เกิดอะไรขึ้นในคืนสุดท้ายของเรือไททานิค

* รูปภาพใช้เพื่อประกอบเนื้อหาเท่านั้น อาจไม่ใช่ภาพเหตุการณ์จริงหรือภาพจริงจากเรื่องในบทความ ขอบคุณภาพประกอบจาก https://graphic.in.th

กลางมหาสมุทรแอตแลนติกในคืนเดือนเมษายน เรือโดยสารลำใหญ่กำลังมุ่งหน้าไปนิวยอร์ก ผู้คนบนเรือมีทั้งผู้ที่เดินทางเพื่อธุรกิจ ครอบครัวที่ย้ายถิ่นฐาน และลูกเรือที่ทำหน้าที่อยู่ตามจุดต่าง ๆ ไม่มีใครได้ไปถึงจุดหมายด้วยเรือลำเดิม

เรือลำนั้นคือ RMS Titanic ซึ่งออกจากเมืองเซาแธมป์ตัน ประเทศอังกฤษ เมื่อวันที่ 10 เมษายน ค.ศ. 1912 นี่เป็นการเดินทางครั้งแรกของเรือ เส้นทางข้ามมหาสมุทรดูเหมือนจะดำเนินไปตามปกติ จนกระทั่งคืนวันที่ 14 เมษายน

เวลาประมาณ 23.40 น. ของวันที่ 14 เมษายน ไททานิคชนภูเขาน้ำแข็งทางกราบขวา น้ำทะเลไหลเข้าสู่ห้องด้านหน้าหลายห้อง และเรือจมลงในเวลาประมาณ 02.20 น. ของวันที่ 15 เมษายน ค.ศ. 1912 ตามเวลาบนเรือ นับจากเวลาชนจนจมใช้ราว 2 ชั่วโมง 40 นาที

วันที่ชนกับวันที่เรือจมจึงเป็นคนละวันกัน แม้จะห่างกันเพียงไม่กี่ชั่วโมง รายงานการสอบสวนของอังกฤษและข้อมูลจากสถาบันสมิธโซเนียนระบุเวลาตรงกันว่าเรือชนก่อนเที่ยงคืนและจมหลังเข้าสู่วันใหม่แล้ว

ความเสียหายไม่ได้จำกัดอยู่แค่จุดเดียวบริเวณหัวเรือ สมิธโซเนียนอธิบายว่าแรงปะทะทำให้ตัวเรือด้านหน้าหลายห้องเสียหายพร้อมกัน เมื่อน้ำเข้าสู่พื้นที่มากเกินกว่าที่ระบบแบ่งห้องจะรับมือได้ ส่วนหัวเรือจึงค่อย ๆ ต่ำลง และน้ำไหลต่อไปยังส่วนอื่น

ระหว่างนั้นลูกเรือส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือและเริ่มนำคนลงเรือชูชีพ แต่จำนวนที่นั่งในเรือชูชีพมีไม่พอสำหรับทุกคนบนเรือ อีกทั้งการอพยพท่ามกลางความมืดและอากาศหนาวเย็นเป็นเรื่องยากสำหรับผู้โดยสารและลูกเรือ

สมิธโซเนียนระบุว่ามีผู้โดยสารและลูกเรือบนไททานิค 2,227 คน และมีผู้รอดชีวิต 705 คนที่ได้รับความช่วยเหลือจากเรือคาร์พาเธีย ขณะที่หอจดหมายเหตุแห่งชาติสหรัฐฯ อ้างบัญชีผู้โดยสารของคาร์พาเธียว่ารับผู้รอดชีวิตขึ้นเรือ 706 คน ตัวเลขผู้รอดชีวิตจึงต่างกันเล็กน้อยตามแหล่งข้อมูล แต่ทั้งสองแหล่งชี้ตรงกันว่าเป็นภัยพิบัติที่คร่าชีวิตผู้คนไปกว่า 1,500 คน

คาร์พาเธียเดินทางมาถึงบริเวณเกิดเหตุหลังไททานิคจมไปแล้วราวสองชั่วโมง และรับผู้ที่อยู่ในเรือชูชีพขึ้นไป ความหนาวจัดของน้ำทะเลทำให้เวลาที่ผ่านไปมีผลต่อโอกาสรอดของผู้ที่ตกน้ำอย่างมาก

เรื่องของไททานิคจึงไม่ได้มีเพียงภาพเรือลำใหญ่ชนภูเขาน้ำแข็ง แต่ยังเป็นเรื่องของความเสียหายที่ลุกลาม การอพยพที่มีที่นั่งไม่เพียงพอ และความช่วยเหลือที่ต้องเดินทางข้ามทะเลมาถึง จุดเริ่มต้นของเหตุการณ์อยู่ในคืนวันที่ 14 เมษายน ส่วนวันที่ผู้คนจดจำว่าเรือจมคือเช้ามืดของวันที่ 15 เมษายน