ตัวเลขคนเป็นอะนอเร็กเซียและบูลิเมียทั่วโลกเพิ่ม 71% ในงานวิจัย แต่ไม่ได้แปลว่าผู้ป่วยเพิ่มเท่ากันทุกประเทศ

* รูปภาพใช้เพื่อประกอบเนื้อหาเท่านั้น อาจไม่ใช่ภาพเหตุการณ์จริงหรือภาพจริงจากเรื่องในบทความ

ค่าเพิ่มขึ้น 71% หมายถึงจำนวนกรณีของอะนอเร็กเซียและบูลิเมียที่ GBD ประเมินจากปี 1990 ถึง 2023 ไม่ใช่ยอดผู้ได้รับการวินิจฉัยจริงที่นับจากทะเบียนทุกประเทศ งานใน JAMA Psychiatry ระบุว่าปี 2023 มีผู้ที่คาดว่าอยู่กับภาวะทั้งสองรวม 18.1 ล้านคน โดยช่วงความไม่แน่นอน 95% อยู่ที่ 13.9–24.0 ล้านคน

จำนวนกรณีที่แบบจำลองประเมินเพิ่ม 71.0% โดยช่วงความไม่แน่นอน 95% อยู่ที่ 65.8–78.0% ส่วนอัตราความชุกที่ปรับมาตรฐานอายุเพิ่ม 20.6% โดยมีช่วง 95% อยู่ที่ 19.6–21.6% สองค่านี้ตอบคนละคำถาม: จำนวนกรณีบอกขนาดรวมของประชากรที่คาดว่าอยู่กับภาวะ ส่วนอัตราที่ปรับมาตรฐานช่วยเทียบพื้นที่หรือช่วงเวลาโดยลดผลจากโครงสร้างอายุที่ต่างกัน ไม่ควรอ่านว่า 71% ของผู้ป่วยที่ได้รับการวินิจฉัยเพิ่มขึ้นทุกประเทศ

ตัวเลขนี้มาจากแบบจำลองอย่างไร

ทีมวิจัยรวบรวมผลจากงานทบทวนวรรณกรรม การสำรวจประชากร และแหล่งข้อมูลอื่น แล้วประมาณค่ารายปีสำหรับ 204 ประเทศและเขตแดน ตั้งแต่ปี 1990 ถึง 2023 โดยใช้แบบจำลองทางระบาดวิทยา DisMod-MR 2.1 ซึ่งช่วยจัดการข้อมูลที่ขาดหายและความแตกต่างระหว่างชุดข้อมูล กรณีที่นำมาคำนวณต้องอิงเกณฑ์วินิจฉัย DSM หรือ ICD งานนี้จึงไม่ได้เอาจำนวนผู้มารับบริการจากโรงพยาบาลทั่วโลกมาบวกกันตรง ๆ

ผู้เขียนระบุชัดว่าค่าความชุกเป็นค่าประมาณระดับประชากรจากแบบจำลอง ไม่เท่ากับจำนวนผู้ได้รับการวินิจฉัยที่อยู่ในทะเบียนโรงพยาบาล และไม่ใช่จำนวนคนที่ตรวจนับได้ครบทุกประเทศ ช่วง 13.9–24.0 ล้านคนแสดงความไม่แน่นอนของค่าประมาณ แต่ยังไม่ครอบคลุมอคติทุกชนิด เช่น ประเทศที่มีงานสำรวจคุณภาพสูงน้อย หรือความต่างทางวัฒนธรรมที่อาจทำให้เกณฑ์และการรายงานอาการใช้ได้ไม่เท่ากัน

เปรียบเทียบประเทศต้องดูหน่วยให้ตรง

งานวิจัยประเมินว่าอัตราความชุกที่ปรับมาตรฐานอายุเพิ่มขึ้นใน 156 จาก 204 ประเทศและเขตแดน โดยภูมิภาคเอเชียตะวันออกเพิ่ม 61.5% เอเชียใต้ 48.5% และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ 44.2% ส่วนออสเตรเลียมีอัตราประมาณการสูงสุดในระดับประเทศที่ 1,026.5 ต่อประชากรแสนคน ช่วงความไม่แน่นอนอยู่ที่ 770.3–1,370.5 ตัวเลขนี้เป็นอัตราต่อประชากร ไม่ใช่จำนวนผู้ป่วยหรือยอดผู้ได้รับการวินิจฉัยในประเทศนั้น

นักวิจัยเตือนว่าข้อมูลปฐมภูมิยังขาดในหลายประเทศรายได้น้อย และแบบจำลองต้องอาศัยข้อมูลจากพื้นที่อื่นมาช่วยประมาณ จึงควรระวังเมื่อจัดอันดับประเทศหรือเทียบตัวเลขแบบตรง ๆ ส่วนสาเหตุที่ค่าประมาณเพิ่มขึ้น งานนี้ยังแยกไม่ได้ว่าเกิดจากการเปลี่ยนแปลงทางระบาดวิทยาจริง เกณฑ์วินิจฉัยที่เปลี่ยนไป ปัจจัยสังคมและพฤติกรรม หรือโครงสร้างของแบบจำลองมากน้อยแค่ไหน ตัวเลข 71% จึงบอกแนวโน้มที่แบบจำลองประเมิน ไม่ได้ชี้สาเหตุเดียวหรือบอกสถานการณ์ของแต่ละคน

ขอบเขตของงานก็สำคัญ: การวิเคราะห์นี้นับเฉพาะอะนอเร็กเซียและบูลิเมีย ไม่ได้รวมความผิดปกติด้านการกินทุกชนิด ผู้เขียนระบุว่าความผิดปกติอื่นยังไม่มีค่าน้ำหนักความพิการที่จำเป็นสำหรับวิธีคำนวณของ GBD ดังนั้น 18.1 ล้านคนจึงไม่ใช่ยอดรวมของทุกภาวะในหมวดนี้

ขอบคุณภาพประกอบจาก https://graphic.in.th