รักที่แปรเปลี่ยนตามกาลเวลา ระยะของพายุหนาว ฝน และเขาเปียกชื้น

ใดใดในโลกล้าที่หากว่ามองแล้วยังแปลกกว่า  ดินที่เคยเดินไม่สามารถที่จะเหิรได้

ชีวิตนั้นแม้ว่าจะสำคัญอย่างไร  สุดท้ายแล้วเป้าหมายนั้นมากกว่าที่เรานั้นเสนอมา

เชื่อมโยงความคิดกับสิ่งที่หมาย รวมทั้งกายของเรานั้นเสนอมองหา

ไม่มีชีวิตจิตใจของเรานั้นจะต่างจากหนทางที่ตั้งตา รอคอยว่าความสวยงามจะยั่งยืน

   ทำไมต้องอวด ทำไมต้องบอก ทำไมต้องสื่อสาร ว่าสิ่งที่ผ่านในช่วงที่ว่างนั้นเราเดินทางไปไหน แล้วแต่ในแล้วแต่คำตอบในความสะใจบ้างตามสิ่งที่เรานั้นต้องการสื่อไป  การเดินทางเที่ยวในแต่ละครั้ง ทำไมคนเรานั้นจะต้องมีกฏเกณฑ์ในการที่จะเดินทางไปไหนก็ตาม เรื่องราวเหล่านั้นจะต้องนำมาเล่า ทั้งที่เรานั้นเดินทางไปเพื่อความสุขของตนเองไม่ได้ไปเรียนรู้ เพราะว่าเราเองเดินทางไปเพื่อที่จะพักผ่อนมากกว่า

   ก่อนหน้าในการใช้ชีวิตของเราในต่างประเทศที่ไม่ได้รู้จักใครเลยในการที่จะเดินทางไปที่นั่น ตอนนั้นที่บอกกับตัวเองว่าเรานั้นจะเดินทางไปที่นั่นจะอยู่อย่างไร คำตอบคือเรานั้นไปทำงาน ทำในหน้าที่ของตนเอง และบอกกับตนเองว่าเรานั้นจะทำทุกวันนั้นให้ดี ดีในแบบของเราและไม่ทำร้ายตัวเอง และไม่คิดอะไรก่อนเพราะว่าเรานั้นยังไม่ได้ไปเจอ พอเรานั้นไปเจอเราจะมีความสุขมาก

   เที่ยวสนุกพักผ่อนในครั้งนี้เรานั้นตั้งใจมารับลมหนาวแต่ว่าฝนนั้นมาทักทายเรา ก่อนหน้าที่มาไม่เจอฝนนั้นเราเองเดินรอบป่า เดินเล่นออกกำลังกายขา แต่ว่าเมื่อมองแล้วยากมากที่เรานั้นจะเดินเพราะว่าเราจะต้องพบกับการทำความสะอาดหลังจากนั้นอย่างยากเย็น  ดูในตอนแรกนั้นเหมือนสายน้ำ

    สีเทาที่เรานั้นว่า อาจจะเหมือนน้ำแต่ว่าในความเป็นจริงนั้นเรามองเห็นหรือไม่ในส่วนของเส้นทาง อาจจะเป็นเส้นทางที่เรานั้นบอกว่าเส้นทางสู่ดาวอังคาร เพราะว่าค่อนข้างที่จะมีในส่วนของหลุมบ่อ  ก่อนหน้าของความสุขนั้นจะต้องมีเส้นทางที่สลับกันไปมันจึงเรียกความตั้งใจที่ไม่สูญเปล่า ฉันชอบอากาศแบบนี้ แบบที่คนไม่ชอบกันเพราะว่าชอบเดินเล่นในตมมั้ง

    แน่นอนว่ามันนั่งไม่ได้ แต่เรานั้นเลือกที่จะเดินมาถ่ายภาพในความที่นิ่งไม่มีคนเดินเล่น แต่ว่ามีเสียงในใจคือทำไมฝนนั้นไม่หายไป ให้เรานั้นได้เที่ยวที่ดี  ไม่ต้องใส่ร่มหรือว่าผ้ายางกันฝนที่เตรียมมา ถ่ายภาพสวยๆ ที่ไม่เหมือนบรรยากาศในการถ่ายหลังจากฝนตกบ้านเรา 

   อาจจะบอกว่าฟ้าหลังฝนนั้นงดงามเสมอ แต่ที่นี่นั้นแม้ว่าฟ้าหลังฝน ก็ยังยากจะเดินในพื้นที่สวยงามเพราะว่าค่อนข้างแตกต่างกัน ต้นไม้ที่ยืนต้นกิ่งก้านล้วนไม่มีใบให้ได้เห็น เขานั้นได้ผลิใบรออากาศเย็น รอได้เห็นการร่วงโรยขาวโพลนเมื่อถึงเวลา 

   จริงแล้วรักที่ธรรมชาตินั้นสร้างมาล้วนแล้วแต่ว่าบอกหลายอย่างของการเปลี่ยนแปลงของโลก  หากว่าเรานั้นเคยมาที่ญี่ปุ่นนอกจากอากาศหนาวหรือว่าหิมะที่เรานั้นนับระยะเวลาแล้วว่าต้องมาเจอ แน่นอนว่าหากว่าเป็นสมัยก่อนนั้นเราเองมาเจอจริง แต่พอเปลี่ยนแล้วกลับไม่ได้มาเจออากาศที่แห้งมาเจอฝนหนาวเข้ากันแล้วอยู่บนเขาด้วย ไม่ได้ไปไหนเลยท่ามกลางป่าเขา

   มาที่นี่เพราะว่ารักในสิ่งที่เห็น  และจะเป็นสิ่งที่ต้องการมาเจอในทุกหน้าของอากาศหนาว ทุกอย่างจะไม่เหมือนแต่มันคือเรื่องราวของชีวิตและช่วงเวลาในการที่เรานั้นได้พักผ่อน