็เอาอันนั้นละกัน พอดีกับบริษัทแห่งหนึ่งติดต่อมาให้ไปสัมภาษณ์งานในตำแหน่งธุรการ

          เมื่อไปถึงคุณพี่พนักงานก็ให้ทดสอบใช้งาน Microsoft Offices ทั้ง word และ excel ให้ทำตามโจทย์ภายในเวลาที่กำหนด ซึ่งอิฉันก็ทำเสร็จทันแบบฉิวเฉียด ผ่านไปสักไม่ถึงสัปดาห์ ก็มีการติดต่อในเข้าไปเริ่มงาน ยังแอบแปลกใจว่า นี่เค้าสนจัยเอาเด็กจบใหม่ ไร้ประสบการณ์อย่างอิฉันด้วยรึนี่ เข้าไปวันแรก คุณพี่ที่อยู่ในสำนักงานดันลืมกุญแจเข้าห้องทำงานไม่ได้ เดือดร้อน พี่ใน shop มาทุบกระจก จนเอื้อมมือเข้าไปบิดเปิดประตูได้ อุตส่าห์แต่งตัวเรียบร้อยเป็นสิริมงคลสำหรับงานวันแรก เล่นเอาเหงื่อท่วม (ก็พยามช่วยพี่ๆเค้างัดเข้าห้องด้วยนั่นแหละ)

          บริษัทนี้ ก็เป็นองค์กรเล็กๆ แบ่งเป็นฝ่ายสำนักงาน 3 คน  shop อีก 4 คน รวมเจ้านายชาวต่างชาติอีกท่านหนึ่งก็ยังไม่ถึง 10 คน ฝ่ายสำนักงานประกอบด้วย นักออกแบบ เลขานุการและธุรการ ส่วนพี่ๆใน shop ก็เป็นตำแหน่งควบทั้งช่างฝึมือ และหีบห่อ อิฉันเข้ามาได้สักพัก ก็ได้ทราบข้อมุลว่า

          บริษัทนี้ ทำของตกแต่งบ้าน โดยใช้หลักเพิ่มมูลค่า (Value Added) บางครั้งเอากะลามะพร้าวมาฝานึง แกะสลักรูปอะรัยสักอย่างลงไป หรือแจกันแก้วธรรมดา เอาผ้าลายลูกไม้มาพันให้ดูเกร๋ ก็ขายได้ราคาสูงกว่าวัตถุดิบไปเยอะ เจ้านายฝรั่ง เขามีตลาดอยู่ทาง Europe & USA ส่วนใหญ่ลูกค้าก็เป็นผู้มีอันจะกิน ที่มักซื้อของตกแต่งบ้านแบบมี style ไปประดับ แรกๆที่ได้รู้ อิฉันรู้สึกปลื้มปริ่มมาก เพราะ ไอ้เรื่องงานศิลป์อะรัยพรรค์นี้ อิฉันก็ชอบอยู่ เจ้าคุณพ่อก็เป็นมัณฑนากร หรือนักออกแบบตกแต่งภายใน แถมอนาคตอิฉันก็คิดจะทำธุรกิจอะรัยทำนองนี้ อยู่เหมือนกัน เท่ากับเป็นการศึกษาดูงานไปในตัว อีกอย่างเจ้านายเป็นชาวต่างชาติ อิฉันก็คาดหวังว่า จะได้ฝึกฝนภาษาปะกิต พอได้คุยกับเขาจริง แม่ม!พูดไทยชัดไม่ด้อยกว่าตรูอีก

          ปกติ ธุรการจะต้องทำ 3 หน้าที่ ได้แก่ 1) รับโทรศัพท์ 2) จัดทำประสานงานเกี่ยวกับเอกสาร shipping และ 3) ตรวจนับจำนวนของในคลังสินค้า คนเก่า มีปัญหานิดหน่อย คือ นางอายุราวๆ 30 ซึ่งมากกว่าคุณพี่นักออกแบบที่จะเป็นหนึ่งในคนสั่งงาน เวลาสั่งงานกัน บางครั้งนางก็มีสีหน้าไม่ค่อยพอใจที่โดนเด็กรุ่นน้องมาจิกใช้ อีกอย่างหน้าที่ check stock นางก็ไม่ค่อยทำ อันนี้เท่าที่ได้ยินจากคุณพี่ใน office อ่ะนะ แต่นางแจ้งว่าจะลาออกไปแต่งงาน

