ทำไมนกพิราบถึงหยุดนิ่งก่อนจิกอาหาร?

* รูปภาพใช้เพื่อประกอบเนื้อหาเท่านั้น อาจไม่ใช่ภาพเหตุการณ์จริงหรือภาพจริงจากเรื่องในบทความ

นกพิราบหยุดมองเป้าหมายสองช่วงก่อนจิกอาหาร งานวิจัยพบว่าช่วงแรกเกิดตอนมันตัดสินใจว่าจะจิกตรงไหน ส่วนการตรึงสายตาครั้งถัดมาช่วยประเมิน ขนาด ความลึก และตำแหน่งของอาหาร ให้แม่นขึ้นก่อนส่งจะงอยปากลงไป

Melvyn A. Goodale ใช้กล้องความเร็วสูงบันทึกนกพิราบขณะจิกแป้นรับอาหารและกินอาหารตามปกติ ภาพทำให้เห็นจังหวะที่หัวหยุดนิ่งคั่นระหว่างการมองเป้าหมายกับการจิก งานนี้จึงติดตามการกะเป้าหมายขณะกิน ไม่ใช่การขยับหัวไปมาระหว่างเดิน

จังหวะแรกเกิดเมื่อดวงตาของนกอยู่ห่างจากพื้นผิวเป้าหมายมากกว่า 8 เซนติเมตร นกตัดสินใจว่าจะจิกตรงไหน จากนั้นจึงมองซ้ำเมื่อเข้าใกล้เป้าหมายมากขึ้น การหยุดหัวเป็นช่วงสั้น ๆ ช่วยให้เห็นลำดับการเล็งได้ชัดกว่าการดูด้วยตาเปล่า

การตรึงสายตาครั้งที่สองเกิดที่ระยะเฉลี่ยประมาณ 5.5 เซนติเมตร วัดจากกึ่งกลางตาถึงพื้นผิวที่วางเป้าหมาย ไม่ใช่ความยาวของจะงอยปาก ตัวเลข 8 เซนติเมตรคือระยะตอนตัดสินใจ ส่วน 5.5 เซนติเมตรเป็นค่าเฉลี่ยของการมองครั้งถัดมา จึงเป็นค่าจากการทดลอง ไม่ใช่ระยะตายตัวที่นกทุกตัวต้องหยุดเหมือนกัน

นักวิจัยอธิบายว่าการมองใกล้ครั้งที่สองช่วยให้นกพิราบคำนวณขนาด ความลึก และตำแหน่งของเป้าหมาย อีกทั้งเป้าหมายยังอยู่ในช่วงภาพที่ตาทั้งสองข้างมองเห็นร่วมกัน รายละเอียดนี้ช่วยอธิบายว่าทำไมมันจึงไม่จิกทันทีที่เห็นอาหาร แต่หยุดจัดตำแหน่งสายตาก่อน

ท่าที่เราเห็นอาจเป็นการชะงักหรือก้มศีรษะมากกว่าการเอียงหัวเสมอไป สิ่งที่งานนี้วัดคือช่วงตรึงศีรษะระหว่างจิกอาหาร ไม่ได้สรุปว่านกทุกชนิดหยุดหัวด้วยเหตุผลเดียวกัน สำหรับนกพิราบ จังหวะหยุดช่วยให้ประเมินเป้าหมายก่อนจิกได้เป็นขั้นตอน

คราวหน้าเห็นนกพิราบค้างหัวก่อนจิก ลองสังเกตว่ามันมองเมล็ดแล้วค่อยขยับเข้าไปใกล้ จังหวะเล็ก ๆ นี้คือช่วงที่มันกำลังเลือกตำแหน่งอาหารก่อนใช้จะงอยปากคว้า

ขอบคุณภาพประกอบจาก https://graphic.in.th