รอยย่นที่คอหลอดดูดน้ำ มีไว้ทำอะไร?

* รูปภาพใช้เพื่อประกอบเนื้อหาเท่านั้น อาจไม่ใช่ภาพเหตุการณ์จริงหรือภาพจริงจากเรื่องในบทความ

เวลาแก้ววางอยู่บนโต๊ะ ถ้าใช้หลอดตรง เรามักต้องก้มตามหรือยกแก้วขึ้น แต่หลอดที่มีคอเป็นรอยถี่ ๆ หักมุมเข้าหาปากได้โดยไม่ต้องขยับแก้ว

รอยลูกฟูกที่คอหลอดทำหน้าที่เป็นช่วงยืดหยุ่น ให้หลอดหักมุมได้โดยช่องภายในไม่แคบลงมากจนขวางทางน้ำ รอยย่นจึงไม่ได้มีไว้แต่งหน้าตา แต่ช่วยให้หลอดเปลี่ยนทิศทางตรงจุดที่ตั้งใจไว้

ลองนึกถึงหลอดตรงที่ถูกพับแรง ๆ ตรงขอบแก้ว ผนังด้านหนึ่งย่นเข้าหากันจนช่องด้านในแบนลง ดูดน้ำได้ยาก สิทธิบัตรของ Joseph Bernard Friedman อธิบายปัญหานี้ไว้ชัดว่า การหักหลอดทรงกระบอกทั่วไปอาจขวางช่องทางไหลและลดปริมาณน้ำที่ดูดขึ้นมา

Friedman จึงออกแบบช่วงยืดหยุ่นไว้ใกล้ปลายหลอดด้านปาก เพื่อให้ส่วนล่างยังจุ่มลงในแก้วได้ ขณะที่ส่วนบนเอียงเข้าหาผู้ใช้ สิทธิบัตรสหรัฐฯ หมายเลข 2,094,268 ยื่นคำขอในปี 1936 และเผยแพร่ในปี 1937 แนวคิดคือให้หลอดงอเหนือขอบภาชนะ แทนการพับหลอดแบบไม่เป็นตำแหน่ง

สิทธิบัตรระบุว่าช่วงงอทำจากรอยลูกฟูกหลายวงรอบผิวหลอด เมื่อโค้งตรงช่วงนี้ ผนังจึงขยับตามมุมได้โดยเส้นผ่านศูนย์กลางไม่ลดลงมาก และไม่ปิดช่องด้านในอย่างมีนัยสำคัญ พูดง่าย ๆ คือหลอดยอมงอตรงคอที่เตรียมไว้ แทนที่ผนังทั้งท่อนจะถูกบีบจนทางน้ำแบน

เอกสารยังเล่าว่าหลอดกระดาษในเวลานั้นมักม้วนจากแถบกระดาษเคลือบน้ำมันหรือพาราฟิน แล้วจึงกดรอยลูกฟูกให้เกิดเป็นช่วงงอ วิธีหนึ่งใช้แกนรองกับลูกกลิ้งที่มีร่องประกบกัน การกดผิวหลอดให้เป็นลอนจึงทำให้ส่วนสั้น ๆ นี้ยืดหยุ่นกว่าช่วงตรง

รายละเอียดไม่ได้จำเป็นต้องเหมือนกันทุกหลอด ในสิทธิบัตรระบุว่า ความลึก รูปร่าง และจำนวนรอยลูกฟูกเปลี่ยนได้ อีกทั้งแนวคิดนี้นำไปใช้กับวัสดุและหน้าตัดแบบอื่นได้ด้วย จึงไม่ควรสรุปว่าหลอดงอทุกชนิดทำจากกระดาษหรือผลิตด้วยเครื่องแบบเดียวกัน

เวลาหักคอหลอด ให้สังเกตว่ามุมงออยู่ตรงแถบรอยลูกฟูกพอดี จุดนั้นทำหน้าที่เหมือนข้อต่อเล็ก ๆ ช่วยเล็งปลายหลอดเข้าหาปาก โดยเหลือช่องให้ดูดเครื่องดื่มผ่านได้สะดวกกว่าการพับหลอดตรง ๆ

ขอบคุณภาพประกอบจาก https://graphic.in.th