          มาใหม่ๆ พวกพี่ๆใน shop ก็เกิดจะถูกชะตาอะรัยกะอิฉันไม่รู้ ชอบมาชวนไปเที่ยวตอนเย็น สถานที่ยอดนิยมของพวกเขา คือ ห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง ไปถึงปุ๊บ ก็จะพากันไปแลกเหรียญมาเล่นเกมตู้ จนตังเริ่มร่อยหรอ ก็จะหันไปซื้อเครื่องดื่มมี degree สีอำพันมานั่งจิบไป เม้ามอยไป วน Loop เช่นนี้ อยู่แทบทุกวี่วัน แล้วตัวอิฉัน เงินเดือนก็ไม่กี่พัน ลำพังค่ากินกะค่ารถ ก็แทบจะไม่เหลือเก็บ นี่ยังมาแอบฟุ่มเฟือยอีก หลังๆ อิฉันก็เริ่มหลบหน้าพวกเขา เช่น วันใดพวกเขาเลิกงานเร็ว อิฉันก็จะอ้างว่าทำงานยังไม่เสร็จ ส่วนวันใดอิฉันแอบเหล่เห็นว่าพวกเขามีงานติดพัน อิฉันก็จะชิ่งกลับก่อน

          วันนึงก็มีเหตุการณ์ที่อาจจะเป็นจุดเริ่มให้อิฉัน ต้องมาทำวิชาชีพที่ทำอยู่ทุกวันนี้ มีเสียงกริ่งหน้าบริษัท มีชาย 1 หญิง 1 แสดงตัวว่าเป็นเจ้าหน้าที่ของรัฐ อ้างว่ามาตามข้อร้องเรียนของเพื่อนบ้าน คือ เค้าไปร้องว่า บริษัทนี้ ทำอะรัยไม่รู้ มีกลิ่นเหม็นคล้ายพวกตัวทำละลาย (solvent) ทำเค้าแสบจมูกไปหมด อิฉันก็ถึงบางอ้อ เพราะใน shop มีการใช้สารพวก thinner  shellac ที่ใช้ทากะลามะพร้าวหรือชิ้นงานไม้ สภาพห้องค่อนข้างอับทึบ แถมมีพัดลมระบายอากาศออกไปทางข้างหลังตึก ตอนแรกเจ้านายจะไม่ให้พวกเขาเข้ามาตรวจ แต่พอดูเอกสารที่เค้าถือมา มันระบุว่า พวกเขามีสิทธิสุ่มตรวจได้ตั้งแต่พระอาทิตย์ขึ้นยันลับขอบฟ้า ก็จำต้องยอม และได้รับใบเตือนให้แก้ไขปรับปรุงภายใน 30 วัน

          อิฉันทำที่บริษัทนี้ได้เพียง 3-4 เดือน ก็ลาออก เพราะมีผู้สอบปริญญาโทในสนามเดียวกับอิฉันสละสิทธิ (ไม่รู้จะขอบคุณเค้าดีไหม) ทำให้อิฉันไปเรียนต่อที่มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง เพื่อจะไปสมัครงาน องค์กรเดียวกับที่หม่อมแม่อิฉันปูทางไว้ให้ สุดท้ายก็มัวเหลไหลเสเพล จนแผนกที่หม่อมแม่อิฉันตั้งจัยจะฝากงานให้ ยุบตัวไปเสียก่อน หม่อมแม่อิฉันบ่นว่าเคยฝากเด็กเข้าโรงเรียนดังมามากมาย ดันฝากลูกตัวเองไม่สำเร็จ  สุดท้ายกลับเป็นอิฉันที่ทำให้ท่านผิดหวัง ว้า แย่จัง!